30-05-11

Dilliefied: No Limit Triatlon Zwevegem - No DNF for this lady

29 mei: D-day, onze eerste officiële ‘Over De Streep’ wedstrijd van het seizoen, de No Limit Triatlon Zwevegem.

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegemDe vraag van de dag was: Zou ik kunnen deelnemen?  En zoja, worstel ik me ook door het loopgedeelte met mijn mankepootje? Of zal er “DNS” (Voor tria-leken: Did No Start) of “DNF” (Did Not Finish) achter mijn naam komen te staan? 

Een gevreesd, maar hoopvol bezoekje aan de kinesist maakte al het één en ander duidelijk… het zou geen DNS worden. Wat er juist scheelde aan de mankepoot was niet duidelijk, maar kinesist Filip voelde geen breuken of scheuren (would’ve been strange anyway), maar wel wat vocht in het “weke gedeelte”. Dus: intapen die handel and off we go, richting Zwevegem!

Daar aangekomen, troepten de ODS’ers al snel samen. Mijn partner in crime Jesske, was er deze keer niet bij. Die had intussen dolle pret in Brasschaat (zie lager). De supporters van dienst waren: Herman (die zelf in trio meedeed), Sofie & the dogs (vriendin van Steven), Cat (vriendin van Griet), de wederhelft en kids van Nancy en uiteraard coach Stijn, inclusief camera. Stijn meldde ons dat de ODS pakjes nog niet klaar waren, dus werd er gezorgd voor een alternatief: het échte Belgium pakje :-)

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

Onder het toeziend oog van coach Stijn, legden we ons gerief klaar in de wisselzone en wurmden we ons in de wetsuits. Om 13u mochten de dames starten, Steven moest nog een uurtje langer zijn zenuwen op de proef stellen. Eindelijk aan de kant van het water, werd ik vreemd genoeg rustig van het zenuwachtig gekwakkel van Griet en Nancy, die zich vandaag waagden aan hun allereerste triatlon EVER!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

Dolgedraaide Griet was helemaal het noorden kwijt en vroeg zich op de kant af: “Moeten we NU pissen??”

Dillie in een deuk: “Neeeeee jong, straks IN het water he! Anders loopt het hier van uw benen uit de pijpen van uw wetsuit!!”

Griet in’t water: “Nu???”

Dillie: “Ja, nu!!”

Nancy: “Ik kan ni!”

Griet: “Goed drukken!” 

En op deze hilarische noot: “KNAL”, starten dus :-)

 

Part 1: Zwemmen 750m:

Door mijn overwonnen openwatervrees in Geel, had ik vertrouwen in dit eerste gedeelte. Conditie- en ademhalingsgewijs ging het super goed, zoals voorzien, maar een paar meter verder (na wat kloppen van links, rechts en recht voor), leek het niet alleen heel traag te gaan, ik zwom ook altijd totaal uit de richting! Ik probeerde om de 5 slagen rechtdoor te kijken en moest elke keer bijsturen. Uit pure miserie begon ik zelfs bilateraal te zwemmen in de hoop dat dat zou helpen, maar in de plaats werd ik er door de glimlachende kajakkers op attent gemaakt dat ik een stuk moest terug zwemmen om ROND de boei te zwemmen. No shortcut for Dillie :-)

De zwemtijd had immens lang geleken, dacht ik: Nu moet ik een tandje bijsteken om dat geknoei goed te maken.

In de wisselzone toegekomen, zag ik Griet. Leuk! Dan vormen we samen een mini peloton op de fiets!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Part 2: Fietsen 20km:

Zo gezegd, zo gedaan. Griet en ik wisselden wat kopwerk af. We merkten al snel dat de pittige heuvels en straffe wind het ons écht moeilijk zouden maken. Na de eerste vermoeiende ronde volgden er nog 3 :-s Ergens halverwege de 2de ronde geraakte ik Griet kwijt. Ik bleef 20 à 50 meter achter haar aan hangen, maar kon haar niet meer bijbenen. Bij momenten gaf ik al wat ik in mijn lijf had, rechtstaand, bergop en wind tegen en haalde ik met moeite 15km/u. Aaargh!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Part 3: Lopen/doodgaan 5km:

Na de zware fietsetappe was het pas echt tijd om af te zien. Ik startte aan het loopgedeelte en hoopte dat mijn voet het zou uithouden, om te ontsnappen aan mijn eerste DNF. Zoals verwacht ging het moeizaam en werden het 5 pijnlijke kilometers. Ik sloeg er maar met moeite in 10km/u aan te houden, maar volhardde tot de bevrijdende finish. Nog smikkelend aan mijn appelsien, kreeg ik een micro onder de neus geduwd om te polsen naar het verloop van mijn eerste ODS wedstrijd en de volgende uitdaging. Enkele minuten later verscheen ook Griet met een veelbetekenende glimlach op haar gezicht en even later kwam ook Nancy in zicht, die heel blij was dat ze eindelijk klaar was en meer nog: dat ze niet laatste was :-) Well done!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Resultaat:

750m zwemmen: 18:36 (En dat ondanks al mijn nutteloos extra afgelegde afstand, toptijd :-D)
Positie: 25 ste

Wisselzone 1: 2:46 

Iets meer dan 20 km fietsen: 46:57 (doodgaan)
Positie: 19 de (dus 6 ingehaald, yeuy!) 

Wisselzone 2: 2:02

Lopen: 29:03
Positie: 21 ste (dus door 2 ingehaald, doeme toch, ik was een beetje aan’t sterven) 

Finish: 1:39:21.

Gezien de omstandigheden (ingetapete voet, moordende hellingen en helse wind): mooi resultaat!

Uiteraard blijf ik zitten met de vraag tot wat ik in staat was geweest met 2 deftig functionerende voeten… But hey, we’ll never know.

 

De volledige uitslag vindt je hier: Sprint Ladies.pdf

Dikke merci aan de coach, supporters en fotografen Cat en Herman (of zijn madam?)!

Lees ook het relaas van Steven, Griet en Nancy!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

29-05-11

Jessified: Triatlon Brasschaat: ASS WHIPPING!

I'm about to whip somebody's ass!!!

Met die ingesteldheid vertrok ik naar Brasschaat en ik geloofde er echt in. We hadden de laatste weken regelmatig gezwommen in de put van Hofstade en ik was er vast van overtuigd dat ik deze keer gewoon van begin tot einde zou vliegen.

ZWEMMEN

Het water was 17°C en ondanks de wetsuit was dat echt afschuwelijk koud. Rondom mij was iedereen aan het roepen dat ze het toch oh zo koud hadden, ik was daarin geen uitzondering. De koude viel wel meteen weg zodra het startschot ging en maakte helaas plaats voor opnieuw een aanval van totale ademnood :-(

Ik zwom misschien 50m crawl om toen weer vast te stellen dat ik op die manier de 750m nooit zou kunnen afleggen. Het werd me deze keer wel duidelijk wat het probleem was: ik kon niet uitademen. Waar je normaal een constante stroom bubbels moet uitblazen onder water kwam het er nu met horten en stoten uit. Ik schakelde dus over op schoolslag (foei!); maar stak zelfs nog mensen voorbij of bleef op gelijke hoogte met sommige crawl zwemmers (hoi Laurence, als je dit leest ;-))

schoolslag_clip_image002.jpg


Na 750 zware meters (19:26 :-( ), kroop ik eindelijk uit het water. We moesten een paar honderd meter lopen in de wisselzone. Dit was best een lang stuk en vooral in het begin was het moeilijk mijn evenwicht te bewaren. Inclusief het stuk lopen had ik 2min46sec nodig alvorens ik op mijn fietsje kon springen.

FIETSEN

Het was een stayer wedstrijd, de eerste keer dat ik dit meemaakte. WAT WAS DAT LEUK! Er stond superveel wind en het was dus heel fijn om af en toe mij te kunnen wegsteken achter een andere vrouw (stayeren bij mannen mochten we niet). Natuurlijk nam ik ook af en toe de kop over en zo reden we samen naar twee andere meisjes. Op een gegeven moment werd ik ingehaald door weer een ander meisje en bleef ik daar weer bij hangen. Een groot deel van het parcours was het vechten tegen de wind, maar er zat ook een stuk in het parcours waar je wind in de rug had en waar je heerlijk kon vlammen, 40km/u haalde ik daar! Voor de 17,9km had ik 34:30 nodig, een gemiddelde van 31,1km/u, waar ik héél tevreden mee ben!

