30-05-11

Dilliefied: No Limit Triatlon Zwevegem - No DNF for this lady

29 mei: D-day, onze eerste officiële ‘Over De Streep’ wedstrijd van het seizoen, de No Limit Triatlon Zwevegem.

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegemDe vraag van de dag was: Zou ik kunnen deelnemen?  En zoja, worstel ik me ook door het loopgedeelte met mijn mankepootje? Of zal er “DNS” (Voor tria-leken: Did No Start) of “DNF” (Did Not Finish) achter mijn naam komen te staan? 

Een gevreesd, maar hoopvol bezoekje aan de kinesist maakte al het één en ander duidelijk… het zou geen DNS worden. Wat er juist scheelde aan de mankepoot was niet duidelijk, maar kinesist Filip voelde geen breuken of scheuren (would’ve been strange anyway), maar wel wat vocht in het “weke gedeelte”. Dus: intapen die handel and off we go, richting Zwevegem!

Daar aangekomen, troepten de ODS’ers al snel samen. Mijn partner in crime Jesske, was er deze keer niet bij. Die had intussen dolle pret in Brasschaat (zie lager). De supporters van dienst waren: Herman (die zelf in trio meedeed), Sofie & the dogs (vriendin van Steven), Cat (vriendin van Griet), de wederhelft en kids van Nancy en uiteraard coach Stijn, inclusief camera. Stijn meldde ons dat de ODS pakjes nog niet klaar waren, dus werd er gezorgd voor een alternatief: het échte Belgium pakje :-)

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

Onder het toeziend oog van coach Stijn, legden we ons gerief klaar in de wisselzone en wurmden we ons in de wetsuits. Om 13u mochten de dames starten, Steven moest nog een uurtje langer zijn zenuwen op de proef stellen. Eindelijk aan de kant van het water, werd ik vreemd genoeg rustig van het zenuwachtig gekwakkel van Griet en Nancy, die zich vandaag waagden aan hun allereerste triatlon EVER!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

Dolgedraaide Griet was helemaal het noorden kwijt en vroeg zich op de kant af: “Moeten we NU pissen??”

Dillie in een deuk: “Neeeeee jong, straks IN het water he! Anders loopt het hier van uw benen uit de pijpen van uw wetsuit!!”

Griet in’t water: “Nu???”

Dillie: “Ja, nu!!”

Nancy: “Ik kan ni!”

Griet: “Goed drukken!” 

En op deze hilarische noot: “KNAL”, starten dus :-)

 

Part 1: Zwemmen 750m:

Door mijn overwonnen openwatervrees in Geel, had ik vertrouwen in dit eerste gedeelte. Conditie- en ademhalingsgewijs ging het super goed, zoals voorzien, maar een paar meter verder (na wat kloppen van links, rechts en recht voor), leek het niet alleen heel traag te gaan, ik zwom ook altijd totaal uit de richting! Ik probeerde om de 5 slagen rechtdoor te kijken en moest elke keer bijsturen. Uit pure miserie begon ik zelfs bilateraal te zwemmen in de hoop dat dat zou helpen, maar in de plaats werd ik er door de glimlachende kajakkers op attent gemaakt dat ik een stuk moest terug zwemmen om ROND de boei te zwemmen. No shortcut for Dillie :-)

De zwemtijd had immens lang geleken, dacht ik: Nu moet ik een tandje bijsteken om dat geknoei goed te maken.

In de wisselzone toegekomen, zag ik Griet. Leuk! Dan vormen we samen een mini peloton op de fiets!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Part 2: Fietsen 20km:

Zo gezegd, zo gedaan. Griet en ik wisselden wat kopwerk af. We merkten al snel dat de pittige heuvels en straffe wind het ons écht moeilijk zouden maken. Na de eerste vermoeiende ronde volgden er nog 3 :-s Ergens halverwege de 2de ronde geraakte ik Griet kwijt. Ik bleef 20 à 50 meter achter haar aan hangen, maar kon haar niet meer bijbenen. Bij momenten gaf ik al wat ik in mijn lijf had, rechtstaand, bergop en wind tegen en haalde ik met moeite 15km/u. Aaargh!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Part 3: Lopen/doodgaan 5km:

