30-05-11

Dilliefied: No Limit Triatlon Zwevegem - No DNF for this lady

29 mei: D-day, onze eerste officiële ‘Over De Streep’ wedstrijd van het seizoen, de No Limit Triatlon Zwevegem.

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegemDe vraag van de dag was: Zou ik kunnen deelnemen?  En zoja, worstel ik me ook door het loopgedeelte met mijn mankepootje? Of zal er “DNS” (Voor tria-leken: Did No Start) of “DNF” (Did Not Finish) achter mijn naam komen te staan? 

Een gevreesd, maar hoopvol bezoekje aan de kinesist maakte al het één en ander duidelijk… het zou geen DNS worden. Wat er juist scheelde aan de mankepoot was niet duidelijk, maar kinesist Filip voelde geen breuken of scheuren (would’ve been strange anyway), maar wel wat vocht in het “weke gedeelte”. Dus: intapen die handel and off we go, richting Zwevegem!

Daar aangekomen, troepten de ODS’ers al snel samen. Mijn partner in crime Jesske, was er deze keer niet bij. Die had intussen dolle pret in Brasschaat (zie lager). De supporters van dienst waren: Herman (die zelf in trio meedeed), Sofie & the dogs (vriendin van Steven), Cat (vriendin van Griet), de wederhelft en kids van Nancy en uiteraard coach Stijn, inclusief camera. Stijn meldde ons dat de ODS pakjes nog niet klaar waren, dus werd er gezorgd voor een alternatief: het échte Belgium pakje :-)

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

Onder het toeziend oog van coach Stijn, legden we ons gerief klaar in de wisselzone en wurmden we ons in de wetsuits. Om 13u mochten de dames starten, Steven moest nog een uurtje langer zijn zenuwen op de proef stellen. Eindelijk aan de kant van het water, werd ik vreemd genoeg rustig van het zenuwachtig gekwakkel van Griet en Nancy, die zich vandaag waagden aan hun allereerste triatlon EVER!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

Dolgedraaide Griet was helemaal het noorden kwijt en vroeg zich op de kant af: “Moeten we NU pissen??”

Dillie in een deuk: “Neeeeee jong, straks IN het water he! Anders loopt het hier van uw benen uit de pijpen van uw wetsuit!!”

Griet in’t water: “Nu???”

Dillie: “Ja, nu!!”

Nancy: “Ik kan ni!”

Griet: “Goed drukken!” 

En op deze hilarische noot: “KNAL”, starten dus :-)

 

Part 1: Zwemmen 750m:

Door mijn overwonnen openwatervrees in Geel, had ik vertrouwen in dit eerste gedeelte. Conditie- en ademhalingsgewijs ging het super goed, zoals voorzien, maar een paar meter verder (na wat kloppen van links, rechts en recht voor), leek het niet alleen heel traag te gaan, ik zwom ook altijd totaal uit de richting! Ik probeerde om de 5 slagen rechtdoor te kijken en moest elke keer bijsturen. Uit pure miserie begon ik zelfs bilateraal te zwemmen in de hoop dat dat zou helpen, maar in de plaats werd ik er door de glimlachende kajakkers op attent gemaakt dat ik een stuk moest terug zwemmen om ROND de boei te zwemmen. No shortcut for Dillie :-)

De zwemtijd had immens lang geleken, dacht ik: Nu moet ik een tandje bijsteken om dat geknoei goed te maken.

In de wisselzone toegekomen, zag ik Griet. Leuk! Dan vormen we samen een mini peloton op de fiets!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Part 2: Fietsen 20km:

Zo gezegd, zo gedaan. Griet en ik wisselden wat kopwerk af. We merkten al snel dat de pittige heuvels en straffe wind het ons écht moeilijk zouden maken. Na de eerste vermoeiende ronde volgden er nog 3 :-s Ergens halverwege de 2de ronde geraakte ik Griet kwijt. Ik bleef 20 à 50 meter achter haar aan hangen, maar kon haar niet meer bijbenen. Bij momenten gaf ik al wat ik in mijn lijf had, rechtstaand, bergop en wind tegen en haalde ik met moeite 15km/u. Aaargh!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Part 3: Lopen/doodgaan 5km:

Na de zware fietsetappe was het pas echt tijd om af te zien. Ik startte aan het loopgedeelte en hoopte dat mijn voet het zou uithouden, om te ontsnappen aan mijn eerste DNF. Zoals verwacht ging het moeizaam en werden het 5 pijnlijke kilometers. Ik sloeg er maar met moeite in 10km/u aan te houden, maar volhardde tot de bevrijdende finish. Nog smikkelend aan mijn appelsien, kreeg ik een micro onder de neus geduwd om te polsen naar het verloop van mijn eerste ODS wedstrijd en de volgende uitdaging. Enkele minuten later verscheen ook Griet met een veelbetekenende glimlach op haar gezicht en even later kwam ook Nancy in zicht, die heel blij was dat ze eindelijk klaar was en meer nog: dat ze niet laatste was :-) Well done!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Resultaat:

750m zwemmen: 18:36 (En dat ondanks al mijn nutteloos extra afgelegde afstand, toptijd :-D)
Positie: 25 ste

Wisselzone 1: 2:46 

Iets meer dan 20 km fietsen: 46:57 (doodgaan)
Positie: 19 de (dus 6 ingehaald, yeuy!) 

Wisselzone 2: 2:02

Lopen: 29:03
Positie: 21 ste (dus door 2 ingehaald, doeme toch, ik was een beetje aan’t sterven) 

Finish: 1:39:21.

Gezien de omstandigheden (ingetapete voet, moordende hellingen en helse wind): mooi resultaat!

Uiteraard blijf ik zitten met de vraag tot wat ik in staat was geweest met 2 deftig functionerende voeten… But hey, we’ll never know.

 

De volledige uitslag vindt je hier: Sprint Ladies.pdf

Dikke merci aan de coach, supporters en fotografen Cat en Herman (of zijn madam?)!

Lees ook het relaas van Steven, Griet en Nancy!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

28-05-11

Dillified - LOST & WANTED: luck

Zoals jullie eerder konden lezen, trokken we woensdag met een bende naar het ciruit van Zolder om er wat te racen. Naast het fietsen had ik, bij wijze van voorbereiding op de wedstrijd in Zwevegem, nog enkele km loslopen op mijn schema staan en always-in-for-a-run-Jess was het slachtoffer van dienst om die 6km mee af te leggen op... de parking van het circuit van Zolder!

triatlon,triathlon,zwevegem,brasschaat,blessure,pijn voetjeIk zie jullie al met de oogjes rollen en zeggen: "Duh, op een parking, tuurlijk is dat saai". Dat vonden wij ook, dus hebben we het loopje 1,5km ingekort en dat kwam me eigenljk goed uit, want ik voelde wat pijn aan de buitenkant van mijn rechter voet. Ik had voor de verandering mijn oudere asics met steunzolen nog eens aangetrokken en vermoedde dat ik de steunzolen verkeerd had gestoken of mijn schoenen te hard had aangespannen. En hupla, onder het motto "dat trekt wel weg", vertrokken we al zingend naar huis (Zolder tis toch wel een uurtje rijden voor ons).

De dag nadien voelde ik nog pijn bij het wandelen, maar veel minder, dus dat was goed. De dag erna nog minder... Tot ik vandaag voor mijn laatste losloopje vertrok. Een luttele 3 km om de beentjes los te gooien. En jawel, na de eerste paar meter begon het kreng al pijn te doen. Ik zette toch door om te kijken of het zou overgaan, maar dat deed het niet. Het werden 3 pijnlijke kilometers. Op dit moment kan ik er nauwelijks op stappen... Hmm...

Ik kan niet deftig wandelen en ik neem morgen deel aan de No Limit Triatlon Zwevegem!!!

Onze eerste officiële 'Over De Streep' wedstrijd nota bene! Aaargh :-s

What to do? Ik belde dus maar even de kinesist die gelukkig bereid is om op zondag ochtend te proberen mijn voet te fixen, in plaats van met vrouw en kindjes gezellig croissants te eten en warme choco te slurpen. Sorry Filip en 10000000 x thnx!

Dus heb ik naast mijn hele waslijst tria-materiaal morgen nog 1 item extra in te pakken: a whole lot of luck! Stuur mij dus alle goeie vibes toe die jullie over hebben, want ik zal ze nodig hebben  :-(

Maaaaar, we laten het kopje niet hangen. De voet wordt gerepareerd en al moet ik over die streep KRUIPEN, ik zal erover geraken!

Zowel Jess in Brasschaat als ik in Zwevegem, we're about to whip somebody's ass :-)



26-05-11

J&D-ified: Woensdag Zolderdag

Of we eens geen zin hadden om met een groepje te gaan fietsen op het circuit van Zolder, vroeg Herman. Alsof wij zoiets ooit niet cool zouden vinden!?!?

"In juli?" stelde Herman voor.

"Zo lang nog wachten?", zei Jess.

"Volgende week!" besloot Dillie.

En zo geschiedde...

 

Photobucket
WE ROCKTEN!