LOPEN

De 2de wisselzone ging heel vlot, incl. het lopen met mijn fiets aan de hand kostte het me exact 1 minuutje. Normaal heb ik altijd last van elastieken benen; maar de koppeltrainingen werpen hun vruchten af: ik voelde nauwelijks dat ik net bijna 20km had gefietst! Het lopen zelf ging behoorlijk goed, we liepen in het park van Brasschaat waardoor er veel schaduw was; en in tegenstelling tot in Geel was er veel bevoorrading. Ik haalde nog enkele mensen in, zelfs mannen ;-) en had voor de 5,05km slechts 26:43 nodig, een gemiddelde van 11,34km/u (of 5:17min/km). Ook daarover ben ik echt content, gezien ik nog niet zo lang terug bezig ben met snelheidstrainingen.

THE END!

De totale tijd was 1:21:39 en ik was hiermee 113de van de 159 finishers, 13/22 in mijn categorie.

Alles bij elkaar ben ik best tevreden, maar natuurlijk niet over het zwemmen. De enige ass die dus gewhipped dient te worden is mijn eigen ass: GEEN SCHOOLSLAG ZWEMMEN JESS!!!

Blijven oefenen op openwater zwemmen; liefst met véél volk rondom me; het is het enige wat zal helpen. Ik zou nu de "gemakkelijke" weg kunnen nemen en kiezen voor duatlon maar ik moet en zal dat zwemprobleem overwinnen! Binnen 3 weken neem ik deel aan mijn eerste kwarttriatlon in Retie en het moge duidelijk zijn dat ik opzie tegen de zwemproef van 1500m. Toch zal ik ook daar weer doen wat ik kan, elke ervaring is er weer eentje meer en hopelijk zal ik tegen mijn laatste triatlon (Kwarttriatlon Mechelen in September) helemaal geen problemen meer hebben! Let's kick ass :-)

18:28 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

28-05-11

Dillified - LOST & WANTED: luck

Zoals jullie eerder konden lezen, trokken we woensdag met een bende naar het ciruit van Zolder om er wat te racen. Naast het fietsen had ik, bij wijze van voorbereiding op de wedstrijd in Zwevegem, nog enkele km loslopen op mijn schema staan en always-in-for-a-run-Jess was het slachtoffer van dienst om die 6km mee af te leggen op... de parking van het circuit van Zolder!

triatlon,triathlon,zwevegem,brasschaat,blessure,pijn voetjeIk zie jullie al met de oogjes rollen en zeggen: "Duh, op een parking, tuurlijk is dat saai". Dat vonden wij ook, dus hebben we het loopje 1,5km ingekort en dat kwam me eigenljk goed uit, want ik voelde wat pijn aan de buitenkant van mijn rechter voet. Ik had voor de verandering mijn oudere asics met steunzolen nog eens aangetrokken en vermoedde dat ik de steunzolen verkeerd had gestoken of mijn schoenen te hard had aangespannen. En hupla, onder het motto "dat trekt wel weg", vertrokken we al zingend naar huis (Zolder tis toch wel een uurtje rijden voor ons).

De dag nadien voelde ik nog pijn bij het wandelen, maar veel minder, dus dat was goed. De dag erna nog minder... Tot ik vandaag voor mijn laatste losloopje vertrok. Een luttele 3 km om de beentjes los te gooien. En jawel, na de eerste paar meter begon het kreng al pijn te doen. Ik zette toch door om te kijken of het zou overgaan, maar dat deed het niet. Het werden 3 pijnlijke kilometers. Op dit moment kan ik er nauwelijks op stappen... Hmm...

Ik kan niet deftig wandelen en ik neem morgen deel aan de No Limit Triatlon Zwevegem!!!

Onze eerste officiële 'Over De Streep' wedstrijd nota bene! Aaargh :-s

What to do? Ik belde dus maar even de kinesist die gelukkig bereid is om op zondag ochtend te proberen mijn voet te fixen, in plaats van met vrouw en kindjes gezellig croissants te eten en warme choco te slurpen. Sorry Filip en 10000000 x thnx!

Dus heb ik naast mijn hele waslijst tria-materiaal morgen nog 1 item extra in te pakken: a whole lot of luck! Stuur mij dus alle goeie vibes toe die jullie over hebben, want ik zal ze nodig hebben  :-(

Maaaaar, we laten het kopje niet hangen. De voet wordt gerepareerd en al moet ik over die streep KRUIPEN, ik zal erover geraken!