Na de zware fietsetappe was het pas echt tijd om af te zien. Ik startte aan het loopgedeelte en hoopte dat mijn voet het zou uithouden, om te ontsnappen aan mijn eerste DNF. Zoals verwacht ging het moeizaam en werden het 5 pijnlijke kilometers. Ik sloeg er maar met moeite in 10km/u aan te houden, maar volhardde tot de bevrijdende finish. Nog smikkelend aan mijn appelsien, kreeg ik een micro onder de neus geduwd om te polsen naar het verloop van mijn eerste ODS wedstrijd en de volgende uitdaging. Enkele minuten later verscheen ook Griet met een veelbetekenende glimlach op haar gezicht en even later kwam ook Nancy in zicht, die heel blij was dat ze eindelijk klaar was en meer nog: dat ze niet laatste was :-) Well done!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Resultaat:

750m zwemmen: 18:36 (En dat ondanks al mijn nutteloos extra afgelegde afstand, toptijd :-D)
Positie: 25 ste

Wisselzone 1: 2:46 

Iets meer dan 20 km fietsen: 46:57 (doodgaan)
Positie: 19 de (dus 6 ingehaald, yeuy!) 

Wisselzone 2: 2:02

Lopen: 29:03
Positie: 21 ste (dus door 2 ingehaald, doeme toch, ik was een beetje aan’t sterven) 

Finish: 1:39:21.

Gezien de omstandigheden (ingetapete voet, moordende hellingen en helse wind): mooi resultaat!

Uiteraard blijf ik zitten met de vraag tot wat ik in staat was geweest met 2 deftig functionerende voeten… But hey, we’ll never know.

 

De volledige uitslag vindt je hier: Sprint Ladies.pdf

Dikke merci aan de coach, supporters en fotografen Cat en Herman (of zijn madam?)!

Lees ook het relaas van Steven, Griet en Nancy!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

28-05-11

Dillified - LOST & WANTED: luck

Zoals jullie eerder konden lezen, trokken we woensdag met een bende naar het ciruit van Zolder om er wat te racen. Naast het fietsen had ik, bij wijze van voorbereiding op de wedstrijd in Zwevegem, nog enkele km loslopen op mijn schema staan en always-in-for-a-run-Jess was het slachtoffer van dienst om die 6km mee af te leggen op... de parking van het circuit van Zolder!

triatlon,triathlon,zwevegem,brasschaat,blessure,pijn voetjeIk zie jullie al met de oogjes rollen en zeggen: "Duh, op een parking, tuurlijk is dat saai". Dat vonden wij ook, dus hebben we het loopje 1,5km ingekort en dat kwam me eigenljk goed uit, want ik voelde wat pijn aan de buitenkant van mijn rechter voet. Ik had voor de verandering mijn oudere asics met steunzolen nog eens aangetrokken en vermoedde dat ik de steunzolen verkeerd had gestoken of mijn schoenen te hard had aangespannen. En hupla, onder het motto "dat trekt wel weg", vertrokken we al zingend naar huis (Zolder tis toch wel een uurtje rijden voor ons).

De dag nadien voelde ik nog pijn bij het wandelen, maar veel minder, dus dat was goed. De dag erna nog minder... Tot ik vandaag voor mijn laatste losloopje vertrok. Een luttele 3 km om de beentjes los te gooien. En jawel, na de eerste paar meter begon het kreng al pijn te doen. Ik zette toch door om te kijken of het zou overgaan, maar dat deed het niet. Het werden 3 pijnlijke kilometers. Op dit moment kan ik er nauwelijks op stappen... Hmm...

Ik kan niet deftig wandelen en ik neem morgen deel aan de No Limit Triatlon Zwevegem!!!

Onze eerste officiële 'Over De Streep' wedstrijd nota bene! Aaargh :-s

What to do? Ik belde dus maar even de kinesist die gelukkig bereid is om op zondag ochtend te proberen mijn voet te fixen, in plaats van met vrouw en kindjes gezellig croissants te eten en warme choco te slurpen. Sorry Filip en 10000000 x thnx!

Dus heb ik naast mijn hele waslijst tria-materiaal morgen nog 1 item extra in te pakken: a whole lot of luck! Stuur mij dus alle goeie vibes toe die jullie over hebben, want ik zal ze nodig hebben  :-(

Maaaaar, we laten het kopje niet hangen. De voet wordt gerepareerd en al moet ik over die streep KRUIPEN, ik zal erover geraken!

