Viva La Vida Loca

Aaaaaaaaaaaaaaaaaah, de examens zijn gedaan! Whoohoo!! *vreugdesdansje*

Dat wil ook zeggen: mooi alle cursussen bundelen en wegsteken, want daar zijn we vanaf!! HOPPAAH!

Ziehier de kennis die nu in onze hersenen zit, toch een aardig stapeltje cursusmateriaal (zonder de boeken dan nog)...

Hoe lang deze kennis in onze hersenen gaat blijven zitten, is een ander paar veel-te-lange-labojas-mouwen maar bon!

Uiteraard kunnen we niet lang op onze lauweren rusten, de volgende stapel staat naar ons te grijnzen; met een gelijkaardige omvang en moeilijkheidsgraad. Perforeren en sorteren die handel. De inventaris en planning is alvast gemaakt!

Zo is het dit semester gedaan met in de kookpotten te roeren en 's zaterdags om 10u 'smorgens al te lunchen omdat we weer eens veel te vroeg klaar waren en daarna 3u af te wassen. Voortaan proberen we elke dinsdag vanaf 17u in Gent de dingen (niet?) te doen ontploffen tijdens het labo Chemie.

De week maakten we alvast kennis met het lokaal, de klasgenootjes en de docente. Zoals altijd, met de grote glimlach natuurlijk :-)

De mouwen zijn nog steeds niet ingekort geraakt

Staan dit semester op het programma:

• bovenvermelde labo chemie
• analytische chemie
• fysiologie (het langverwachte vervolg op de cursus anatomie van vorig semester)
• algemene voedingsleer (waarvoor we EIGENLIJK deze richting volgen)
• workshops voeding

Voor deze laatste moeten we in de komende weken de voedingswaarde (incl. mineralen en vitamines) van een 50tal voedingsmiddelen van buiten leren; binnen een maandje volgt daarvan al de eerste toets. Gebuisd voor deze toets en je krijgt meteen een ticketje naar augustus, dus het worden spannende weken. Hoe leer je in godsnaam vanbuiten dat er in mager vlees 333mg Kalium, 230mg Fosfor en 3,1mg ijzer zit??? En welke diëtiste kent deze waarden nog steeds van buiten???

Hopelijk hebben wij binnenkort het antwoord op de eerste vraag :-) De tweede vraag, dat is voor binnen een aantal jaren :-)

Yes! Na het leven enkele weken op pauze te moeten zetten, kunnen we het leven weer hervatten en daarmee ook het bloggen. Wie het een beetje volgde op facebook merkte het al: voor ons allebei verliepen de examens best goed. Het was regelmatig stressen; maar al bij al zijn we er normaal gezien wel voor alles door. De punten volgen op 14 februari (wat een dag) en gaan waarschijnlijk geen te grote verrassingen opleveren; maar toch is het even spannend om erop te moeten wachten.

Het wachten wordt wel draaglijker gemaakt door een 4daagse in Rome voor mij en mijn ventje. Na alle examenperikelen heeft die wel wat aandacht verdiend. Studeren met mijn katten op schoot ging prima, maar Bert moest het met wat minder aandacht stellen. Dat gaan we volgende week dus volop goedmaken!

Wat minder aandacht kreeg ook de loopsport. Over triatlon spreken we op dit moment even helemaal niet; maar lopen probeer ik toch nog altijd af en toe te doen. Al bij al liep ik toch elke week 1 à 2 keer, soms zelfs 3 keer, maar ik hield het bij gewoon loslopen. Vanaf nu wordt het terug een beetje opgeschroefd; ik wil eind maart namelijk de Ten Miles van Lier meelopen en mijn ego wil daar toch niet als laatste lopen :-)

Ik gaf er dit weekend in ieder geval al een goeie lap op en liep zowel zaterdag als zondag in goed gezelschap toertjes rond de put van Hombeek. Zo'n mooi, knisperend sneeuwlaagje: daar moesten we van profiteren hé! En genieten dat we deden!

Met Kerst had ik niet echt een kerstgevoel. De examens en een lelijk auto-ongeval in de familie brachten een domper op de feestvreugde; dus hulde ik me gisteren en vandaag dan maar in mijn Kerstoutfit.

De tijd is gevlogen. Toen we beslisten dat we de opleiding voedings- en dieetkunde wilden gaan studeren, was het zomervakantie en duurden de maanden lang alvorens we eindelijk onze cursus in handen hadden. Eind september maakten we een inventaris op van alles wat we moesten kennen voor het eerste semester en leken de examens nog heel ver weg. En nu opeens zijn ze bijna daar.

STRESS!

Ons examenrooster ziet er als volgt uit (zodat jullie weten wanneer jullie kaarsjes kunnen branden en jullie je duimen eraf kunnen duimen):

• zaterdag 14 januari: keukentechnologie: koken; maar ook theoretische vragen oplossen over alles wat met het bereiden van voedsel te maken heeft. Zal wel in orde komen want de meeste punten hebben we tijdens onze labo's al verdiend.
• dinsdag 17 januari: algemene chemie: veel oefeningen, maar dit gaat ons redelijk goed af, dus daar hebben we niet héél veel stress voor.
• vrijdag 20 januari: anatomie: megaveel van buiten kennen, zoals Latijnse benamingen van de kleinste onderdeeltjes van het lichaam, spijsvertering, nieren, zenuwstelsel, bloedsomloop aaaaaaargh. Toch wel een dikke portie stress...
• maandag 23 januari: biologie: alles van buiten kennen (celbouw en celdeling, eiwitsynthese, enzymwerking, ...) maar de hoeveelheid is redelijk beperkt. Nog een paar keer goed herhalen en dat moet wel lukken
• maandag 30 januari: voedingsmiddelenleer: dat we het niet goed weten. Het is best veel leerstof; sommige dingen vinden wij als foodies vanzelfsprekend als we het lezen; maar als we het moeten reproduceren lijkt het dan weer moeilijker dan gedacht. Twijfelgeval dus.
• vrijdag 3 februari: bio-organische chemie: hét vak waar we het meest bang van zijn en ook al de meeste tijd in hebben gestoken. Ongeloolijk veel reacties van buiten kennen en zeer onlogische dingen proberen logisch te vinden. Mogelijk buisvak???

Al bij al dénken we dat we er wel voor alles door kunnen geraken; geluk met de vragen speelt ook altijd wel een rol ;-)

De grootste moeilijkheid? Er bestaat ook nog zoiets als onze job; waar we tussendoor ook nog naartoe moeten... Slik...

