Viva La Vida Loca

Zaterdag was het dan eindelijk zo ver. De STRONGMAN RUN! Er was om te beginnen regen! Véél regen! Dillie wilde modder, Dillie zou modder krijgen! Wat er ook veel was: strongmen, weinig strongwomen (in het algemeen, in ons team was dat wel anders ;-)).

We vonden al gauw Richard en Layal van Pilates Nation en maakten kennis met de andere teamleden: stuk voor stuk sympathieke sportievelingen. We like that kind of people :-)

Wat waren we toen nog proper

Hoe strong waren we? Zo strong!

REALLY STRONG!!!

De organisatie had nog een boel kinderziektes. De inschrijvingen liepen ontzettend chaotisch: door de regen probeerde iedereen in de kleine inkomhal van de zeevaartschool binnen te staan. Normaal hadden de inschrijvingen om 14u moeten voorbij zijn; maar op dat moment stond er nog een rij van 100m buiten aan te schuiven. Er was bovendien maar 1 dames toilet, dus ook daar stond er een hele rij. Een aantal Dixie-toiletjes hadden al veel kunnen verhelpen. Het was ook helemaal niet duidelijk waar de start was. Om 15u zou het startschot moeten klinken maar op dat moment liep iedereen nog kris kras door elkaar.

Toen het schot dan toch eindelijk ging (een half uur later?) waren we er méér dan klaar voor! Al brullend en stoer-wezend liep de meute naar het eerste obstakel. In het begin moesten we bij elk obstakel aanschuiven, omdat dit de boel natuurlijk ontzettend vertraagde. Starten in waves had een beter idee geweest. Ach, we waren hier niet om te winnen maar om een leuke tijd te hebben :-)

En een leuke tijd, die hadden we zeker en vast!

De foto’s spreken voor zich en geven een goed beeld van de obstakels die we zoal tegen kwamen. 

Dillie krijgt een duwke tegen de kont

Hier komen die muscles van pas!

Oei, moeten wij hier naar beneden springen?

Wat dit waren, geen idee, maar ze waren GLAD

Oppassen bij het naar beneden springen!

Careful now!

Een lekker verfrissend neveltje

Onze favoriet: whiiiiiiii

SPLASH in de modder

Melkbidons?

Jesske ontsnapt aan de verpletteringsdood

Naar beneden

En terug naar boven

Jess oep heur bakkes (al lachend, ah ja :-))

Jump!

 

Thanks Pilates Nation, we had a BLAST!

Een tijdje geleden deed Pilates Nation in Antwerpen een oproep om mee te doen aan de Strongman Run: We are putting together a Pilates Nation team and we are looking for 4 brave souls to join us in the run.

http://strongmanrun.be

Dappere zielen als wij zijn (*AHUM AHUM*) voelden wij ons natuurlijk meteen geroepen (*kuch kuch*) en we schreven ons in. Om ons klaar te stomen voor deze heldhaftige uitdaging mochten we 2 keer deelnemen aan een Interval XT groepsles.

Dillie doet nog wat onnozel (= J&D trademark). Het lachen zal haar weldra vergaan!

Wij dachten: “wij doen triatlon, hoe zwaar kan lopen op de loopband nu eenmaal zijn?” Guess again!

Seriously, triatlon is for sissies, try Interval XT!!! Layal (= een sympathieke griet die helemaal in topshape is en er zodanig fit/healthy uitziet dat je spontaan zin krijgt om massa’s shotjes wheat grass achterover te slaan) evalueerde eerst ons niveau en kende ons vervolgens een base speed toe.

Deze werd op een post-it geschreven en op de loopband geplakt, zodat we goed wisten wat onze basis was. Die base speed was voor Jess 8.5 dus Jess dacht “ok, lopen tegen 8.5km/u, piece of cake!”. Dillie - die dacht voorzichtig te zijn gebleven over haar capaciteiten - kreeg base speed 7.5 toegekend. *Gniffel* "Voor mij wordt het pas ECHT easy peasy! Ik ga niet eens zweten aan dat tempo” opperde Dillie fier.

De tweede les speelden we een ietsiepietsie vals en verlaagden we onze base speed een beetje, je zal zo merken waarom...

Wat een voorbarige gedachte! Je warmt eerst op door stevig te wandelen; en daarna beginnen de intervallen: er wordt gespeeld met het stijgingspercentage van de loopband en dan opeens keelt Layal: "BASE PLUS FOUR!" Hopla, tegen 12.5km/u moesten we een “berg” oplopen van 6%! Een minuut later mag je dan even wandelen, maar niet voor lang, het volgende interval dient zich alweer aan! BASE PLUS TEN!!! COME ON PEOPLE, CUT THAT THREADMILL IN HAAAAAALF!!! Spurten tegen 18,5km/u; het is zo eens iets anders!

Alsof de intervallen al niet uitputtend genoeg zijn wissel je telkens sessies op de loopband af met sessies krachttraining gebruik makend van resistance bands en het TRX systeem: benen, armen, buikspieren…

Op de loopband, af de loopband, squats, push ups, crunches, op de loopband, af de loopband, zelfs achteruit lopen op de loopband! We wisselden telkens van inspanning en tegen het einde voelden we elk spiertje in ons lijf.

Het woord ‘zweten’ kreeg een nieuwe dimensie, zeker toen we de eerste keer allebei een handdoek vergaten mee te brengen…

Zo zagen we er ongeveer uit, maar dan zonder tennisbal enzo :-)

(bron: http://www.soren.be)

This is serious business, people! Gelukkig weet Layal je ontzettend goed te motiveren: "Don't let anything come between you and your goal! Focus on the finish line, you KNOW you're going to reach it!" en zo vliegt het uurtje voorbij. Een aanrader!

“De Bres” triatlon van Rijkevorsel. Georganiseerd door een judoclub (that’s right ;-)). Geen chip. Slechts een 1/10de afstand (400m/20km/4km). No pressure, no stress.

Zo zou het moeten zijn, maar toch waren er weer de nodige kriebeltjes. Het gerief klaarleggen in de wisselzones was zo mogelijk nog chaotischer dan anders gezien het geen genummerde plaatsen waren. Iedereen smeet zijn gerief maar neer in de respectievelijke wisselzones. Wisselzone 1 was onbewaakt, dus het was hopen op de eerlijkheid van de mensheid om nadien je wetsuit nog braaf op zijn plaatsje terug te vinden. Bovendien zat er een gevaarlijk uitziende voetgangersbrug over het water in het parcours, waar ik me in gedachten al af zag stuiken met mijn fietsje. Needless to say, Jesske had weer stress.

De gevaarlijke brug

Edith en Kaat waren er ook, alsook mijn ventje en allemaal samen stonden we dus een beetje nerveus te wezen aan de start. De vrouwen gingen 10min vroeger te water dan de mannen. Slechts weinigen hadden een wetsuit aan, ik was gelukkig daar één van. Omwille van de warmte, maar nog meer omwille van het drijfvermogen dat dit kleinood biedt. Meestal gaat het startschot redelijk snel nadat je in het water mag, nu moesten we wat blijven dobberen want de politie had het parcours nog niet vrijgegeven.

Dobber dobber

Misschien is dat mijn redding wel geweest. Ik had namelijk tijd om gewend te geraken aan het koude donkere water, deed een paar slagen crawl en stak mijn gezicht af en toe onder water. Toen het startschot dan eindelijk ging, wist ik: “deze keer lukt het!” En inderdaad: ik focuste me op mijn techniek, zorgde ervoor dat ik niet buiten adem geraakte en bereikte na 400m crawlzwemmen het trapje!!! Geen paniekaanval, geen hyperventilatie, maar beheerst en gecontroleerd zwom ik de hele afstand, en vond zelfs de tijd om onderweg even naar Frank te zwaaien die aan de kant stond te supporteren.

Voor mij kon de triatlon dus al niet meer stuk toen ik me in de wisselzone uit mijn wetsuit wurmde; maar natuurlijk moest er nog gefietst en gelopen worden. Het fietsen was zwaar. Er mocht gestayerd worden, maar er waren maar weinig dames waar ik bij kon aanpikken. Helemaal in het begin werd ik voorbijgestoken door Elfride (die 1ste was geworden in de duatlon van Kapelle op den Bos), maar dat ging zo vliegensvlug dat ik de kans niet had om haar te volgen. Jammer! Ik hing heel even in het wiel van een andere dame toen zij me voorbijstak, een minuut of 2 kon ik even ademhalen. Daarna nam ik de kop een tijdje over, maar na een bocht stak zij me voorbij en weg was ze. Note to self: dringend beter worden in bochten nemen!

De rest van de 20km moest ik het dus alleen klaren en het ging niet zo vlot als de vorige keren. Ik deed er ongeveer 40min over (30km/u). Ik was al lang blij dat ik niet van die voetgangersbrug was gedoken dus zo erg vond ik het niet :-)

Het lopen was nog veel zwaarder; het was immers redelijk warm en ik had het benauwd. Ik begon te lopen tegen 12km/u maar mijn tempo zakte elke kilometer, zeker toen we na een tijdje in een bos terecht kwamen. Op zo’n smal zandpadje loopt het echt niet vlot en voor mij was het toen gewoon verstand op nul en zo snel blijven gaan als mijn benen nog wilden.

Afzien

Doordat de mannen 10min later waren vertrokken wist ik dat ik ongeveer samen met Bert zou finishen; hij had zich namelijk voorgenomen de klus op 1u te klaren, ik had ongeveer 1u10 voor ogen. En ja, 500m voor de finish stak hij me voorbij en gaf hij mij nog even een bemoedigend schouderklopje. Ik finishte dus niet lang na hem, op 1:12:49 en werd daarmee 14de van de 33 dames.

Mijn eind"spurt", ik zie er wel uit alsof ik over de Meir aan het kuieren ben, maar ik was echt wel alles aan het geven :-)

Over het lopen en fietsen ben ik niet zo heel tevreden als anders; het drukkende weer zal mij vooral parten gespeeld hebben; en misschien waren mijn benen ook niet zo fris als ze hadden moeten zijn. Maar al bij al was deze triatlon weer een hele ervaring; zeker doordat ik eindelijk op mijn gemak heb kunnen zwemmen. Hopelijk gaat de volgende keer even vlot: op 28 augustus wordt het namelijk 1000m zwemmen in de kwarttriatlon van Viersel!
 

Bron foto's: http://barthuysmans.smugmug.com/Sports/Triatlon