Zowel Jess in Brasschaat als ik in Zwevegem, we're about to whip somebody's ass :-)



26-05-11

J&D-ified: Woensdag Zolderdag

Of we eens geen zin hadden om met een groepje te gaan fietsen op het circuit van Zolder, vroeg Herman. Alsof wij zoiets ooit niet cool zouden vinden!?!?

"In juli?" stelde Herman voor.

"Zo lang nog wachten?", zei Jess.

"Volgende week!" besloot Dillie.

En zo geschiedde...

 

Photobucket
WE ROCKTEN!

Het.Was.Zo.Cool!!! Woonden wij daar wat dichter bij, we zaten daar elke dag. Of toch elke woensdag. Ubercool! Vlammen tegen vlotjes 35km/u met een max van 47,3, en niet eens bergaf hé ;-)

Een 34tal kilometer amuseerden we ons rot, hoewel we allebei nog een beetje met de poepers zaten wanneer we deze twee mooie bochtjes na elkaar moesten nemen. Eerlijk is eerlijk; en Dillie's crash heeft daar geen deugd aan gedaan.

gevaarlijkbochtje.jpg

Ik ben natuurlijk niet heus gewoon rechtdoor gereden, zo nauwkeurig is de Garmin gewoon niet :-)

Het werd extra eng toen er opeens een fietser in den decor bleek te liggen en we hem nadien met o.a. een bebloed gezicht afgevoerd zagen worden. Hopelijk houdt de mijnheer er niets ernstigs aan over, want het zag er niet zo goed uit :-(

Desalniettemin hadden we een geweldige tijd op het circuit.

zolder.jpg

Dillie had ook nog 6km loslopen op haar schema staan. Omdat de anderen (Kaat, Edith, Herman en zoon Pirmin) nog aan het fietsen of al aan het inpakken waren, besloten we in de buurt te blijven.

Beste lezertjes, wij zullen jullie iets vertellen. Het circuit van Zolder is cool om te fietsen. De parking van het circuit van Zolder is iets minder cool om te lopen. Niet uitproberen, geloof ons maar. Enkel het Rocky-gewijs oplopen van de trappen naar de tribune was nog ietwat cool. Maar we hielden het toch 4,5km vol, then we called it quits, for sanity's sake!

In ieder geval wordt Woensdag Zolderdag een weerkerend item in de komende maanden en hopelijk zullen velen van jullie volgen. Want het is echt! héél!! COOL!!! of hadden we dat al gezegd?

21:08 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (6) | Tags: avondifetsen, circuit van zolder, koerske, echtheelcool |  Facebook |

15-05-11

Dilliefied: Bye bye evenwicht, hallo beton

15 mei: een zonnige, doch winderige dag die nog even zal nazinderen

Plan: koppeltraining: 40km fietsen + 10km extensief duurlooptraining. En dat vlak na elkaar.
Deelnemers: Jess & Dillie
Weersomstandigheden: very windy
Lichamelijke toestand bij vertrek: topvorm!

Zondag, de IDEALE dag voor een koppeltraining, nietwaar?
Wisselzone klaarmaken (=auto van Bert), schoentjes aan, helm op, garmin actief en goan met de banaan!

Ondanks de wind was het lekker cruisen, af en toe ging de wind liggen of hadden we hem in de rug en haalden we 34 km/u. Het ging vlotjes tot we een brugje over moesten…
Klein beetje afremmen om het bochtje te kunnen nemen… oeps… nog wat te dicht tegen de kant… nog even bijsturen… Zand? Grind? Daar had ik geen rekening mee gehouden in mijn berekening!!

FLATCH!!! Dillie ging onderuit! (Hierover helaas geen details, wat toen gebeurde is momenteel een zwart gat in mijn geheugen.)

227264_1980220778940_1045793174_32363264_5384486_n.jpg

Next thing I know: Ik lig op mijn rug, fiets iets verderop (ik ben dus uit mijn kliks geraakt :-DDD), eventjes was alles wazig, hoofdpijn en pijn… overal. Jesske die op verbazingwekkend snel tempo uit haar kliks geraakt is, heeft kunnen uitwijken en stoppen, kwam met een bezorgd gezichtje boven mij hangen om te zien of ik ok was.

Het mag gezegd worden: Jess, knap staaltje stress management!
Ik hoorde Jess meteen vragen: Waar doet het pijn? Blijf liggen! Voel je iets aan je rug? Knieën? Polsen? Ellebogen? Dillie, blijf nog heel effe liggen (want ik probeerde overeind te krabbelen), anders ga je mottig worden! Jawadde, die helm is volledig kapot!

Picture 105.jpg

Het grappige is dat ik zelfs na zo’n valpartij blijkbaar mijn gevoel voor humor niet verlies. Vanop de grond en nog ietwat aan het creperen van de pijn, was ik al snel weer aan het joken met Jess. Dat verzachtte de pijn een beetje :-) Hilarisch, achteraf bekeken!

Even later lukte het weer om recht te staan. Nog even de fiets gecheckt, maar die scheen niet al te veel klappen te hebben gekregen. Met de kapotte helm terug op het hoofd, een pijnlijke heup en elleboog, kroop ik terug op de fiets om huiswaarts te keren. Die training hebben we dan toch maar stop gezet. :-)

Moraal van het verhaal… en dat wil ik alle triatleten of fietsers op het hart drukken: Hoe idioot die helm er ook uitziet, WEAR THE DAMN THING! Hij heeft mij zonet een niet zo aangenaam bezoekje aan het ziekenhuis uitgespaard!

Anyway, mooi excuus om een nieuwe helm en fietstrui te kopen. Die laatste is nu doorzeefd met schuurgaten. :-)

14-05-11

Dilliefied: my cra(m)py style

ac3dd4ddc9b5820f54cd375d3b857b1cRmVldC5qcGc=.jpgVoorbije dinsdag was het - zoals wekelijks - Iron Girls zwemtraining. Een zwemtrainingen is een raar beest. Soms heb je't beet, ben je in 'form' en zwem je als een pro (denk je) en andere keren gaat het je niet af, lijkt je techniek nergens naar en vind je je swim-groove niet.

Jammer genoeg is optie 2 iets frequenter voorkomend dan de eerste, maar dinsdag was ik in mijn element: ik scheurde door het water dat het water er aan de zijkanten uitsplashte, zo snel ging ik! (C'mon, lemme dream a little.)
Zelfs bilateraal ademen wordt stilaan piece of cake (en dat omdat ik het al enkele lessen zoveel mogelijk doe onder lichte dwang en het streng toeziend oog van Jess).

Maar dan... Een kwartiertje voor het einde van de les bij de 15de lengte pull buoy (benen bewegen weinig of niet): HUGE CRAMP!

pain-logo.jpg

Ik "waterhinkelde" naar de kant om onderweg op Jess te botsen en ook haar een poepkramp te bezorgen. Sauwwy!
Een goeie 10 minuten geraakte ik niet uit dat water omdat ik mijn voet, die ik onder water aan het rekken was, niet durfde loslaten. Voetkrampen zijn zo pijnlijk dat ik er tranen van in mijn ogen krijg! Daarna verzamelde ik al mijn moed, liet mijn pijn-pootje los en hees mezelf op de kant om daar nog een 5 tal minuten te proberen kalmeren en de kramp eruit te masseren. BLEH! Gedaan met de training!

images.jpg

Die roze rekker hier is de boosdoener *fronst wenkbrauwen*

 

2 dagen later waagden Jess, Bert en ik ons aan een openwater zwemmetje in de plas van Hofstade en ook daar, had ik na lichte onheilspellende kuitkrampjes ook prijs voor een -deze keer gelukkig minder hevig exemplaar van een- voetkramp.

RoepenOnbeslistWenkbrauw ophalenHuilenVerrast

 

Nu is de vraag: what to do?

  • Magnesium nemen -> CHECK! Ik vreet heel de dag ook zoveel mogelijk Mg-rijk voedsel.
  • Opwarmen -> meestal CHECK!
  • Voldoende drinken tijdens de dag -> I could do better.
  • Recupdrank drinken tijdens de training -> I fail at that too.
  • Meer en regelmatiger slapen -> Ok, daar heb ik de laatste week wat tegen gezondigd Schamen
  • Niet teveel eten voor een training, want dan gaat je energie daar naartoe -> CHECK!

Hebben jullie andere tips? BRING IT ON!

Een verkrampt zwemmerke zal u dankbaar zijn!

09:26 Gepost door Dillie in Sport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zwemmen, voetkramp, magnesium |  Facebook |

09-05-11

Dilliefied: Triatlon Geel - Open watervrees voorgoed Foetsie?

Op 8 mei was het zover… de eerste échte triatlon van’t jaar: 1/8ste in Geel, bestaande uit: 500m zwemmen – 26km fietsen – 6,6km lopen.

 

Mijn zak de avond voordien klaarmaken? Naaah, dat is toch niet nodig? Ik doe de dingen nooit half, dus ging ik ook die dag voor de volle 100% pure stress.

Heb ik alles bij? Oei nee, mijn fiets nog… redelijk essentieel… aaaargh!

 

Rond 8u30 vertrok ik – na een 30 tal keer de checklist te hebben overlopen en hopeloos te vroeg – richting Geel.

Na het inchecken probeerde ik de tijd een beetje te doden door de ‘tsjoepen’ van mijn koersstuur dicht te plakken met een tubeke secondenlijm. Of course I managed to glue my fingers together! Soooo Dillie :-) Enfin, de tsjoepen hingen vast en ik zou daarvoor dus al niet meer gediskwalificeerd kunnen worden… hoewel ik het op dat moment niet zo erg zou gevonden hebben :-)

 

Niet veel later kwamen ook de andere stresskonijntjes druppelsgewijs toegestroomd: Naast de ‘habituétjes’ (Jess, ODS’er Steven, Wim, Edith,…) hadden we ook tria-virgins Bert en Leen zonder facebook mee. Spannend!!

Na het geknoei in de 2 wisselzones, wurmden we ons in onze wetsuits en waren we klaar voor de sprong in het duister…

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

In wetsuit wurmen :-)

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Euh... visje nadoen? :-)

 

Van dan af ging het allemaal heel snel. We kregen een signaal van de organisatie: “Het water in dames!” De zenuwtjes gierden door onze buiken. Ik liet me wat onhandig van de kant in het water glijden, schatte de diepte ietwat verkeerd in en kwam een beetje ongelukkig op mijn enkel neer. AUWTCH… maar veel tijd om te zeuren was er niet. We zochten ons een plekje uit en plots klonk het: “Succes dames, KNAL”. En weg waren we! Van bij het begin probeerde in het hoofd koel te houden (figuurlijk dan) en herhaalde een paar keer tegen mezelf:

 

“Kalm Dillie, niet overhaasten, want dan trekt het op niets meer. Let op uw techniek, adem rustig in en uit, dan lukt het wel.”

 

And so it happened! Ik sloeg erin crawl blijven zwemmen, mijn ademhaling onder controle te houden en uit het water te komen zonder buiten adem te zijn! Op de massa’s klop en wat stampen die ik gekregen heb van voornamelijk schoolslagzwemmers, was dat dus een vlekkeloze zwemetappe. Is mijn open watervrees dan voorgoed foetsie? Ik hoop het!

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Wetsuit al lopend uitkrijgen

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Serieus... hoe mottig kunt ge eruit zien tijdens een triatlon?

 

Bijna euforisch startte ik aan het fietsparcours. Ook dat ging redelijk vlot. Ik probeerde tussen de 28 en 32 km/u te blijven rijden. Door de felle windstoten op de open vlakten, zakte ik soms naar 25km/u. Ik sloeg er toch in gemiddeld 28km/u te rijden.

 

Een klein uurtje later kwam het einde in zicht. Nog 6,6km lopen en ik had het geflikt! Met mijn laatste beetje energie, uitgerokken-elastiek-achtige benen en grote grijns op mijn gezicht, vertrok ik. Het plan was niet trager te lopen dan 10km/u, maar ook niet overmoedig te worden en te moeten wandelen. Ook nu had ik mijn tempo redelijk snel beet en kwam ik uiteindelijk op gemiddeld 10,8 km/u uit. En dat in die hitte... Niet slecht :-)

 

Op 01:47:32 finishte ik met een -indien mogelijk- nog grotere grijns op mijn smoeltje.

Een lichtjes gekneusde enkel en een gigantische blauwe plek rijker, maar ik was tevreden en ik weet…. dat ik NOG beter kan!

Hell yeah!

 

Met dank voor de foto’s aan Frank Mertens :-)