We can use aaaaall the luck we can get :-)

Ssssssst... Hier wordt gestudeerd...

We'll be back soon :-)

Naast enkele levensvragen die me de laatste tijd soms bezighouden (het lijkt besmettelijk te zijn, ik ben niet de enige ;-)); is er een andere vraag die zich in mijn hoofd een weg baant tussen alle anatomische begrippen en bio-organische reacties die ik probeer te onthouden.

Doe ik 4 maart mee aan de Triatlon van Herderen of niet?

 
Redenen om mee te doen:

• Vorig jaar was het ongelooflijk leuk; er was een super gemoedelijke sfeer
• Leuk en uitdagend parcours (volgens de mail van de organisatie “loodzwaar”)
• Mijne schat doet mee; net als enkele vrienden (Wim? Steven? Greet? …?) dus als ik enkel zou gaan supporteren zou ik toch weer spijt krijgen dat ik niet mee doe

 
Redenen om niet mee te doen:

• Niet goedkoop, toch weeral een wedstrijdje van €30
• Ik ga no way goed genoeg getraind geraken om er echt een lap op te geven. 

Hoe graag ik ook meer tijd zou willen kunnen steken in het sporten, veel meer dan een paar uur lopen per week en een uurtje spinning krijg ik er niet echt bijgepropt; zeker nu de examenperiode er zit aan te komen (eerste examen op 14 januari). Vorig jaar had ik nog niet veel gefietst vóór deze wedstrijd; maar ik zat wel volop in de training voor de marathon van Rotterdam én zwom 2 à 3 keer per week...

Mijn schouder blijft echter problematisch, de osteopaat heeft er veel werk aan; dus zwemmen is ook niet evident...

Langs de andere kant; gewoon mee doen voor de fun heeft ook zijn charmes; laatst zijn in een wedstrijd is eens iets anders… ;-)

Ik moet misschien ook eens proberen te studeren wanneer ik op de rollen zit: de strijkplank naast mij en daarop mijn cursus...?

twijfel twijfel…

De 13 dagen zitten erop. Het zag er heel zwaar uit op papier, en bij momenten had Dillie het ook best zwaar; hoewel het allemaal beter meeviel dan gedacht. Je went snel aan minder eten en we hebben ons vooral gerealiseerd dat wij de laatste tijd veel te veel aten. Deze zomer sportten we intensief, uuuuren per week. Logisch dat we toen veel moesten eten. Dat sporten is echter serieus teruggeschroefd; enerzijds omwille van het winterseizoen, maar anderzijds (en vooral) omwille van het studeren. Onze appetijt bleef echter hetzelfde: met de nodige kwabjes tot gevolg.

En dan nu.. Zijn we ze kwijt?

Het resultaat is echt niet slecht: onze buik is veel platter en ook onze broek zit terug een stuk losser aan de kont. Jess verloor 3,9kg en Dillie ongeveer 3kg.

Is de eerste dag nà het dieet een startschot om weer ongegeneerd te gaan sneukelen? Nee, natuurlijk niet :-) Dillie vierde gisterenavond al het einde van het dieet op restaurant en wilde toch eens genieten van een lekker avondmaal: een wijntje, vidé met kroketjes en een lekker dessert. Hoewel ze er echt naar uitgekeken had, kreeg ze de laatste halve kroket waar ze zo hard naar snakte niet binnen en ook het dessert ging grotendeels terug naar de keuken...

Het succes van dit dieet zit hem niet in de kilo's die we tijdens het dieet zelf verloren zijn. Toegegeven, voor een stuk gaat dat ook vocht zijn. Het grote voordeel van een dieet zoals dit, is dat je maag krimpt. Je leert toekomen met minder. Je bent rapper voldaan. Je beseft dat je heus niet flauwvalt als je niet NU.METEEN.DIRECT kan eten. Eens echt honger hebben wanneer je aan tafel schuift, maakt dat het eten nog veel meer smaakt, dan wanneer je tussendoor al vanalles hebt zitten knabbelen.

Less is more :-)

Bron: http://www.dpchallenge.com

Nu gaan we dus over naar "gewoon gezond eten": flink ontbijt, gezonde tussendoortjes, geen te vette of gesuikerde voedingsmiddelen. En sport!

We willen er allebei nog een paar extra kilootjes af. Portion control is KEY here people! Genieten van een koekje of kroketje moet kunnen maar met mate! Here we go :-)

Als het in je hand past, mag je het opeten :-)

bron: http://nycityeats.com

We zijn hier dag 5 van het dieet en ik moet zeggen: het gaat goed. Dan heb ik het niet enkel over mijn gewicht, maar vooral over de moraal.

(70pounds.com)

Sommigen vragen zich namelijk af waarom wij niet "gewoon gezonder gaan eten".

Wij aten al redelijk gezond. Op die manier konden wij (in combinatie met heel veel sporten) jarenlang op gewicht blijven. Wij gaan nooit naar de Quick of Mc Donalds. Frietjes van het frituur en kebab zijn dingen die we maar sporadisch eten.

De laatste tijd waren er echter veel zoetigheden ingeslopen. Het is geen geheim dat wij bijzonder graag bakken. Tijdens het studeren moet je nu eenmaal regelmatig pauzeren en dus zorgen onze 15minuten koekjes voor de ideale break. Vooral wanneer we het even niet meer zien zitten en verschillende emoties de revue passeren:

wanhoop

frustratie

 
Gewoon gezonder gaan eten zou in the long run zeker wel helpen; maar het verschil met het eetpatroon van de laatste maanden – waarin we dus zijn bijgekomen – is wat te klein; wat ons rap terug zou doen afdwalen naar die slechte gewoontes.

Onze bedoeling is dus van een kleine voorsprong te nemen met dit dieet; om daarna gemotiveerd te zijn om “gewoon gezond” te eten en al die zoetigheden te kunnen laten. We willen fysiek afkicken van alle “brol” én door een dalend getal op de weegschaal de moed vinden om ons gezonde eetpatroon vol te houden.

Volgende dingen gaan we wel missen:

cakebeslag!!!

Porto tijdens het studeren; het kan iedereen overkomen

Er was geen afwasproduct meer, dus moesten we een andere oplossing vinden

Maar van slank zijn, worden wij wel extra happy!