Zowel Jess in Brasschaat als ik in Zwevegem, we're about to whip somebody's ass :-)



26-05-11

J&D-ified: Woensdag Zolderdag

Of we eens geen zin hadden om met een groepje te gaan fietsen op het circuit van Zolder, vroeg Herman. Alsof wij zoiets ooit niet cool zouden vinden!?!?

"In juli?" stelde Herman voor.

"Zo lang nog wachten?", zei Jess.

"Volgende week!" besloot Dillie.

En zo geschiedde...

 

Photobucket
WE ROCKTEN!

Het.Was.Zo.Cool!!! Woonden wij daar wat dichter bij, we zaten daar elke dag. Of toch elke woensdag. Ubercool! Vlammen tegen vlotjes 35km/u met een max van 47,3, en niet eens bergaf hé ;-)

Een 34tal kilometer amuseerden we ons rot, hoewel we allebei nog een beetje met de poepers zaten wanneer we deze twee mooie bochtjes na elkaar moesten nemen. Eerlijk is eerlijk; en Dillie's crash heeft daar geen deugd aan gedaan.

gevaarlijkbochtje.jpg

Ik ben natuurlijk niet heus gewoon rechtdoor gereden, zo nauwkeurig is de Garmin gewoon niet :-)

Het werd extra eng toen er opeens een fietser in den decor bleek te liggen en we hem nadien met o.a. een bebloed gezicht afgevoerd zagen worden. Hopelijk houdt de mijnheer er niets ernstigs aan over, want het zag er niet zo goed uit :-(

Desalniettemin hadden we een geweldige tijd op het circuit.

zolder.jpg

Dillie had ook nog 6km loslopen op haar schema staan. Omdat de anderen (Kaat, Edith, Herman en zoon Pirmin) nog aan het fietsen of al aan het inpakken waren, besloten we in de buurt te blijven.

Beste lezertjes, wij zullen jullie iets vertellen. Het circuit van Zolder is cool om te fietsen. De parking van het circuit van Zolder is iets minder cool om te lopen. Niet uitproberen, geloof ons maar. Enkel het Rocky-gewijs oplopen van de trappen naar de tribune was nog ietwat cool. Maar we hielden het toch 4,5km vol, then we called it quits, for sanity's sake!

In ieder geval wordt Woensdag Zolderdag een weerkerend item in de komende maanden en hopelijk zullen velen van jullie volgen. Want het is echt! héél!! COOL!!! of hadden we dat al gezegd?

23-05-11

Jessified: Roparun testloop

Het voorbije weekend was weer een topweekend in Jess-land! Zaterdag vierden Bert en ik het 3-jarig bestaan varoparun,lotgenoten vlaanderen,genieten,life is greatn “J&B”. Na samen een intensieve fietstraining af te werken, was het tijd voor ontspanning en we hadden hiervoor het Brasschaats Badhuis uitgekozen. Weer dankzij een Groupon, welke deze keer gelukkig een stuk aangenamer was dan de vorige Groupon ervaring. Na een cava’tje en wat relaxen in de zon, werd ik getrakteerd op een lichaamspeeling; daarna was ik soft as a baby’s butt.

 

Een hele dag genieten van sauna, jacuzzi, het zonnetje en het goede gezelschap en daarna nog een lekker slaatje geitenkaas en een coupe noissette; what more could a girl wish for?

 

Zondagmorgen trok ik al heel vroeg naar Zele, waar ik een ontmoeting had met Lotgenoten Vlaanderen.

logo paars.jpg

Ik leerde dit enthousiaste en sportieve team van (ex-)kankerpatiënten kennen dankzij Steven en werd meteen warm in de groep opgenomen. De Lotgenoten lopen dit jaar voor de 4de keer van Parijs naar Rotterdam tijdens het Pinksterweekend ter ere van de Roparun en tot voor enkele weken waren zij nog op zoek naar een laatste loper die hen hierbij zou helpen. Ik moest niet lang twijfelen, ik had al zo veel verslagen gelezen over dit geweldige loopfeest en wilde niet liever dan er eens deel van uitmaken.

Op de website van de Lotgenoten:


Door het leveren van deze sportieve prestatie willen we aantonen dat het leven niet hoeft op te houden na de constatering van kanker. Sporten kan daar zeker bij helpen. Het kan je meer kracht en energie geven om te vechten en het is ook een goede stimulans voor het genezingsproces.

