06-08-12

Trail du Val d'Heure

Zondag was er de Trail du Val d’Heure. We (Carmen, Odile en ik) wilden deze trail doen ter voorbereiding van de Ecotrail. Uiteraard ging trailbeest Michael ook mee en Bert zag het ook wel zitten om eens een ander soort wedstrijd mee te lopen. Voor Odile en mezelf was het de eerste echte trail-wedstrijd; hoewel veel van onze trainingen wel over onverharde paden en (waar mogelijk heuvels) leiden. Na Odile’s avontuur in Zuid-Amerika was het ook deels aftasten hoe haar beentjes er voor stonden. Ikzelf had ook niet bijzonder veel getraind de laatste maanden, maar ik had er wel twee weekjes eerder al een 21km training opzitten met Carmen en Ruth.

386980_4419897980874_817338227_n.jpg

Omdat de start al om 9u was, hadden we het plan opgevat om de dag ervoor al naar “d’Ardennen” te rijden en er te overnachten op een camping op een kwartiertje van de start. Zo gezegd, zo gedaan en het trail-avontuur kreeg voor Odile hiermee een extra dimensie; echt dol op kamperen was ze niet. Het viel echter voor haar waarschijnlijk beter mee dan voor ons. Halverwege de nacht lag ik samen met Bert al vrijwel volledig op de grond. Altijd leuk, ’s nachts ontdekken dat je luchtmatras blijkbaar afgaat :-) We hadden wel bijzonder veel geluk met het weer en hadden tot 23u buiten kunnen blijven zitten; gezellig!

557542_4419907981124_115615768_n.jpg

Met een ietwat stijve nek en kleine oogjes stonden we dan ’s morgens aan de start. We zouden allemaal de 20km doen; behalve Michael (hij ging de 36km voor zijn rekening nemen). Vanaf de start werd het al meteen duidelijk wat voor een parcours we voorgeschoteld kregen: berg-opkes om U tegen te zeggen. In no time waren we opgewarmd :-) Hoewel we toch met een serieuze grote bende trail-lopers vertrokken waren, liepen we al snel alleen met ons drietjes, Bert was uiteraard meteen kilometers op ons uitgelopen :-) Af en toe kwamen we nog andere lopers tegen maar meestal bleef het bij het horen van gilletjes in de verte van de andere deelnemers als er weer eens iemand (bijna?) uitgleed of over een steen of boomwortel struikelde.

Het parcours was dan ook een mooie afwisseling van: single tracks tussen dichte struiken (en brandnetels ;-)), modderpaadjes, stevige berg-opkes en stijle berg-afkes waarbij je van boom naar boom rent/rolt. De kreet “whaaaa ik kan niet meer stoppeeeuh” werd door ondergetekende toch wel een paar keer geroepen. Als ik eenmaal naar beneden begin te bollen vind ik het niet makkelijk om er de rem op te zetten. Wel lastig als je opeens een bocht moet nemen omdat je anders ineens een paar meter verder beneden ligt. Gelukkig is er niemand van ons echt gevallen. Enkel Carmen ging één keer op haar kont zitten bij het afdalen; uiteraard stond daar net een fotograaf ;-)

255324_4419911901222_373277113_n.jpg

Twee keer moesten we een riviertje oversteken. In het begin probeer je nog grotendeels op bovenstekende stenen te stappen maar al gauw heb je door dat het zinloos is en loop je gewoon met schoenen en al door de rivier. Het vermogen van de trail-schoenen om snel weer droog te zijn werd dan ook meteen aan een strenge test onderworpen en ja: na enkele meters soppen merkte je er al niet veel meer van dat je bijna tot aan je knieën in het water had gestaan. Een groot wonder was dat zowel Dillie als ik als echte blarenlopers geen enkele blaar hebben gekregen. Zijn die voeten dan toch eindelijk bestand tegen al dat gemartel?

Als je voeten toch al nat zijn van de rivier; doe je ook opeens minder moeite om modder te ontwijken. Één keer bleek de modder toch iets te diep: ik liep opeens met een schoen minder :-) Mijn schoen was ergens in de modder blijven steken. Carmen schoot me te hulp om hem te gaan redden; ik lag namelijk te hard in een slappe lach op dat moment om iets anders te kunnen doen dan gieren :-) Lesje geleerd: bij trails kan je beter je veters wat vaster aantrekken ;-)

Verder was het vooral genieten van de mooie paadjes, van de uitzichten, van de ideale temperatuur in het bos en van het feit dat we nauwelijks over asfalt heen moesten. Af en toe moesten we op elkaar wachten; maar het was gewoon gezelliger om met z’n drietjes samen te blijven dan om helemaal alleen je eigen tempo te blijven lopen. In een trail gaat het ook helemaal niet om de tijd: genieten staat hier op de eerste plaats.

Door een momentje van onoplettendheid misten we ergens een afslag (die was steeds keurig aangegeven met rood/wit lint en krijt) waardoor we een kleine 1.5km extra liepen alvorens we weer terug op het juiste pad zaten. Dit heeft ons wel wat tijd gekost; omdat we lang hebben staan draaien: “zijn we nu wel of niet fout gelopen?”. Zo deden we in totaal bijna 3u over de 21.5km – wat zeker en vast sneller had gekund, maar voor ons absoluut geen must was. We hebben nooit diep gezeten en hebben deze trail gewoon beschouwd als goeie training voor ons grote avontuur eind september.
Bij de aankomst waren we dan ook heel blij dat het zo goed was gegaan; zelfs Dillie (met haar minimale training van de laatste maand) zag er toch nog redelijk fris uit ;-) Bert was ook verkocht voor het trailgebeuren, hij finishte zelfs als 13de op slechts 5min na de eerste…

Het was super gezellig en zeker en vast voor herhaling vatbaar! Op naar de volgende :-)

306458_4419930021675_393199774_n.jpg

 

Met dank aan de papa van Michael voor de foto's ;-)

17:43 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |