09-09-11

Dilliefied: Olympic distance Knokke - een zware strijd tegen mezelf

Afb004.jpgOp 7 september zou ik mijn laatste triatlon van het seizoen afronden, namelijk de Zwintriatlon in Knokke, algemeen gekend als één van de meest sfeervolle en ludieke triatlons in België. De plaatsen om deel te nemen zijn zeer gegeerd en in een mum van tijd uitverkocht. Wij – als Over De Streep’ers – mochten vooraf inschrijven, zodat we zeker zouden kunnen deelnemen. ODS’er Griet moest jammer genoeg forfait verklaren, dus zouden Steven, Nancy en ik met 3 de uitdaging aangaan.

Ik had heel het seizoen uitgekeken naar deze finale, maar aangezien ik niet aan de 2 voorheen geplande ¼ triatlons had kunnen deelnemen door blessures en de daardoor opgelopen vertraging, was Zwin mijn eerste en enige ‘Olympic distance’ trialton (klinkt sjiek he?) dit jaar en keek ik er al minder naar uit. Ook de laatste trainingsweken had ik het een beetje laten hangen. Ik was het constante ‘in de prak liggen’ meer dan beu en wilde rust. Maar niets aan te doen: Zwin stond op het programma en ik zou de andere ODS’ers niet in de steek hebben gelaten.

Maar… UITERAARD zou ik Dillie niet zijn als ik niet vlàk voor de wedstrijd met een probleem te kampen krijg. En jawel, ook deze keer bleef ik niet gespaard. De avond voor de wedstrijd kwam ik uit mijn auto en voelde pijn in mijn heup. Een soort van geknelde zenuw pijn… De pijn werd hoe langer hoe erger en tegen ’s nachts was het onmogelijk om erop te liggen of mijn linker been te bewegen zonder ineen te krimpen van de pijn. Stretchen mocht niet baten… Ik durfde geen spierontspanners of pijnstillers slikken omdat ik vreesde daarvan te loom te worden voor de wedstrijd en hoopte dat het op miraculeuze wijze gewoon zou verdwijnen. Dit alles werd vergezeld van een bijhorend rothumeur en El Sjoesjoe die probeerde me wat op te vrolijken. Maar de volgende ochtend, na een helse, slapeloze nacht was de pijn niet weg, verre van… Niet wetend hoe dat zou evolueren, vertrok ik toch maar richting Moerbeke, waar ik met Steven zou carpoolen tot in Knokke. Daar ging ik half mank en gewapend met pijnstillers de gebruikelijke rompslomp te lijf: inschrijven, armen laten bestempelen, chip aandoen, gerief in de wisselzones leggen,… Deze keer lagen de wisselzones ver uit elkaar en moesten we in groep van de zone in Knokke, naar de 2de zone in Sluis rijden. Opwarming dus… en dan kon het écht beginnen.

 

Zwemmen – 1000m is… lang!

Intussen ben ik een pro in het aantrekken van een wetsuit en met de Wetsuit Glide Spray die ik van Nancy leende, schuif je ook zó in je wetsuit. Hupla en dan in pinguïn-walk naar de start. In Knokke waren ze slim geweest. In plaats van iedereen op een paar seconden in’t water te zwieren op een hoop waardoor je ongelofelijk veel klop krijgt, waren er 3 rijen achter elkaar voorzien met een meter of 2 tussen. Zo verliep de start heel rustig. Het water was IJSKOUD, maar dat was snel vergeten na de startknal. De eerste 500m verliep redelijk vlot, op lastige schoolslagzwemmers na. Maar 1000m is lang… en na de boei in de helft van het parcours werd het mentaal een stuk zwaarder. Automatisch denk je: “Nu nog eens wat ik nu achter de rug heb…”. De laatste 500m zwierde ik alle techniek overboord en zwom ik als een ongeschoold, verzopen konijn verder tot ik eindelijk het trapje bereikte. En weg was ik naar de wisselzone…

 

Fietsen – BELACHELIJK is het woord:

De wissel ging vlot… dacht ik. Tot ik even later merkte dat mijn band met nummer aan mijn stuur hing te wapperen. “Doeme he!” Ik probeerde al rijdend het ding los te klikken en rond mijn nek te gooien en naar beneden te schuiven, maar ik hoorde de referee op de moto fluiten: “Afstappen juffrouw, je mag niet rijden zonder nummer.” Aaaargh, dus kwam ik tot stilstand, deed de band rond en vertrok opnieuw. Dat was het begin van wat hel op aarde zou kunnen zijn. Stayeren was verboden, dus was het ieder voor zich, beuken tegen de belachelijk harde wind die we zeker 80% van de tijd op kop hadden. Bij momenten ging je nauwelijks vooruit en voelde het alsof de wind zodanig in je wiel pakte dat je onderuit zou gaan. Na 5km begon mijn heup me parten te spelen. De pijnstiller was stilaan aan het uitwerken. Van de pijn en het onophoudelijk vechten tegen de wind werd ik WOEST. Ik hoorde mezelf roepen: “BELACHELIJK!! Die wind is BELACHELIJK!”. Nancy, die een beetje later uit het water was gekomen, stak me full force voorbij. Die had er moed in, zoveel te beter. Toen de referee op de moto voorbij kwam en riep dat we afstand moesten houden "10 meter is geen 5 meter" werd ik helemààl wild. En dat terwijl je al blij was als je niet omviel door stilstaand tegen de wind in te trappen als een gek. Wat dachten die @à!&# wel!! Dat je profijt had van de fietser op 5m van jou met die b e l a c h e l i j k e wind??? NOT! Ik bedacht dat triatlon en zeker vanaf ¼ voor volslagen lunies was en vroeg me de hele weg af waarom ik me hiervoor had ingeschreven. Ik heb 100 keer willen opgeven, maar koppig als ik ben, zette ik door. De glimlach die normaalgezien op mijn gezicht staat tijdens wedstrijden, had plaats gemaakt voor een moordlustige grimas die de toeschouwers schrik aanjoeg.

Bij de laatste kilometers kwam ik Steven tegen. Die vroeg even bezorgd hoe het met de heup gesteld was, waarop in alleen verbeten en nee knikkend kon antwoorden: “Ni goe… pijn… Ga maar door gij, ge bent goed bezig!”. En weg was hij… 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Lopen – duidelijk mijn ding

Eindelijk in de wisselzone aangekomen, was het even wennen om terug met de voeten op de begane grond te staan. Ik moest een heel eind lopen met de fiets in de hand om tot bij mijn spullen te geraken. Die vond ik meteen, maar het wisselen van de schoenen leek een beetje in slow motion te gaan. Mijn benen waren hopeloos verzuurd en mijn tenen gevoelloos.

Ik begon te lopen en verrassend genoeg voelde in de pijn stilaan uit mijn heup wegtrekken. Ik had door de beweging het geheel weer los gekregen en de 10 laatste loopkilometers gingen me dan ook beter af. Even was ik teleurgesteld toen ik tot de constatatie kwam dat ik die ronde 2 keer zou moeten lopen, dat leek me veel langer dan 10km,… maar niet getreurd. Ik keek recht voor me uit en werd helemaal zen. Ik leek op dat moment eindeloos te kunnen blijven doorlopen aan dat tempo. Na een klein uurtje kwam de finish in zicht! Ik kon wel in mijn broek doen van blijdschap. Er kon zelfs 1 glimlach af voor de foto.

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Resultaat:

Zwemmen (1000m): 00:26:19

Wissel 1: 00:02:55

Fietsen (45km): 1:49:42 (Ondanks die belachelijke wind dus toch bijna 25km/u)

Wissel 2: 00:06:48 (laaaange wisselzone)

Lopen (10km): 00:59:27 (Aan meer dan 10 km/u na die marteling? Nice…)

Finish time: 3:25:14

Zwin was een mentale strijd tegen mezelf. Ik ben mezelf een paar keer tegengekomen en heb het moeilijk gehad, maar ik ben tot het einde gegaan en ben achteraf gezien blij dat ik het gedaan heb.

 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Na ‘de hel van Knokke’, werden we nog opgewacht door de organisatie en kregen we nog even de micro onder de neus geduwd om enkele vragen te beantwoorden. De bevindingen van het driekoppige ODS team samengevat: "Het was hard, het mooiste moment was de finish en we zijn blij dat het gedaan is en nu mogen luilakken."

Daarna bezegelden we ons ODS avontuur met een warme choco en een debrief van Stijn. We kregen tips mee voor de toekomst en praatten wat na over de hoogtepunten van ons avontuur.

Het seizoen is voorbij…

 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Bedankt aan El Sjoesjoe om mijn rothumeur te verdragen, aan Steven voor de kalmerende coaching en sturing ter plaatse (ik was bezig als een kieken zonder kop), aan de supporters ter plaatse, via sms en facebook voor de bemoedigende woordjes die veel deugd deden. Bedankt aan Stijn en de VTDL voor dit onvergetelijke avontuur en de vrienden die ik eraan het overgehouden.

Volgend jaar wordt iets rustiger, but you ain’t seen the last of me yet!

 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Commentaren

Knap gedaan. Dikke proficiat en knap gefietst. 25km/u met de wind op kop is een prachtig tempo, zeker als je dat 45km moet aanhouden.