De opbrengst gaat naar projecten die mensen met kanker ondersteunen, o.a. Kom op tegen Kanker. Twee vliegen in één klap dus! We willen lotgenoten èn uiteraard ook gezonde mensen inspireren om te gaan lopen/sporten. Het helpt om kanker of herval te voorkomen. Èn al lopend brengen we geld op voor het goede doel.

 

Wie zou daar nu niet bij willen helpen?

Gisteren was het tijd voor een testloop waarbij we het stramien voor tijdens de Roparun in de benen gingen proberen te krijgen: 2km lopen, gevolgd door 6km die gelopen wordt door anderen van je team, weer 2km lopen, enzovoort. Het ene team doet een shift van ongeveer 6 uur, waarna het tweede team het voor 6 uur lang overneemt. Zo worden de 530km van Parijs naar Rotterdam afgelegd in ongeveer 48u, waarbij elke loper ongeveer 65km aflegt.

230104_230134237001195_225815144099771_1077007_4848296_n.jpg

Op enkele uren tijd liepen we van Zele naar Stabroek, een stuk van het officiële parcours.

230510_230134353667850_225815144099771_1077015_7242121_n.jpg

Ik mocht als 3de loper aan de bak en schrok er telkens van hoe snel die 2km voorbij gaat, maar hoe nog veel sneller ook die 6km rust voorbij gaat. Je rijdt met een auto met de andere lopers erin naar het volgende wisselpunt en als loper word je begeleid door 2 fietsers die de weg (zouden moeten) weten ;-) Alles bij elkaar had ik op het einde van de dag 15km op de teller.

http://connect.garmin.com/activity/87602206

228615_230134837001135_225815144099771_1077044_973896_n.jpg

Het was een supertoffe dag, waarin heel veel gelachen werd met stuk voor stuk heel lieve mensen en ik wil de Lotgenoten nu al bedanken dat ik met hen mee mag tijdens de Roparun. Het wordt een onvergetelijke ervaring!

En zo zit er weer een leuk en sportief weekendje op en zijn we alweer een stapje dichter bij de volgende leuke weekends:

  • 29/05: 1/8ste triatlon Brasschaat
  • 11+12+13/06: Roparun
  • 19/06: 1/4de triatlon in Retie

Beseffen dat je dit allemaal kan doen, dat je een lichaam hebt dat toelaat dat je zwemt, fietst, loopt, lacht, geniet, lééft...

Niets voor vanzelfsprekend nemen en LEVEN. Dat is de boodschap!

Als afsluiter nog een klein oproepje:

Mocht u ons team en daarmee Kom op tegen Kanker en onze lotgenoten een warm hart toedragen,
stort uw bijdrage dan op bankrekening 733-0473221-85 t.a.v Lotgenoten Vlaanderen onder vermelding
van uw naam en woonplaats.
Foto's dankzij Heidi Vandeput

 

15-05-11

Dilliefied: Bye bye evenwicht, hallo beton

15 mei: een zonnige, doch winderige dag die nog even zal nazinderen

Plan: koppeltraining: 40km fietsen + 10km extensief duurlooptraining. En dat vlak na elkaar.
Deelnemers: Jess & Dillie
Weersomstandigheden: very windy
Lichamelijke toestand bij vertrek: topvorm!

Zondag, de IDEALE dag voor een koppeltraining, nietwaar?
Wisselzone klaarmaken (=auto van Bert), schoentjes aan, helm op, garmin actief en goan met de banaan!

Ondanks de wind was het lekker cruisen, af en toe ging de wind liggen of hadden we hem in de rug en haalden we 34 km/u. Het ging vlotjes tot we een brugje over moesten…
Klein beetje afremmen om het bochtje te kunnen nemen… oeps… nog wat te dicht tegen de kant… nog even bijsturen… Zand? Grind? Daar had ik geen rekening mee gehouden in mijn berekening!!

FLATCH!!! Dillie ging onderuit! (Hierover helaas geen details, wat toen gebeurde is momenteel een zwart gat in mijn geheugen.)

227264_1980220778940_1045793174_32363264_5384486_n.jpg

Next thing I know: Ik lig op mijn rug, fiets iets verderop (ik ben dus uit mijn kliks geraakt :-DDD), eventjes was alles wazig, hoofdpijn en pijn… overal. Jesske die op verbazingwekkend snel tempo uit haar kliks geraakt is, heeft kunnen uitwijken en stoppen, kwam met een bezorgd gezichtje boven mij hangen om te zien of ik ok was.

Het mag gezegd worden: Jess, knap staaltje stress management!
Ik hoorde Jess meteen vragen: Waar doet het pijn? Blijf liggen! Voel je iets aan je rug? Knieën? Polsen? Ellebogen? Dillie, blijf nog heel effe liggen (want ik probeerde overeind te krabbelen), anders ga je mottig worden! Jawadde, die helm is volledig kapot!

Picture 105.jpg

Het grappige is dat ik zelfs na zo’n valpartij blijkbaar mijn gevoel voor humor niet verlies. Vanop de grond en nog ietwat aan het creperen van de pijn, was ik al snel weer aan het joken met Jess. Dat verzachtte de pijn een beetje :-) Hilarisch, achteraf bekeken!

Even later lukte het weer om recht te staan. Nog even de fiets gecheckt, maar die scheen niet al te veel klappen te hebben gekregen. Met de kapotte helm terug op het hoofd, een pijnlijke heup en elleboog, kroop ik terug op de fiets om huiswaarts te keren. Die training hebben we dan toch maar stop gezet. :-)

Moraal van het verhaal… en dat wil ik alle triatleten of fietsers op het hart drukken: Hoe idioot die helm er ook uitziet, WEAR THE DAMN THING! Hij heeft mij zonet een niet zo aangenaam bezoekje aan het ziekenhuis uitgespaard!

Anyway, mooi excuus om een nieuwe helm en fietstrui te kopen. Die laatste is nu doorzeefd met schuurgaten. :-)

14-05-11

Dilliefied: my cra(m)py style

ac3dd4ddc9b5820f54cd375d3b857b1cRmVldC5qcGc=.jpgVoorbije dinsdag was het - zoals wekelijks - Iron Girls zwemtraining. Een zwemtrainingen is een raar beest. Soms heb je't beet, ben je in 'form' en zwem je als een pro (denk je) en andere keren gaat het je niet af, lijkt je techniek nergens naar en vind je je swim-groove niet.

Jammer genoeg is optie 2 iets frequenter voorkomend dan de eerste, maar dinsdag was ik in mijn element: ik scheurde door het water dat het water er aan de zijkanten uitsplashte, zo snel ging ik! (C'mon, lemme dream a little.)
Zelfs bilateraal ademen wordt stilaan piece of cake (en dat omdat ik het al enkele lessen zoveel mogelijk doe onder lichte dwang en het streng toeziend oog van Jess).

Maar dan... Een kwartiertje voor het einde van de les bij de 15de lengte pull buoy (benen bewegen weinig of niet): HUGE CRAMP!

pain-logo.jpg

Ik "waterhinkelde" naar de kant om onderweg op Jess te botsen en ook haar een poepkramp te bezorgen. Sauwwy!
Een goeie 10 minuten geraakte ik niet uit dat water omdat ik mijn voet, die ik onder water aan het rekken was, niet durfde loslaten. Voetkrampen zijn zo pijnlijk dat ik er tranen van in mijn ogen krijg! Daarna verzamelde ik al mijn moed, liet mijn pijn-pootje los en hees mezelf op de kant om daar nog een 5 tal minuten te proberen kalmeren en de kramp eruit te masseren. BLEH! Gedaan met de training!

images.jpg

Die roze rekker hier is de boosdoener *fronst wenkbrauwen*

 

2 dagen later waagden Jess, Bert en ik ons aan een openwater zwemmetje in de plas van Hofstade en ook daar, had ik na lichte onheilspellende kuitkrampjes ook prijs voor een -deze keer gelukkig minder hevig exemplaar van een- voetkramp.

RoepenOnbeslistWenkbrauw ophalenHuilenVerrast

 

Nu is de vraag: what to do?

  • Magnesium nemen -> CHECK! Ik vreet heel de dag ook zoveel mogelijk Mg-rijk voedsel.
  • Opwarmen -> meestal CHECK!
  • Voldoende drinken tijdens de dag -> I could do better.
  • Recupdrank drinken tijdens de training -> I fail at that too.
  • Meer en regelmatiger slapen -> Ok, daar heb ik de laatste week wat tegen gezondigd Schamen
  • Niet teveel eten voor een training, want dan gaat je energie daar naartoe -> CHECK!

Hebben jullie andere tips? BRING IT ON!

Een verkrampt zwemmerke zal u dankbaar zijn!

09:26 Gepost door Dillie in Sport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zwemmen, voetkramp, magnesium |  Facebook |

09-05-11

Dilliefied: Triatlon Geel - Open watervrees voorgoed Foetsie?

Op 8 mei was het zover… de eerste échte triatlon van’t jaar: 1/8ste in Geel, bestaande uit: 500m zwemmen – 26km fietsen – 6,6km lopen.

 

Mijn zak de avond voordien klaarmaken? Naaah, dat is toch niet nodig? Ik doe de dingen nooit half, dus ging ik ook die dag voor de volle 100% pure stress.

Heb ik alles bij? Oei nee, mijn fiets nog… redelijk essentieel… aaaargh!

 

Rond 8u30 vertrok ik – na een 30 tal keer de checklist te hebben overlopen en hopeloos te vroeg – richting Geel.

Na het inchecken probeerde ik de tijd een beetje te doden door de ‘tsjoepen’ van mijn koersstuur dicht te plakken met een tubeke secondenlijm. Of course I managed to glue my fingers together! Soooo Dillie :-) Enfin, de tsjoepen hingen vast en ik zou daarvoor dus al niet meer gediskwalificeerd kunnen worden… hoewel ik het op dat moment niet zo erg zou gevonden hebben :-)

 

Niet veel later kwamen ook de andere stresskonijntjes druppelsgewijs toegestroomd: Naast de ‘habituétjes’ (Jess, ODS’er Steven, Wim, Edith,…) hadden we ook tria-virgins Bert en Leen zonder facebook mee. Spannend!!

Na het geknoei in de 2 wisselzones, wurmden we ons in onze wetsuits en waren we klaar voor de sprong in het duister…

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

In wetsuit wurmen :-)

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Euh... visje nadoen? :-)

 

Van dan af ging het allemaal heel snel. We kregen een signaal van de organisatie: “Het water in dames!” De zenuwtjes gierden door onze buiken. Ik liet me wat onhandig van de kant in het water glijden, schatte de diepte ietwat verkeerd in en kwam een beetje ongelukkig op mijn enkel neer. AUWTCH… maar veel tijd om te zeuren was er niet. We zochten ons een plekje uit en plots klonk het: “Succes dames, KNAL”. En weg waren we! Van bij het begin probeerde in het hoofd koel te houden (figuurlijk dan) en herhaalde een paar keer tegen mezelf:

 

“Kalm Dillie, niet overhaasten, want dan trekt het op niets meer. Let op uw techniek, adem rustig in en uit, dan lukt het wel.”

 

And so it happened! Ik sloeg erin crawl blijven zwemmen, mijn ademhaling onder controle te houden en uit het water te komen zonder buiten adem te zijn! Op de massa’s klop en wat stampen die ik gekregen heb van voornamelijk schoolslagzwemmers, was dat dus een vlekkeloze zwemetappe. Is mijn open watervrees dan voorgoed foetsie? Ik hoop het!

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Wetsuit al lopend uitkrijgen

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Serieus... hoe mottig kunt ge eruit zien tijdens een triatlon?

 

Bijna euforisch startte ik aan het fietsparcours. Ook dat ging redelijk vlot. Ik probeerde tussen de 28 en 32 km/u te blijven rijden. Door de felle windstoten op de open vlakten, zakte ik soms naar 25km/u. Ik sloeg er toch in gemiddeld 28km/u te rijden.

 

Een klein uurtje later kwam het einde in zicht. Nog 6,6km lopen en ik had het geflikt! Met mijn laatste beetje energie, uitgerokken-elastiek-achtige benen en grote grijns op mijn gezicht, vertrok ik. Het plan was niet trager te lopen dan 10km/u, maar ook niet overmoedig te worden en te moeten wandelen. Ook nu had ik mijn tempo redelijk snel beet en kwam ik uiteindelijk op gemiddeld 10,8 km/u uit. En dat in die hitte... Niet slecht :-)

 

Op 01:47:32 finishte ik met een -indien mogelijk- nog grotere grijns op mijn smoeltje.

Een lichtjes gekneusde enkel en een gigantische blauwe plek rijker, maar ik was tevreden en ik weet…. dat ik NOG beter kan!

Hell yeah!

 

Met dank voor de foto’s aan Frank Mertens :-)

Jessified: Triatlon Geel: Go hard or go home!

Gisteren de eerste "echte" triatlon van het jaar. Ik had al eens kunnen oefenen in Herderen, maar toen zat er een paar uur tussen zwemmen en de rest en dat was in een zwembad. Nu lagen we 1 minuut voor de start allemaal (120-tal) in onze wetsuit in het kanaal in Geel, we hadden nauwelijks tijd om pipi te doen toen het startschot al ging ;-)

Het trapje om uit het water te komen was rechts en Coach Joost had ons aangeraden links te houden omdat daar minder volk in het water zou liggen. En hij had gelijk: ik had van in het begin genoeg plaats. Ik begon meteen aan een stevige crawl en geraakte zeer goed vooruit. Een 250-tal meter later echter begon ik in ademnood te geraken. DJU toch! Weer problemen met rustig te blijven. Dan maar "even" overgeschakeld op schoolslag en tja: ik haalde al schoolslagzwemmend weer anderen in die crawl zwommen. Ik heb nu eenmaal een snelle schoolslag... Omdat dit me veel beter afging en ik zo geen ademhalingsproblemen had, ben ik de rest van de 500m dus maar schoolslag blijven zwemmen. Ik heb nog geen idee hoe lang ik erover gedaan heb of hoeveelste ik uit het water ben gekomen maar het ging best snel voorbij.

Mijn fiets stond heel dicht in de buurt (achternaam met een B, en we werden alfabetisch gerangschikt) dus ik moest helemaal niet zoeken naar mijn spullen. Rap wetsuit uitgetrokken (ging ontzettend vlug); in de wisselzak gepropt; helm op, zonnebril op, sokken en fietsschoenen aan, rap nog de garmin om mijn pols en dan met de fiets aan de hand een paar honderd meter lopen door de wisselzone tot ik mocht beginnen te fietsen. Ik weet niet hoe lang ik over de wisselzone gedaan heb; maar véél sneller kon ik niet zijn; het ging echt heel vlot.

Het fietsen zelf was kicken. Ik had een relatief slechte zwemtijd en kon dus (net zoals in Wachtebeke) weer meisjes gaan inhalen. Ik ben 2 of 3 keer ingehaald maar heb er zelf meer dan 10 ingehaald (waaronder eentje dat mij eerst had ingehaald ;-))

De 5km tijden zijn als volgt:

geelfietsen110508.jpg

De laatste ronde lijkt heel traag; maar dat is incl. de tijd in de wisselzone: ik schakelde de Garmin pas over van fietsmodus naar loopmodus toen ik de wisselzone uit was. Ik ben over het fietsen héél tevreden want zonder die laatste 1,84km is het gemiddelde over de 25km maar liefst 30,9km/u; toch veel sneller dan ik vroeger fietste. Er stond ook veel wind die het ons met momenten erg zwaar maakte; en er zat een brug in het parcours die ik toch vlot tegen 29km/u nam; dus hier zit een content meiske.

Daarna het loopgedeelte... Het zou mijn sterkste discipline moeten zijn omdat ik dat al het langste doe; maar eigenlijk is dat niet meer waar. Enerzijds merk ik dat ik van nature schijnbaar meer aanleg heb om snel te fietsen; anderzijds was het gisteren ontzeeeettend heet en jullie weten allemaal hoe graag ik loop als het warm is.... :-)

Toch liep ik gemiddeld tegen 5:37min/km; wat al bij al nog redelijk meevalt. Zoals jullie zien zat een spurtje op het einde er nauwelijks nog in :-)

geellopen110508.jpg

Alles bij elkaar ben ik best tevreden over de triatlon van gisteren. Dillie en ik kwamen naar Geel met de slagzin "go hard or go home" en dat hebben we helemaal waargemaakt.

Ik heb wel twee voornemens mee naar huis genomen:

  • blijven oefenen op openwater zwemmen. Ik moet echt leren rustiger te blijven en het juiste tempo te vinden waarmee ik kan blijven zwemmen
  • meer overdag lopen in volle middagzon zodat ik gewend geraak aan lopen bij zulke temperaturen; ik ga namelijk nog véél triatlons doen deze lente/zomer

Verder nog een dikke proficiat aan alle anderen die meededen. Het was een supertoffe dag, op naar Brasschaat op 29 mei!

08:32 Gepost door Jess in Sport | Permalink | Commentaren (7) | Tags: triatlon geel |  Facebook |