Intussen zijn jullie ervan overtuigd dat we 'Het 13 dagen dieet', dat trouwens door velen onder jullie maar "magertjes" ontvangen is, opgegeven hebben... Maar nee, gek zijn we... en ook gek genoeg om dit door te zetten.

Zowel Jess als ik hebben tot nu toe goed volgehouden, maar ik heb de indruk dat Jess er iets minder moeite mee heeft als ik. Een koffie met suiker (bweurk!!) is echt niet zo maagvullend... en als je die al opdrinkt om 7u, dan wil je gegarandeerd om 10u een stuk van je bureau met een snuifje gomschilfers kauwen... Maar niet getreurd, de 2 droge toastjes op dag 3 en 4 waren alvast een verademing (Ik hoor jullie al denken... sure you miss all the funky stuff you put ON the toast, no doubt about it!). Naast de suikerkoffie stuggle ik ook een beetje met de ardennerham: zo zout en zoVEEL! Uch... Ik eet dat spul nooit meer...

Anyway, de truuk is om de dingen zo lekker mogelijk klaar te maken zodat je je voldaan voelt en niet loopt te zoeken naar iets dat WEL smaakt :-) Neem nu vanmiddag: 1 ei + 1 wortel + 60 g Hollandse kaas. "Ukie" is hier goed geplaatst. Wat een rare combo zou je zeggen, maar wat als je er een slaatje van maakt?

Benodigdheden: een rasp

Dan is het best te vreten eigenlijk

We hebben er dus nog steeds goede moed in. Het ontbijt van morgen wordt wel weer een uitdaging: 1 geraspte wortel met citroen... Smakelijk! :-)

Dag 1 van het dieet en het ging verbazingwekkend goed. Rond het middagmaal begon ik wat honger te krijgen maar de eieren en de tomaat vulde goed. De spinazie at ik enkele uren later omdat ik nog naar de osteopaat moest en pas laat ging kunnen eten. Ik doe ook mijn best om het smakelijk te maken door (verse) kruiden toe te voegen aan de groenten. Echte honger hebben is een rare sensatie, als je gewend bent om altijd gewapend met tussendoortjes door het leven te gaan. Ik was bijna vergeten hoe het voelde! Een lesje in nederigheid en dankbaar zijn voor het feit dat je elke dag eten op je bord hebt... Op naar dag 2!

Die osteopaat, dan... Ik sukkelde al enkele weken met pijn in mijn rug en dat was de voornaamste reden dat ik hulp zocht. Die hulp kwam er snel; vorige week werd ik al een miljoen keer gekraakt, deze week was er nauwelijks nog iets nodig: de rug is weer als nieuw. De linkerschouder is een ander paar mouwen...

Al voor zo lang ik me kan herinneren heb ik last van mijn rechterschouder. Ooit ging hij 2 keer kort na elkaar uit de kom en had ik vervolgens jarenlang ontstekingen. Uiteindelijk geraakte ik er vanaf maar men ontdekte dat de botten in mijn rechterschouder te dicht op elkaar zaten: slechts 6 à 7mm ipv minstens 1cm. Ik heb altijd geweten dat ik misvormd geboren ben :-)

Toen ik leerde crawl zwemmen hield ik mijn hart vast voor die rechterschouder, maar de problemen bleven uit. Hoera! Tot een jaar later. Na een jaar zwemmen had ik voor de eerste keer last in de linkerschouder, waardoor ik de kwart-triatlon van Retie aan mijn neus zag voorbij gaan. (Lees: kak kak kak) Een paar weken niet plonzen en Jesske was good to go: er volgde nog een succesvolle triatlon in Rijkevorsel. Maar helaas, het bleef niet duren; ik begon terug meer en meer last te krijgen en eind augustus was het duidelijk dat mijn triatlon seizoen erop zat. Echo's en platen bevestigden dat ook mijn linkerschouder even mismaakt is. Hey, at least I'm symmetric :-)

Mr. Osteopaat vond de beperkte bewegingsmogelijkheden van de linkerschouder nogal problematisch, vermoedde ontstekingen en raadde me aan de komende maand eens alle dierlijke eiwitten, koffie en groene thee te schrappen, om te zien wat het geeft. Ik eet (at) dan wel niet veel vlees; maar mijn dagelijkse yoghurtjes konden wel eens boosdoener zijn, net als de liters koffie en sloten thee die ik elke dag achterover sla...

How...wacht. Geen dierlijke eiwitten; nét in de periode dat ik mijn low-meat-policy even opzij ging zetten voor het 13-dagen dieet? Miljaar! Een paniekerig telefoontje naar Dillie resulteerde in "nee nee mie, denkt maar niet dat ge eronderuit kunt muizen, gewoon plantaardige eiwitten in de plaats eten".

Dus ik vegan-iseer het 13 dagen dieet en ga voor tofu, quorn, en yofu in plaats van de biefstuk, ham en yoghurt. Ik at deze avond toch met lange tanden die pepersteak, dus erg vind ik het allerminst.

This is going to be interesting :-)
 

De winter is gestart... (Dillie: voor mij is het feit dat je de eerste keer de raampjes van de auto moet krabben, de start van de winter) en zoals elk jaar staat de winter ook symbool voor de 'winterkwabjes' :-) Sounds familiar?

Sooooo... what are we going to do? Jullie horen ons al komen... we smijten ons in het volgende "losing the dough" experiment: "Het 13 dagen dieet".

Klinkt kort he? Wacht tot je gelezen hebt wat het inhoudt :-D

Dussss, wat staat er de komende 13 dagen op het menu?

Het 13 dagen dieet

1ste en 8ste dag:

Ochtend: 1 kop koffie en 1 klontje suiker.

Middag: 2 hard gekookte eieren met veel spinazie en een tomaat.

Avond: 2 ons biefstuk met sla en wat olie en citroen.

2e en 9e dag:

Ochtend: idem als 1ste en 8ste dag.

Middag: 2 ons biefstuk met sla en vers fruit (sinaasappel).

Avond: 2 ons Ardennerham en een glas

yoghurt zonder suiker.

3e en 10e dag:

Ochtend: 1 kop zwarte koffie met 1 klontje suiker en 2 sneetjes geroosterd brood.

Middag: gestoofde selderie met een tomaat en vers fruit (sinaasappel).

Avond: 2 hard gekookte eieren met 2 ons ardennerham met sla, olie en citroen.      

4e en 11e dag:

Ochtend: idem als 3de en 10de dag

Middag: 1 hard gekookt ei, een wortel en een stuk Hollandse kaas (60 gram).

Avond: 1 blikje fruitsalade met een glas yoghurt zonder suiker.

5e en 12e dag:

Ochtend: een geraspte wortel met citroen.

Middag: een groot stuk magere vis met citroen en een beetje botersaus.

Avond: 2 ons biefstuk met sla, gekookte selderie en venkel.

6e en 13e dag:

Ochtend: 1 kop koffie zonder suiker en 2 sneetjes geroosterd brood.

Middag: 1 stukje kip met sla, olie en citroen.

Avond: 2 hard gekookte eieren en een geraspte wortel.

7e dag:

Ochtend: 1 kop thee zonder suiker.

Middag: 2 ons gegrild vlees (lamskotelet) en vers fruit.

Avond: niets.

Iedere dag 2 liter water!

Olé! Dit wordt hel op aarde, maar we zijn benieuwd wat het effect zal zijn. Hoeveel gewicht zullen we hiermee verliezen?

Iemand een gokje wagen? :-)

Enkele bemoedigende woordjes zijn ook altijd welkom. De redactie zal u dankbaar zijn ;-)

Bron afbeelding: www.fluweelbloem.nl

Ik heb jullie hulp nodig.

Er zijn redenen genoeg om het wel te doen. Het weer is er ook echt zalig voor! Ik heb zelfs een doel.

En toch loop ik niet.

Het gebeurde al eerder. Wel vaker. Mijn mojo krijgt af en toe kuren en zegt dan heel hard foert. Foert, met al dat zweten en dan wéér moeten douchen. Stomme looproutes die altijd hetzelfde zijn. Stomme muziek die altijd hetzelfde is.

Het doet nochtans deugd. Ik wéét dat. Eens ik buiten ben geniet ik heus wel. Toch na de eerste 3km; die sucken nog altijd; no matter what. En toch. En toch...

Dus lieve lezertjes, help mij mijn mojo te vinden. Inspireer mij. Want mijn mojo kan dan wel liever gewoon binnen blijven "want ik heb geen zii-hiiin"; echt vrolijk word ik daar eigenlijk ook weer niet van. En mijn kont ook niet, for that matter. ;-)

Goeie redenen om wél te lopen:

Jess heeft een nieuwe obsessie. Zelfgemaakte karamel. YUMMIE!

Er zijn niet veel dingen lekkerder dan karamel; maar tot gisteren had ik het nog nooit zelf gemaakt. In de 5de les moesten we gisteren echter flan karamel maken en de lerares gaf de tip dat dit een veelgevraagde examen oefening is.

Het klinkt simpel: water mengen met suiker, aan de kook brengen tot het de gewenste kleur krijgt en dan blussen met een klontje boter. Easy peasy. Zo simpel was het echter niet; en bijna heel de klas zat een half uur lang telkens weer water toe te voegen uit schrik dat het ging aanbranden. De truuk bleek: niet te veel roeren en het vuur hoog genoeg durven zetten. No guts, no glory...

Het eindresultaat mocht er zijn; mijn vanillepuntjes waren wel een beetje naar beneden gezakt; maar wat was het lekker!

Eerst de karamel en dan de flan in een vuurvast potje doen en au-bain marie in de oven bakken

En dan omkeren op een bordje

De zwarte stipjes zijn de vanillepuntjes

Ook de zelfgemaakte lasagne met quorn was goddelijk lekker.

Omdat het een veelgevraagde examenoefening is; zal er hier de komende weken zeer vaak flan caramel gemaakt worden.

Wat hier ten huize Jess ook nog vaak gemaakt zal worden is mayonaise. Want ook dat recept zal heel waarschijnlijk op het examen gevraagd worden.

Tijdens de les was die langs geen kanten gelukt; dus vandaag waagde ik er mij opnieuw aan. Het moest en zou lukken. En ja; het duurde deze keer eigenlijk helemaal niet lang. Na een paar minuutjes ik een overheerlijke stevige en smeuige mayonaise.

Het recept:

Ingrediënten:

• kleine eetlepel mosterd
• 1 eidooier
• peper en zout
• 250ml plantaardige olie (bijv. zonnebloemolie)
• 2 à 3 eetlepels azijn (bijv. witte wijn azijn)

Hoe ik hem deze keer heb doen lukken:

Een normaal en modern mens neemt er een mixer bij; maar hier gaan we voor oldskool!

• Meng de mosterd met peper, zout en de eidooier in een grote kom. Klop hem goed door elkaar met een vork tot het een homogeen mengsel is.
• Voeg dan druppelsgewijs telkens een klein beetje olie toe, zeker niet te veel ineens. Blijf kloppen met een vork, telkens in de zelfde richting. Verander NIET van richting!
• Wanneer je een grotere hoeveelheid krijgt kan je met een klopper beginnen kloppen. Hou nog steeds dezelfde richting aan.
• Tegen het einde mag je wel grotere hoeveelheden olie toevoegen, maar blijf vooral goed en heftig kloppen. Forsballen kweken, people!
• Wanneer je ongeveer de consistentie hebt verkregen die je wil, voeg de azijn toe en klop nog even verder.

KLAAR!

Je kan er ook nog een eetlepel heet water doorroeren om de consistentie te bewaren.

Wat als hij niet lukt? Dust yourself off and try again :-)

En nu ga ik terug verder studeren, over het besterven van vlees en de rigor mortis ("lijkstijfheid"). Smakelijk :s

Maar eerst even mijn bureaustoel terug opeisen.

(Ik verdenk Misty ervan stiekem ook zelfgemaakte mayonaise en flan karamel te eten als ik niet thuis ben)

We beginnen te sneuvelen. Wij zijn moe. Studeren en werken en intussen nog proberen af en toe te sporten (met de nadruk op 'af en toe') én een sociaal leven te onderhouden is ... best wel een beetje vermoeiend.

Het maakt dat we op zaterdagmorgen nog even een paar minuten onze ogen willen sluiten alvorens de les binnen te stappen...

...of dat we creatief worden met onze tijd en in de auto doen wat we anders thuis zouden doen: eten, make-up aanbrengen, boeken lezen (luisteren), ...

De 4de les was vooral een les in: hoeveel afwas kan één klasje creëren op een paar uurtjes tijd.

De conclusie:

Veel.

Heel veel.