Het.Was.Zo.Cool!!! Woonden wij daar wat dichter bij, we zaten daar elke dag. Of toch elke woensdag. Ubercool! Vlammen tegen vlotjes 35km/u met een max van 47,3, en niet eens bergaf hé ;-)

Een 34tal kilometer amuseerden we ons rot, hoewel we allebei nog een beetje met de poepers zaten wanneer we deze twee mooie bochtjes na elkaar moesten nemen. Eerlijk is eerlijk; en Dillie's crash heeft daar geen deugd aan gedaan.

gevaarlijkbochtje.jpg

Ik ben natuurlijk niet heus gewoon rechtdoor gereden, zo nauwkeurig is de Garmin gewoon niet :-)

Het werd extra eng toen er opeens een fietser in den decor bleek te liggen en we hem nadien met o.a. een bebloed gezicht afgevoerd zagen worden. Hopelijk houdt de mijnheer er niets ernstigs aan over, want het zag er niet zo goed uit :-(

Desalniettemin hadden we een geweldige tijd op het circuit.

zolder.jpg

Dillie had ook nog 6km loslopen op haar schema staan. Omdat de anderen (Kaat, Edith, Herman en zoon Pirmin) nog aan het fietsen of al aan het inpakken waren, besloten we in de buurt te blijven.

Beste lezertjes, wij zullen jullie iets vertellen. Het circuit van Zolder is cool om te fietsen. De parking van het circuit van Zolder is iets minder cool om te lopen. Niet uitproberen, geloof ons maar. Enkel het Rocky-gewijs oplopen van de trappen naar de tribune was nog ietwat cool. Maar we hielden het toch 4,5km vol, then we called it quits, for sanity's sake!

In ieder geval wordt Woensdag Zolderdag een weerkerend item in de komende maanden en hopelijk zullen velen van jullie volgen. Want het is echt! héél!! COOL!!! of hadden we dat al gezegd?

23-05-11

Jessified: Roparun testloop

Het voorbije weekend was weer een topweekend in Jess-land! Zaterdag vierden Bert en ik het 3-jarig bestaan varoparun,lotgenoten vlaanderen,genieten,life is greatn “J&B”. Na samen een intensieve fietstraining af te werken, was het tijd voor ontspanning en we hadden hiervoor het Brasschaats Badhuis uitgekozen. Weer dankzij een Groupon, welke deze keer gelukkig een stuk aangenamer was dan de vorige Groupon ervaring. Na een cava’tje en wat relaxen in de zon, werd ik getrakteerd op een lichaamspeeling; daarna was ik soft as a baby’s butt.

 

Een hele dag genieten van sauna, jacuzzi, het zonnetje en het goede gezelschap en daarna nog een lekker slaatje geitenkaas en een coupe noissette; what more could a girl wish for?

 

Zondagmorgen trok ik al heel vroeg naar Zele, waar ik een ontmoeting had met Lotgenoten Vlaanderen.

logo paars.jpg

Ik leerde dit enthousiaste en sportieve team van (ex-)kankerpatiënten kennen dankzij Steven en werd meteen warm in de groep opgenomen. De Lotgenoten lopen dit jaar voor de 4de keer van Parijs naar Rotterdam tijdens het Pinksterweekend ter ere van de Roparun en tot voor enkele weken waren zij nog op zoek naar een laatste loper die hen hierbij zou helpen. Ik moest niet lang twijfelen, ik had al zo veel verslagen gelezen over dit geweldige loopfeest en wilde niet liever dan er eens deel van uitmaken.

Op de website van de Lotgenoten:


Door het leveren van deze sportieve prestatie willen we aantonen dat het leven niet hoeft op te houden na de constatering van kanker. Sporten kan daar zeker bij helpen. Het kan je meer kracht en energie geven om te vechten en het is ook een goede stimulans voor het genezingsproces.

De opbrengst gaat naar projecten die mensen met kanker ondersteunen, o.a. Kom op tegen Kanker. Twee vliegen in één klap dus! We willen lotgenoten èn uiteraard ook gezonde mensen inspireren om te gaan lopen/sporten. Het helpt om kanker of herval te voorkomen. Èn al lopend brengen we geld op voor het goede doel.

 

Wie zou daar nu niet bij willen helpen?

Gisteren was het tijd voor een testloop waarbij we het stramien voor tijdens de Roparun in de benen gingen proberen te krijgen: 2km lopen, gevolgd door 6km die gelopen wordt door anderen van je team, weer 2km lopen, enzovoort. Het ene team doet een shift van ongeveer 6 uur, waarna het tweede team het voor 6 uur lang overneemt. Zo worden de 530km van Parijs naar Rotterdam afgelegd in ongeveer 48u, waarbij elke loper ongeveer 65km aflegt.

230104_230134237001195_225815144099771_1077007_4848296_n.jpg

Op enkele uren tijd liepen we van Zele naar Stabroek, een stuk van het officiële parcours.

230510_230134353667850_225815144099771_1077015_7242121_n.jpg

Ik mocht als 3de loper aan de bak en schrok er telkens van hoe snel die 2km voorbij gaat, maar hoe nog veel sneller ook die 6km rust voorbij gaat. Je rijdt met een auto met de andere lopers erin naar het volgende wisselpunt en als loper word je begeleid door 2 fietsers die de weg (zouden moeten) weten ;-) Alles bij elkaar had ik op het einde van de dag 15km op de teller.

http://connect.garmin.com/activity/87602206

228615_230134837001135_225815144099771_1077044_973896_n.jpg

Het was een supertoffe dag, waarin heel veel gelachen werd met stuk voor stuk heel lieve mensen en ik wil de Lotgenoten nu al bedanken dat ik met hen mee mag tijdens de Roparun. Het wordt een onvergetelijke ervaring!

En zo zit er weer een leuk en sportief weekendje op en zijn we alweer een stapje dichter bij de volgende leuke weekends:

  • 29/05: 1/8ste triatlon Brasschaat
  • 11+12+13/06: Roparun
  • 19/06: 1/4de triatlon in Retie

Beseffen dat je dit allemaal kan doen, dat je een lichaam hebt dat toelaat dat je zwemt, fietst, loopt, lacht, geniet, lééft...

Niets voor vanzelfsprekend nemen en LEVEN. Dat is de boodschap!

Als afsluiter nog een klein oproepje:

Mocht u ons team en daarmee Kom op tegen Kanker en onze lotgenoten een warm hart toedragen,
stort uw bijdrage dan op bankrekening 733-0473221-85 t.a.v Lotgenoten Vlaanderen onder vermelding
van uw naam en woonplaats.
Foto's dankzij Heidi Vandeput

 

15-05-11

Dilliefied: Bye bye evenwicht, hallo beton

15 mei: een zonnige, doch winderige dag die nog even zal nazinderen

Plan: koppeltraining: 40km fietsen + 10km extensief duurlooptraining. En dat vlak na elkaar.
Deelnemers: Jess & Dillie
Weersomstandigheden: very windy
Lichamelijke toestand bij vertrek: topvorm!

Zondag, de IDEALE dag voor een koppeltraining, nietwaar?
Wisselzone klaarmaken (=auto van Bert), schoentjes aan, helm op, garmin actief en goan met de banaan!

Ondanks de wind was het lekker cruisen, af en toe ging de wind liggen of hadden we hem in de rug en haalden we 34 km/u. Het ging vlotjes tot we een brugje over moesten…
Klein beetje afremmen om het bochtje te kunnen nemen… oeps… nog wat te dicht tegen de kant… nog even bijsturen… Zand? Grind? Daar had ik geen rekening mee gehouden in mijn berekening!!

FLATCH!!! Dillie ging onderuit! (Hierover helaas geen details, wat toen gebeurde is momenteel een zwart gat in mijn geheugen.)

227264_1980220778940_1045793174_32363264_5384486_n.jpg

Next thing I know: Ik lig op mijn rug, fiets iets verderop (ik ben dus uit mijn kliks geraakt :-DDD), eventjes was alles wazig, hoofdpijn en pijn… overal. Jesske die op verbazingwekkend snel tempo uit haar kliks geraakt is, heeft kunnen uitwijken en stoppen, kwam met een bezorgd gezichtje boven mij hangen om te zien of ik ok was.

Het mag gezegd worden: Jess, knap staaltje stress management!
Ik hoorde Jess meteen vragen: Waar doet het pijn? Blijf liggen! Voel je iets aan je rug? Knieën? Polsen? Ellebogen? Dillie, blijf nog heel effe liggen (want ik probeerde overeind te krabbelen), anders ga je mottig worden! Jawadde, die helm is volledig kapot!

Picture 105.jpg

Het grappige is dat ik zelfs na zo’n valpartij blijkbaar mijn gevoel voor humor niet verlies. Vanop de grond en nog ietwat aan het creperen van de pijn, was ik al snel weer aan het joken met Jess. Dat verzachtte de pijn een beetje :-) Hilarisch, achteraf bekeken!

Even later lukte het weer om recht te staan. Nog even de fiets gecheckt, maar die scheen niet al te veel klappen te hebben gekregen. Met de kapotte helm terug op het hoofd, een pijnlijke heup en elleboog, kroop ik terug op de fiets om huiswaarts te keren. Die training hebben we dan toch maar stop gezet. :-)

Moraal van het verhaal… en dat wil ik alle triatleten of fietsers op het hart drukken: Hoe idioot die helm er ook uitziet, WEAR THE DAMN THING! Hij heeft mij zonet een niet zo aangenaam bezoekje aan het ziekenhuis uitgespaard!

Anyway, mooi excuus om een nieuwe helm en fietstrui te kopen. Die laatste is nu doorzeefd met schuurgaten. :-)

14-05-11

Dilliefied: my cra(m)py style

ac3dd4ddc9b5820f54cd375d3b857b1cRmVldC5qcGc=.jpgVoorbije dinsdag was het - zoals wekelijks - Iron Girls zwemtraining. Een zwemtrainingen is een raar beest. Soms heb je't beet, ben je in 'form' en zwem je als een pro (denk je) en andere keren gaat het je niet af, lijkt je techniek nergens naar en vind je je swim-groove niet.

Jammer genoeg is optie 2 iets frequenter voorkomend dan de eerste, maar dinsdag was ik in mijn element: ik scheurde door het water dat het water er aan de zijkanten uitsplashte, zo snel ging ik! (C'mon, lemme dream a little.)
Zelfs bilateraal ademen wordt stilaan piece of cake (en dat omdat ik het al enkele lessen zoveel mogelijk doe onder lichte dwang en het streng toeziend oog van Jess).

Maar dan... Een kwartiertje voor het einde van de les bij de 15de lengte pull buoy (benen bewegen weinig of niet): HUGE CRAMP!

pain-logo.jpg

Ik "waterhinkelde" naar de kant om onderweg op Jess te botsen en ook haar een poepkramp te bezorgen. Sauwwy!
Een goeie 10 minuten geraakte ik niet uit dat water omdat ik mijn voet, die ik onder water aan het rekken was, niet durfde loslaten. Voetkrampen zijn zo pijnlijk dat ik er tranen van in mijn ogen krijg! Daarna verzamelde ik al mijn moed, liet mijn pijn-pootje los en hees mezelf op de kant om daar nog een 5 tal minuten te proberen kalmeren en de kramp eruit te masseren. BLEH! Gedaan met de training!

images.jpg

Die roze rekker hier is de boosdoener *fronst wenkbrauwen*

 

2 dagen later waagden Jess, Bert en ik ons aan een openwater zwemmetje in de plas van Hofstade en ook daar, had ik na lichte onheilspellende kuitkrampjes ook prijs voor een -deze keer gelukkig minder hevig exemplaar van een- voetkramp.

RoepenOnbeslistWenkbrauw ophalenHuilenVerrast

 

Nu is de vraag: what to do?

  • Magnesium nemen -> CHECK! Ik vreet heel de dag ook zoveel mogelijk Mg-rijk voedsel.
  • Opwarmen -> meestal CHECK!
  • Voldoende drinken tijdens de dag -> I could do better.
  • Recupdrank drinken tijdens de training -> I fail at that too.
  • Meer en regelmatiger slapen -> Ok, daar heb ik de laatste week wat tegen gezondigd Schamen
  • Niet teveel eten voor een training, want dan gaat je energie daar naartoe -> CHECK!

Hebben jullie andere tips? BRING IT ON!

Een verkrampt zwemmerke zal u dankbaar zijn!

09:26 Gepost door Dillie in Sport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zwemmen, voetkramp, magnesium |  Facebook |

09-05-11

Dilliefied: Triatlon Geel - Open watervrees voorgoed Foetsie?

Op 8 mei was het zover… de eerste échte triatlon van’t jaar: 1/8ste in Geel, bestaande uit: 500m zwemmen – 26km fietsen – 6,6km lopen.

 

Mijn zak de avond voordien klaarmaken? Naaah, dat is toch niet nodig? Ik doe de dingen nooit half, dus ging ik ook die dag voor de volle 100% pure stress.

Heb ik alles bij? Oei nee, mijn fiets nog… redelijk essentieel… aaaargh!

 

Rond 8u30 vertrok ik – na een 30 tal keer de checklist te hebben overlopen en hopeloos te vroeg – richting Geel.

Na het inchecken probeerde ik de tijd een beetje te doden door de ‘tsjoepen’ van mijn koersstuur dicht te plakken met een tubeke secondenlijm. Of course I managed to glue my fingers together! Soooo Dillie :-) Enfin, de tsjoepen hingen vast en ik zou daarvoor dus al niet meer gediskwalificeerd kunnen worden… hoewel ik het op dat moment niet zo erg zou gevonden hebben :-)

 

Niet veel later kwamen ook de andere stresskonijntjes druppelsgewijs toegestroomd: Naast de ‘habituétjes’ (Jess, ODS’er Steven, Wim, Edith,…) hadden we ook tria-virgins Bert en Leen zonder facebook mee. Spannend!!

Na het geknoei in de 2 wisselzones, wurmden we ons in onze wetsuits en waren we klaar voor de sprong in het duister…

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

In wetsuit wurmen :-)

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Euh... visje nadoen? :-)

 

Van dan af ging het allemaal heel snel. We kregen een signaal van de organisatie: “Het water in dames!” De zenuwtjes gierden door onze buiken. Ik liet me wat onhandig van de kant in het water glijden, schatte de diepte ietwat verkeerd in en kwam een beetje ongelukkig op mijn enkel neer. AUWTCH… maar veel tijd om te zeuren was er niet. We zochten ons een plekje uit en plots klonk het: “Succes dames, KNAL”. En weg waren we! Van bij het begin probeerde in het hoofd koel te houden (figuurlijk dan) en herhaalde een paar keer tegen mezelf:

 

“Kalm Dillie, niet overhaasten, want dan trekt het op niets meer. Let op uw techniek, adem rustig in en uit, dan lukt het wel.”

 

And so it happened! Ik sloeg erin crawl blijven zwemmen, mijn ademhaling onder controle te houden en uit het water te komen zonder buiten adem te zijn! Op de massa’s klop en wat stampen die ik gekregen heb van voornamelijk schoolslagzwemmers, was dat dus een vlekkeloze zwemetappe. Is mijn open watervrees dan voorgoed foetsie? Ik hoop het!

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Wetsuit al lopend uitkrijgen

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Serieus... hoe mottig kunt ge eruit zien tijdens een triatlon?

 

Bijna euforisch startte ik aan het fietsparcours. Ook dat ging redelijk vlot. Ik probeerde tussen de 28 en 32 km/u te blijven rijden. Door de felle windstoten op de open vlakten, zakte ik soms naar 25km/u. Ik sloeg er toch in gemiddeld 28km/u te rijden.

 

Een klein uurtje later kwam het einde in zicht. Nog 6,6km lopen en ik had het geflikt! Met mijn laatste beetje energie, uitgerokken-elastiek-achtige benen en grote grijns op mijn gezicht, vertrok ik. Het plan was niet trager te lopen dan 10km/u, maar ook niet overmoedig te worden en te moeten wandelen. Ook nu had ik mijn tempo redelijk snel beet en kwam ik uiteindelijk op gemiddeld 10,8 km/u uit. En dat in die hitte... Niet slecht :-)

 

Op 01:47:32 finishte ik met een -indien mogelijk- nog grotere grijns op mijn smoeltje.

Een lichtjes gekneusde enkel en een gigantische blauwe plek rijker, maar ik was tevreden en ik weet…. dat ik NOG beter kan!

Hell yeah!

 

Met dank voor de foto’s aan Frank Mertens :-)

Jessified: Triatlon Geel: Go hard or go home!

Gisteren de eerste "echte" triatlon van het jaar. Ik had al eens kunnen oefenen in Herderen, maar toen zat er een paar uur tussen zwemmen en de rest en dat was in een zwembad. Nu lagen we 1 minuut voor de start allemaal (120-tal) in onze wetsuit in het kanaal in Geel, we hadden nauwelijks tijd om pipi te doen toen het startschot al ging ;-)

Het trapje om uit het water te komen was rechts en Coach Joost had ons aangeraden links te houden omdat daar minder volk in het water zou liggen. En hij had gelijk: ik had van in het begin genoeg plaats. Ik begon meteen aan een stevige crawl en geraakte zeer goed vooruit. Een 250-tal meter later echter begon ik in ademnood te geraken. DJU toch! Weer problemen met rustig te blijven. Dan maar "even" overgeschakeld op schoolslag en tja: ik haalde al schoolslagzwemmend weer anderen in die crawl zwommen. Ik heb nu eenmaal een snelle schoolslag... Omdat dit me veel beter afging en ik zo geen ademhalingsproblemen had, ben ik de rest van de 500m dus maar schoolslag blijven zwemmen. Ik heb nog geen idee hoe lang ik erover gedaan heb of hoeveelste ik uit het water ben gekomen maar het ging best snel voorbij.

Mijn fiets stond heel dicht in de buurt (achternaam met een B, en we werden alfabetisch gerangschikt) dus ik moest helemaal niet zoeken naar mijn spullen. Rap wetsuit uitgetrokken (ging ontzettend vlug); in de wisselzak gepropt; helm op, zonnebril op, sokken en fietsschoenen aan, rap nog de garmin om mijn pols en dan met de fiets aan de hand een paar honderd meter lopen door de wisselzone tot ik mocht beginnen te fietsen. Ik weet niet hoe lang ik over de wisselzone gedaan heb; maar véél sneller kon ik niet zijn; het ging echt heel vlot.

Het fietsen zelf was kicken. Ik had een relatief slechte zwemtijd en kon dus (net zoals in Wachtebeke) weer meisjes gaan inhalen. Ik ben 2 of 3 keer ingehaald maar heb er zelf meer dan 10 ingehaald (waaronder eentje dat mij eerst had ingehaald ;-))

De 5km tijden zijn als volgt:

geelfietsen110508.jpg

De laatste ronde lijkt heel traag; maar dat is incl. de tijd in de wisselzone: ik schakelde de Garmin pas over van fietsmodus naar loopmodus toen ik de wisselzone uit was. Ik ben over het fietsen héél tevreden want zonder die laatste 1,84km is het gemiddelde over de 25km maar liefst 30,9km/u; toch veel sneller dan ik vroeger fietste. Er stond ook veel wind die het ons met momenten erg zwaar maakte; en er zat een brug in het parcours die ik toch vlot tegen 29km/u nam; dus hier zit een content meiske.

Daarna het loopgedeelte... Het zou mijn sterkste discipline moeten zijn omdat ik dat al het langste doe; maar eigenlijk is dat niet meer waar. Enerzijds merk ik dat ik van nature schijnbaar meer aanleg heb om snel te fietsen; anderzijds was het gisteren ontzeeeettend heet en jullie weten allemaal hoe graag ik loop als het warm is.... :-)

Toch liep ik gemiddeld tegen 5:37min/km; wat al bij al nog redelijk meevalt. Zoals jullie zien zat een spurtje op het einde er nauwelijks nog in :-)

geellopen110508.jpg

Alles bij elkaar ben ik best tevreden over de triatlon van gisteren. Dillie en ik kwamen naar Geel met de slagzin "go hard or go home" en dat hebben we helemaal waargemaakt.

Ik heb wel twee voornemens mee naar huis genomen:

  • blijven oefenen op openwater zwemmen. Ik moet echt leren rustiger te blijven en het juiste tempo te vinden waarmee ik kan blijven zwemmen
  • meer overdag lopen in volle middagzon zodat ik gewend geraak aan lopen bij zulke temperaturen; ik ga namelijk nog véél triatlons doen deze lente/zomer

Verder nog een dikke proficiat aan alle anderen die meededen. Het was een supertoffe dag, op naar Brasschaat op 29 mei!

08:32 Gepost door Jess in Sport | Permalink | Commentaren (7) | Tags: triatlon geel |  Facebook |

24-04-11

Jessified: Fun in the sun

Gisteren ging zowel in Mol als in Oostduinkerke de "Blote Voetenloop" door, een initiatief van Broederlijk Delen. 5km door het zand ploeteren op een zaterdag in april, dat klonk als een leuk idee, en ik trommelde hiervoor enkele sportieve vriendjes op. Wat later zag ik dat Els op het Iron Girls forum het idee postte om dezelfde zaterdag in Geel het fietsparcours van de triatlon te gaan verkennen. Geel en Mol zijn vlakbij elkaar dus leek het een ideale combinatie om deze zaterdag door te bregen. Om 11u spraken we af aan het stadion in Geel en vertrokken we voor 3 rondjes van het fietsparcours.

toerke20110423.jpg

 

De mannen (Wim en Bert) reden aan kop met daarachter de 6 vrouwen (Ikke, Odile, Over-de-strepers Griet en Nancy en mede-Iron Girls Els en ... Sorry naam vergeten). Dankzij het kopwerk van de mannen haalden we een mooi tempo dat voor ons dames toch nog redelijk relax voelde. Lang leve het peloton gevoel :-)

stats20110423.jpg

 

Nadien was het tijd om naar het Zilvermeer te trekken waar we zouden lopen. Het was al vlug duidelijk dat de volle 5km niet gelopen ging worden. Het was ontzettend heet en het mulle zand was onverbiddelijk. ZWAAR! Bovendien had de organisatie ingezien dat het niet echt haalbaar ging zijn om iedereen 5km te laten lopen en hadden ze een rondje van 800m gecreëerd dat je "zoveel mocht lopen als je zelf wilde". En dat deden we :-) Sommige die-hards gingen voor 5 (Bert) of 3 rondjes (Wim en Griet), Dillie en Jess vonden het na 1 rondje wel genoeg geweest :-) Zand ok, warmte ok, maar de combinatie ... ?