Gepost door: Herman | 09-09-11

Reageren op dit commentaar

Je doel is gehaald en dan nog met zo'n pijnlijke heup,
chapeau meid, jij hebt dat heel knap gedaan.
dikke duim omhoog

Gepost door: nancy | 09-09-11

Reageren op dit commentaar

Knap hoor, en idd na het zware fietsen nog een mooi tempo kunnen lopen:-)

Gepost door: veerle beernaert | 09-09-11

Reageren op dit commentaar

Fjew, nie te doen dat je dit hebt afgewerkt met 'n pijnlijke heup. But... Yes, YOU CAN!
Goe gedaan, super dillie!

Gepost door: Ann | 09-09-11

Reageren op dit commentaar

Je hebt dat heel goed gedaan, het zwemmen is precies heel goed gegaan. Was je daar niet het meeste bang van? Goed dat je toch nog hebt kunnen genieten van het lopen. En nu rust!
(Ik ga je missen tijdens de trainingen).
Greet

Gepost door: greet nijs | 09-09-11

Reageren op dit commentaar

you did it...

Gepost door: Wim | 09-09-11

Reageren op dit commentaar

Je woede heb je ten goede kunnen keren en er op een positieve manier gebruik van gemaakt. Dat is niet iedereen gegeven. Volgens mij zijde gij een karaktervrouwke :-) Het verdient een dikke pluim dat je zo hebt doorgebeten!
Laat de heup nu maar eerst genezen en dan kan je terug in de trainingen vliegen, maar hou het heel, hé!

Gepost door: Sandy | 09-09-11

Reageren op dit commentaar

Hehe, mercikes :-) Alle sportievelingen hebben karakter, BECAUSE YOU DO IT! ;-)

Gepost door: Dillie | 19-09-11

haha, ik herken dat van die woede, ... heeeel herkenbaar ! Maar ge hebt ge dan ook gedaan hé ? super super super ! YOU DID IT en niemand pakt dit ooit nog van je af !
Benieuwd naar je plannen, en ook die van je compaan, want ik voel het van hier dat jullie, apart of gezamenlijk, weer van alles van plan zijn ;-)

Gepost door: kaat | 09-09-11

Reageren op dit commentaar

Reken maar dat wij nog veel van plan zijn! Stay tuned ;-)

Gepost door: Dillie | 19-09-11

Hoi Dillie
Proficiat met je volhouding en je resultaat!
Toch opletten met je heup dat het niet blijft duren. Het lijkt soms niet veel en denk je 'het gaat wel vanzelf over', maar het lichaam zit soms raar in mekaar! (zie mijne blog van vorig jaar via ODS...)
Hoe dan ook, nog veel plezier in de sport en misschien volgend jaar ontmoeten we elkaar eens in een wedstrijd (als het lopen me ooit nog wil lukken...)

Gepost door: Silvie | 09-09-11

Reageren op dit commentaar

Had ik gelezen ja... Nu rusten en we zien daarna hoe het gaat. heb wel geen last meer gehad van de heup... Lukt het lopen nog steeds niet?

Gepost door: Dillie | 19-09-11

met al die omstandigheden....amai nog meer respect voor wat je daar gepresteerd hebt! Superdikke proficiat!! Ben nu wel benieuwd of je je nog verder aan triatlons gaat wagen! Maar lopen alleen is ook een leuke sport hoor :-) Geniet nu maar wat van het luilakken, héhé!

Gepost door: Ruth | 11-09-11

Reageren op dit commentaar

Denk ik wel hoor, alleen niet meer aan hetzelfde tempo en vooral 1/8ste ;-) Maar lopen is idd ook leuk, het is nog steeds mijn favoriete deel :-)

Gepost door: Dillie | 19-09-11

Wat een avontuur is dit al voor je geweest :) En wat er ook gebeurd altijd blijft ze lachen. Je volharding,de moordlustige grimas en de BELACHELIJK wind hebben mij weer kostelijk geamuseerd tijdens het lezen. Tot wanneer is de stop eigenlijk?

Gepost door: Duimeliesje | 12-09-11

Reageren op dit commentaar

Dat is voor iedereen een beetje anders... voor mij vanaf Knokke tot ergens in februari/maart, maar dat wil niet zeggen dat je dan niets doet hoor ;-)

Gepost door: Dillie | 19-09-11

Hela copain :) Je hebt het toch maar gedaan!! Alle valpartijen, botsingen, uitschuivers, scheve wervels enz. erbij genomen heb je ze daar in Knokke es laten zien wat karakter is.. proud of you!! Tot later ;)

Gepost door: Steven | 12-09-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.