Heel erg veel.

Maar! Even voor de goede orde: wij staan er niet bepaald om bekend heel netjes te zijn (eufemisme²).

We zijn allebei gezegend met een vriend die méér op orde is gesteld dan wijzelf; en maar goed ook!!! (Lees: anders zou Jess in een caravan wonen met 30 katten en 20 honden)

Toch moet het gezegd worden: wij slagen er altijd in tijdens de kookles al bijna alles af te wassen en bij de netste studenten van de klas te behoren.

En omdat onze ventjes ons nooit zouden geloven: een close-up van de eerder getoonde foto, waar onze werkplek rechts achteraan te bewonderen was:

Tadaaaaaa! Spic&Span!

We know, crazy :-)

De derde les van het vak Keukentechnologie was de bakles. Wij bakken graag, vooral brood en koekjes dan, betrekkelijk gezonde koekjes zelfs. Jess geeft soms bakles aan de dames van de KAV en maakt daar onder andere havermoutkoekjes, scones en een soortement studentenhaver. We know our pastry!

We keken dus best wel uit naar de bakles; vooral hopend dat we iets heel moeilijk moesten maken, zodat we iets nieuws gingen leren.

Wat we op voorhand echter niet wisten; was dat iedereen iets anders moest maken zodat er maar liefst 14 verschillende baksels gemaakt werden. 14!!! Wat we ook niet wisten was dat wij al deze baksels moesten proeven en beoordelen. Alle 14!!!

Yummie, zou je denken! Yukkie, dachten wij tegen het einde!

Hoewel het stuk voor stuk lekkere dingen waren begonnen wij ons na een paar proevertjes al een beetje woozy te voelen, na de helft van de proevertjes behoorlijk high van alle suiker en na alle proevertjes … zo mottig als een krab. Het gevoel: “ik eet NOOIT meer” kwam dan ook bij beiden naar boven. (Maar dat gevoel hebben we ook wel eens over alcohol na een nachtje doorzakken, doe niet alsof jullie dat nooit hebben :-))

Wij leerden wel enkele belangrijke dingen:

Wanneer je denkt dat mayonaise kloppen zwaar is; wacht er je een nieuwe beproeving: try beating 7 eggs with sugar for at least 15 minutes. AUWTCH!

Afwisselen is een MUST

En dan schijnt de zon nog in uw ogen ook

Het topsportgehalte blijft hier stijgen! Het resultaat - de opgerolde koek - was helaas niet helemaal onze smaak.
 

Deze les werd er per 2 samengewerkt en door de afwezigheid van Jess haar labpartner mochten wij onze krachten bundelen. Hier merkten we heel hard dat wij gewend zijn van samen in de keuken te staan: één blik op de recepten was genoeg om allebei te weten wie wat ging doen. We moesten nauwelijks iets afspreken, het ging bijna vanzelf. Wij zijn een goed geoliede machine!

Deze hebben we schaamteloos toegevoegd om meer mannelijke lezers te hebben; wij geven dat eerlijk toe.

 
Een andere goed geoliede machine was de frietpot; die na het bakken van de appelbeignets (kwijl) moest uitgekuist worden.

V: Hoeveel VDK studenten heb je nodig om de olie uit de frietpot te filteren?

A: Zoveel als er koffiefilters boven de frietpot gehouden kunnen worden door VDK studentenhandjes.

Door tijdgebrek konden we de olie niet eerst laten afkoelen. Do NOT try this at home people!

En dan nu nog een paar "behind the scenes" kiekjes

HALLOOO overbuurvrouw 1

Hoi overbuurvrouw 2

Onze appelflappen in de oven (de kuisploeg moest precies nog komen)

Nog een vraagje:wat moeten dit worden?

Roomsoezen met ...euh... pannenkoek ambities!

Oops... Tja, soms gaat het wel eens mis, maar ach, we zjin hier om te leren hé!

Andere dingen hadden dan weer niet misstaan in de etalage van uw warme bakker

Aanvalleuh!!!

Nadien moet er natuurlijk ook even gekuist worden

Dé man van de klas.

Aan de afwas!

Dat zien wij graag :-)

Een groot deel van onze lezers komt hier uit interesse in onze sportieve kapriolen. Nu vragen wij jullie, lopers, triatleten, of andere sporters. Hebben jullie al eens met de hand mayonaise proberen te kloppen? Pssssht, triatlon is voor watjes, maak eens mayonaise!

Zoals eerder geschreven zijn wij fan van gemakkelijke recepten. Als er in een recept dus "mayonaise" vermeld wordt; krijgen wij het nooit in ons hoofd om te zeggen: "hee, laat ons azijn, olie, eidooier, mosterd, peper en zout samenkappen en ons daar eens gaan op uitleven om mayonaise te maken". Mayonaise lepelen wij uit een pot, basta.

Dat is natuurlijk buiten de les keukentechnologie gerekend, waar wij dit wél met de hand moeten maken. Aye caramba! Conclusie: Dillie had dat goed geflikt, maar Jess moet haar mayo-making-skills nog op punt krijgen; want na een kwartier noeste arbeid en de nodige scheldwoorden die hopelijk niet door de lerares opgepikt werden, had Jess enkel een nieuwe soort lopende saus uitgevonden die van ver wel proefde naar mayonaise, maar die hoogstens 3/10 zou scoren op het examen.

Verder maakten we wel een lekkere witloofsalade en als toetje: gepocheerde peren in witte wijn met chocoladesaus. Alcoholdampen om 9u 's morgens, het is eens iets anders!

En dan nu, het moment waarop jullie allemaal hebben gewacht: de belachelijke foto's!

Dillie met één van onze klasgenootjes in het lokaal waar we eerst de uitleg krijgen

Dillie die wat problemen heeft haar wilde manen onder het kapje te houden

Peren pocheren(Pocheren is het gaar maken van voedsel in weinig vocht, en net iets onder het kookpunt)

Weeral kloppen??? Gelukkig is het deze keer maar slagroom, dat gaat véél vlotter!

Na het koken mogen we natuurlijk alles lekker opeten.

Van te lang aan het fornuis te staan krijg je blijkbaar wel een bochel op je rug

That's all folks!

"De 10km in Hasselt is niet de échte Dwars door Hasselt" zei Bert me gisteren, "dat is maar een wandeling". Toen ik dan ook op facebook postte dat ik vandaag ging wandelen in Hasselt reageerde Kelly "Ik zou voor de 15km gaan, dat is idd de echte Dwars Door Hasselt. Die 10km bestaat nog maar 2 jaar en is er gekomen voor al die mensen die geen 15 aankunnen."

Okay, dat moet je dus niet tegen mij zeggen. Of misschien net wel. Een paar woordjes extra van Ruth en Wim en ik was overtuigd. Hoewel ik de laatste weken voor mijn doen nauwelijks getraind had, zou ik de 15km lopen.

Ik had hierbij twee doelen. Eerste doel: uitlopen. Dat dit ging lukken stond "redelijk" vast, maar meer dan 10km had ik al weken niet gelopen, meer dan 15km dateerde van mijn marathontraining in april! 100% zeker kon ik dus niet zijn.

Mijn tweede doel was lopen tegen 11km/u gemiddeld, 5:30min/km dus. Ik voelde ergens wel dat dit erin kon zitten, maar of ik het ging blijven volhouden was ook weer een groot vraagteken.

Wim besloot bij mij te blijven en omdat Bert vandaag eigenlijk ook nog wilde trainen schreef hij zich ook nog rap in. Ik had dus 2 persoonlijke hazen bij: eentje die mijn flesje vasthield en mijn trui rond zich bond toen ik het weer te warm kreeg en eentje wiens oranje poep ik weer kon volgen, zoals tijdens de nightrun in Deurne ;-)

Dankzij hun deskundig haaswerk en de nodige peptalk (die ik eerlijkheidshalve enkel op het einde van doen had) ben ik erin geslaagd de 15km verdacht vlot uit te lopen in 1:18:48 (volgens mijn Garmin). Dit is een gemiddelde van 11,3km/u, 5:19min/km!

Zoals gezegd had ik het enkel op het einde nogal zwaar, maar als ik dan zie aan welke snelheid ik die laatste 3km, en vooral de allerlaatste liep... Jeetje, niet moeilijk dat ik het zwaar had LOL :-) Crazy :-)

Ik had onderweg best nog wat reserve, maar wist niet zeker wat ik zou kunnen. Ik denk wel dat ik er verstandig aan heb gedaan te doseren. Het was ook wel echt mijn weertje: fris en regenachtig. :-)

Thanks voor het haaswerk, boys!!!

Kaat schreef deze week al over de kracht van inspiratie. Mijn facebook zit vol mensen die me inspireren en motiveren. En zo komt het dat ik ...

...ben ingeschreven voor de Halve Marathon van Kasterlee op 13 november :-)

Je zou denken dat mensen die Voedings- en Dieetkunde gaan studeren enige affiniteit met eten hebben. Zeker als dit allemaal studenten afstandsonderwijs zijn. Je verwacht dan ook dat deze mensen niet alleen graag eten, maar ook graag in de keuken staan en soms zelfs aan het experimenteren slaan.

Het vak keukentechnologie vertrekt echter van nul. Er zaten effectief (op zaterdagmorgen om half negen in Gent - auw!) enkele mensen in de klas die nog nooit gekookt hadden. De eerste les was dan ook ontzettend basic.

Kippenbouillon, broodje kaas, broodje platte kaas, broodje tonijn en als dessert een griesmeelpuddingske.

Nu koken wij zelf graag, maar zijn wij wel all about het gemak. Wat maakt dat we af en toe onszelf op volgende gedachte betrappen: oooh ja, dat is juist, een KROP sla! Sla groeit niet voorgesneden en gewassen in plastieken zakjes...

Schandalig, we know, maar combineer maar eens een full time job met triatlontraining en nu ook nog studies :-) Jij zou ook sla in zakjes kopen. Case closed :-)

Ook het recept voor bouillon is bij ons ietwat anders:

• Kook water.
• Doe er een bouillonblokje in.
• KLAAR!

Maar neen, nu leren we dat allemaal hoe dat in 't echt moet. Met échte kippenbillen, échte kroppen sla en zowaar échte vanillestokjes voor de pudding i.p.v. Dr. Oetker vanille druppeltjes.

We zijn overigens grote fan van het petje!

Bad hairday? Who cares!

Het oog wil ook wat

Conclusies:

1) Verse kippenbouillon ruikt heerlijk en is echt wel lekker eigenlijk. Het is best een gedoe, maar authenticiteit heeft dan ook zijn prijs!

2) De pudding werd niet al te enthousiast onthaald. Noch door onszelf, noch door Dillie's "El sjoesjoe"; die het goedje te verorberen kreeg omdat Dillie de eerste les al direct miste door verplichtingen op het werk en de recepten bijgevolg thuis moest klaarmaken. We berekenden vlug uit ons hoofd dat deze griesmeelbrij ongeveer 200kcal bevatte en El Sjoesjoe merkte terecht op dat je dan beter 2 Solero ijsjes eet :-) The boy knows what's good!

Gelukkig stijgt de moeilijkheidsgraad de komende lessen en zullen wij hopelijk dus nog veel nieuws leren!

To be continued!

Blijft er nog tijd over om te sporten naast het full-time werken en part-time studeren? Het is een moeilijke kwestie. Ik zeg altijd: tijd om te sporten heb je niet, dat moet je maken. Nu moet ik dat op mijzelf gaan toepassen. Tot nu toe was het nooit echt een probleem om die tijd te vinden, maar nu wordt het moeilijk.

Als ik thuis kom van het werk begin ik liefst meteen te studeren, zodat ik zo vroeg mogelijk klaar ben en nog wat me-time heb. Bij voorkeur stop ik rond 21u ten laatste, anders slaap ik toch niet en droom ik heel de nacht van bio-organische chemie: alkanen, alkynen en andere functionele groepen (true story :-))

Ik probeer dus vooral tijdens mijn middagpauze te lopen en in het weekend. Zwemmen en fietsen doe ik momenteel niet; om mijn conditie te houden helpt lopen toch het beste. Omdat ik van plan ben nooit 2de zit te hebben, wil ik volgende zomer 1/8ste triatlons blijven doen. De herfst en winter staan echter volledig in het teken van lopen. 

Om mezelf gemotiveerd te houden heb ik mij voorgenomen 31 december mee te doen met de Eindejaarscorrida in Leuven. Ik wil daar de 12km meelopen. Als ik kijk naar mijn huidige conditie (belabberd) zou ik al heel blij zijn met 1u10, maar hopelijk zit 1u05 er toch in.

Ik ben dus op zoek naar een realistisch en haalbaar schema, gebaseerd op 3 trainingen per week. Meer trainen is een illusie :-) Ach, erg vind ik dat niet: such is life :-) En 't is voor een goei doel hé :-)

Volgende week sta ik aan de start van de 10km van Hasselt. Zonder verwachtingen, zonder plannen. Just go with the flow :-)

Eind juni kreeg ik een "loca" idee.

Als ik nu eens diëtiste word...?

Ik werd er weer eens op gewezen dat die materie me toch zo goed lag en dat ik toch ooit iets met mijn passie voor gezond leven moest gaan doen. Dus ik surfte een beetje rond, speurend naar mogelijkheden en kwam al gauw uit op de website van de Katholieke Hogeschool Sint Lieven in Gent. Daar bood men de richting Voeding- en DieetKunde (VDK) namelijk als enige in heel België aan via afstandsonderwijs. Mijn interesse was gewekt en "toevallig" was het nét de volgende dag infodag! (toeval bestaat niet hoor ;-))

Ik mailde dolenthousiast naar Dillie om haar te vertellen over mijn crazy plan en haar (enigzins voorspelbare maar toch wel coole) reactie was (and I quote) "Yesssss ! Ik ga met je mee !!"

De dag erna bevonden we ons in Gent, waar de opleidingsverantwoordelijke ons enthousiasme enigzins probeerde te temperen. "Jullie werken full-time...? Goh, dan wordt dat toch wel moeilijk..." We kregen echter de cursussen te zien en werden alleen maar enthousiaster: anatomie! fysiopathologie! voedingsmiddelenleer! cooooooool! Moeilijk? Lady, wij doen triatlons, hoe moeilijk kan studeren nu eenmaal zijn? ;-)

De weken daarna lieten we het idee nog wat verder marineren in ons hoofd; maar ach; eigenlijk was het ons al lang duidelijk! LET'S DO THIS! TOGETHER!!! Partners in crime once again!

Staan op mijn programma voor dit eerste jaar: Anatomie, Biologie, Microbiologie, Keukentechnologie, Algemene chemie, Bio-organische chemie, Labo chemie, Fysiologie, Fysica, Algemene Voedingsleer en Analytische chemie. Veel -ie's dus en vooral veel soorten chemie!

Dus zo komt het dat dit mijn crime scene wordt voor de komende 4,5 jaar:

Dit en dit mijn outfits:

Sexy kookpakje

uiteraard niet op blote voeten

(kan iemand mijn broek innemen?)

Hot labopakje

hier zie je mijn tenen al zelfs niet meer

(kan iemand ook mijn mouwen innemen? ;-))

Dit een greep uit mijn avondlectuur:

Kaften! En cursusblokken! Nooit gedacht dat ik die weer ging nodig hebben

Anatomie en fysiologie.
Een inleiding.

Awesome

Wie noemt er zo'n klepper van 800blz nu een inleiding?

Niet alleen Dillie gaat mij helpen bij mijn studies, ook mijn kindjes steunen mij met huid en vooral veel haar

Profke neemt de "steun" nogal letterlijk:

Leg je boek maar op mij Mama, dan moet je het niet heel de tijd vasthouden

Het boek dat ik deze zomer kocht om mij al voor te bereiden

op al die verschillende soorten chemie,

is ook zeer geliefd bij Misty

Ze is al aan het experimenteren met kattenzand dat nooit vervangen hoeft te worden.

That kitty is a GENIUS I tell ya!

Lachen met Dillie in haar oversized kookpakje en labopakje mogen jullie doen in een volgend blogje :-) Beloofd :-)

Wil dit doldwaze plan zeggen dat wij stoppen met sporten en geen triatlons meer gaan doen? Ma bah neeeeeen :-)

Maar ook dat is (dieet)voer voor een volgend blogje!

Op 7 september zou ik mijn laatste triatlon van het seizoen afronden, namelijk de Zwintriatlon in Knokke, algemeen gekend als één van de meest sfeervolle en ludieke triatlons in België. De plaatsen om deel te nemen zijn zeer gegeerd en in een mum van tijd uitverkocht. Wij – als Over De Streep’ers – mochten vooraf inschrijven, zodat we zeker zouden kunnen deelnemen. ODS’er Griet moest jammer genoeg forfait verklaren, dus zouden Steven, Nancy en ik met 3 de uitdaging aangaan.

Ik had heel het seizoen uitgekeken naar deze finale, maar aangezien ik niet aan de 2 voorheen geplande ¼ triatlons had kunnen deelnemen door blessures en de daardoor opgelopen vertraging, was Zwin mijn eerste en enige ‘Olympic distance’ trialton (klinkt sjiek he?) dit jaar en keek ik er al minder naar uit. Ook de laatste trainingsweken had ik het een beetje laten hangen. Ik was het constante ‘in de prak liggen’ meer dan beu en wilde rust. Maar niets aan te doen: Zwin stond op het programma en ik zou de andere ODS’ers niet in de steek hebben gelaten.

Maar… UITERAARD zou ik Dillie niet zijn als ik niet vlàk voor de wedstrijd met een probleem te kampen krijg. En jawel, ook deze keer bleef ik niet gespaard. De avond voor de wedstrijd kwam ik uit mijn auto en voelde pijn in mijn heup. Een soort van geknelde zenuw pijn… De pijn werd hoe langer hoe erger en tegen ’s nachts was het onmogelijk om erop te liggen of mijn linker been te bewegen zonder ineen te krimpen van de pijn. Stretchen mocht niet baten… Ik durfde geen spierontspanners of pijnstillers slikken omdat ik vreesde daarvan te loom te worden voor de wedstrijd en hoopte dat het op miraculeuze wijze gewoon zou verdwijnen. Dit alles werd vergezeld van een bijhorend rothumeur en El Sjoesjoe die probeerde me wat op te vrolijken. Maar de volgende ochtend, na een helse, slapeloze nacht was de pijn niet weg, verre van… Niet wetend hoe dat zou evolueren, vertrok ik toch maar richting Moerbeke, waar ik met Steven zou carpoolen tot in Knokke. Daar ging ik half mank en gewapend met pijnstillers de gebruikelijke rompslomp te lijf: inschrijven, armen laten bestempelen, chip aandoen, gerief in de wisselzones leggen,… Deze keer lagen de wisselzones ver uit elkaar en moesten we in groep van de zone in Knokke, naar de 2^de zone in Sluis rijden. Opwarming dus… en dan kon het écht beginnen.

Zwemmen – 1000m is… lang!

Intussen ben ik een pro in het aantrekken van een wetsuit en met de Wetsuit Glide Spray die ik van Nancy leende, schuif je ook zó in je wetsuit. Hupla en dan in pinguïn-walk naar de start. In Knokke waren ze slim geweest. In plaats van iedereen op een paar seconden in’t water te zwieren op een hoop waardoor je ongelofelijk veel klop krijgt, waren er 3 rijen achter elkaar voorzien met een meter of 2 tussen. Zo verliep de start heel rustig. Het water was IJSKOUD, maar dat was snel vergeten na de startknal. De eerste 500m verliep redelijk vlot, op lastige schoolslagzwemmers na. Maar 1000m is lang… en na de boei in de helft van het parcours werd het mentaal een stuk zwaarder. Automatisch denk je: “Nu nog eens wat ik nu achter de rug heb…”. De laatste 500m zwierde ik alle techniek overboord en zwom ik als een ongeschoold, verzopen konijn verder tot ik eindelijk het trapje bereikte. En weg was ik naar de wisselzone…

Fietsen – BELACHELIJK is het woord:

De wissel ging vlot… dacht ik. Tot ik even later merkte dat mijn band met nummer aan mijn stuur hing te wapperen. “Doeme he!” Ik probeerde al rijdend het ding los te klikken en rond mijn nek te gooien en naar beneden te schuiven, maar ik hoorde de referee op de moto fluiten: “Afstappen juffrouw, je mag niet rijden zonder nummer.” Aaaargh, dus kwam ik tot stilstand, deed de band rond en vertrok opnieuw. Dat was het begin van wat hel op aarde zou kunnen zijn. Stayeren was verboden, dus was het ieder voor zich, beuken tegen de belachelijk harde wind die we zeker 80% van de tijd op kop hadden. Bij momenten ging je nauwelijks vooruit en voelde het alsof de wind zodanig in je wiel pakte dat je onderuit zou gaan. Na 5km begon mijn heup me parten te spelen. De pijnstiller was stilaan aan het uitwerken. Van de pijn en het onophoudelijk vechten tegen de wind werd ik WOEST. Ik hoorde mezelf roepen: “BELACHELIJK!! Die wind is BELACHELIJK!”. Nancy, die een beetje later uit het water was gekomen, stak me full force voorbij. Die had er moed in, zoveel te beter. Toen de referee op de moto voorbij kwam en riep dat we afstand moesten houden "10 meter is geen 5 meter" werd ik helemààl wild. En dat terwijl je al blij was als je niet omviel door stilstaand tegen de wind in te trappen als een gek. Wat dachten die @à!&# wel!! Dat je profijt had van de fietser op 5m van jou met die b e l a c h e l i j k e wind??? NOT! Ik bedacht dat triatlon en zeker vanaf ¼ voor volslagen lunies was en vroeg me de hele weg af waarom ik me hiervoor had ingeschreven. Ik heb 100 keer willen opgeven, maar koppig als ik ben, zette ik door. De glimlach die normaalgezien op mijn gezicht staat tijdens wedstrijden, had plaats gemaakt voor een moordlustige grimas die de toeschouwers schrik aanjoeg.

Bij de laatste kilometers kwam ik Steven tegen. Die vroeg even bezorgd hoe het met de heup gesteld was, waarop in alleen verbeten en nee knikkend kon antwoorden: “Ni goe… pijn… Ga maar door gij, ge bent goed bezig!”. En weg was hij… 

Lopen – duidelijk mijn ding

Eindelijk in de wisselzone aangekomen, was het even wennen om terug met de voeten op de begane grond te staan. Ik moest een heel eind lopen met de fiets in de hand om tot bij mijn spullen te geraken. Die vond ik meteen, maar het wisselen van de schoenen leek een beetje in slow motion te gaan. Mijn benen waren hopeloos verzuurd en mijn tenen gevoelloos.

Ik begon te lopen en verrassend genoeg voelde in de pijn stilaan uit mijn heup wegtrekken. Ik had door de beweging het geheel weer los gekregen en de 10 laatste loopkilometers gingen me dan ook beter af. Even was ik teleurgesteld toen ik tot de constatatie kwam dat ik die ronde 2 keer zou moeten lopen, dat leek me veel langer dan 10km,… maar niet getreurd. Ik keek recht voor me uit en werd helemaal zen. Ik leek op dat moment eindeloos te kunnen blijven doorlopen aan dat tempo. Na een klein uurtje kwam de finish in zicht! Ik kon wel in mijn broek doen van blijdschap. Er kon zelfs 1 glimlach af voor de foto.

Resultaat:

Zwemmen (1000m): 00:26:19

Wissel 1: 00:02:55

Fietsen (45km): 1:49:42 (Ondanks die belachelijke wind dus toch bijna 25km/u)

Wissel 2: 00:06:48 (laaaange wisselzone)

Lopen (10km): 00:59:27 (Aan meer dan 10 km/u na die marteling? Nice…)

Finish time: 3:25:14

Zwin was een mentale strijd tegen mezelf. Ik ben mezelf een paar keer tegengekomen en heb het moeilijk gehad, maar ik ben tot het einde gegaan en ben achteraf gezien blij dat ik het gedaan heb.

Na ‘de hel van Knokke’, werden we nog opgewacht door de organisatie en kregen we nog even de micro onder de neus geduwd om enkele vragen te beantwoorden. De bevindingen van het driekoppige ODS team samengevat: "Het was hard, het mooiste moment was de finish en we zijn blij dat het gedaan is en nu mogen luilakken."

Daarna bezegelden we ons ODS avontuur met een warme choco en een debrief van Stijn. We kregen tips mee voor de toekomst en praatten wat na over de hoogtepunten van ons avontuur.

Het seizoen is voorbij…

Bedankt aan El Sjoesjoe om mijn rothumeur te verdragen, aan Steven voor de kalmerende coaching en sturing ter plaatse (ik was bezig als een kieken zonder kop), aan de supporters ter plaatse, via sms en facebook voor de bemoedigende woordjes die veel deugd deden. Bedankt aan Stijn en de VTDL voor dit onvergetelijke avontuur en de vrienden die ik eraan het overgehouden.

Volgend jaar wordt iets rustiger, but you ain’t seen the last of me yet!