HPIM1434.JPG

Na even te bekomen ging ik dan nog met Bert en Wim onze nieuwe wetsuits wat testen in het Zilvermeer, dat de volle 16° warm was.

jess kiekeboe.JPG

KIEKEBOE

Dankzij de wetsuit was daar niet veel van te merken; lekker warm en niet eens pipi moeten doen in de wetsuit ;-)

wetsuitplassen.jpg

 

Nadien konden we nog wat chillen op het strand en sloten Bert en ik de dag af met een supergezellige BBQ bij de vrienden in Diepenbeek.

Een ontzettend geslaagde en sportieve dag in heerlijk zonnig weer en met alleen maar super toffe mensen, what more could a girl wish for?

18-04-11

Dilliefied: Antwerp 10 Miles – a milestone

Sport,lopen,Antwerp 10 miles,mission accomplishedZondag 17 april stond ‘Antwerp 10 Miles’ op het programma. Zoals jullie eerder al konden lezen (Indien niet: FOEI! Lees dan eerst dit blogpostje), vreesde ik een beetje voor die ellenlange afstand van 16km. Ik had nog nooit meer dan 13 km achter elkaar gelopen en hoewel ik de laatste trainingsweken vlotjes was doorgekomen, bleven de knietjes toch mijn ‘zorgenkindjes’

Dus, worstelden we ons zo ver mogelijk door de meute naar voor tot bij het bord 1u30 – 1u45. Daar stonden we nog wat zenuwachtig te trappelen tot er een dikke 10 minuutjes later eindelijk beweging in kwam en we van start konden gaan. SJAKAAAA! En bij de eerste pasjes waren de zenuwen meteen verdwenen en kon de fun beginnen. Geflankeerd door Steven en Tanju verliepen de eerste kilometers lekker smooth op 1 detail na: de grote mensenmassa die de 10 Miles transformeerde in een reuze hink-stap-sprong spel. Elk gaatje werd benut (ok dat klikt even fout, I explain): Gaatje? GAAN!... en vertragen. Gaatje? GAAN!... en weer vertragen… Snappie? :-)

Het doel was het parcours uit te lopen op ongeveer een uurtje en een half, dus aan een dikke 10km/u. Haalbaar? Ik had er intussen vertrouwen in :-)

sport,lopen,antwerp 10 miles,mission accomplishedNa enkele kilometers was Tanju de pist in. Dus cruisede ik verder met mijn private pacer Steven. Hij wist me te vertellen wanneer best wat in te houden en wanneer het moment er was om te pappen! Af en toe kreeg ik een busje uit de drankbelt toegestopt en werd ik wat verfrist (lees: de beker die ik al lopend bij de drankpost probeerde leeg te drinken, kreeg ik in mijn gezicht gekletst begeleid door een brede, voldane glimlach van Steven).

Halverwege de wedstrijd zat de moed er nog altijd goed in. We sloegen erin een behoorlijk tempo aan te houden. Zelfs de tunnels met bijhorende knocked out lopers, die de afstand (of temperatuur? Intensiteit?)  wat onderschat hadden en op een ongelukkige manier kennis hebben mogen maken met het Antwerpse beton, konden me niet intimideren.

Nog enkele kilometers verder kwam de finish in zicht en dat wil zeggen: tijd voor een berekende spurt! Alles geven! En zo eindigde ik als 8555ste met een mooie tijd van 1u 35min aan gemiddeld 10,2 km/u. Achteraf bekeken had ik nog iets meer gas kunnen geven, want ik kwam fris als een hoentje aan en kon eigenlijk makkelijk nog een paar kilometer doorgaan. Dat weten we dan ook weer :-)

De Antwerp 10 Miles waren gewoonweg super! Top sfeer, leuk parcours en een mooi resultaat.

Mission accomplished!

En wat nog meer is… het begint stilaan te kriebelen om me te wagen aan een halve marathon! :-D

Een sfeerbeeldje:

id259810-10-miles-110417-06733-jpg-960x700-n.jpg

Bron beeld van de medaille: gepikt van de blog van Kaat :-)

10-04-11

Jessified: Rotterdam Marathon - D-DAY

Ik stond in het startvak van de Rotterdam Marathon. Ik was zenuwachtig maar dat ben ik natuurlijk Marathon_Rotterdam_logo.JPGaltijd. Ik wist dat de 4 uur er niet inzat, dus had ik me bij de pacers van 4u15 aangesloten. Ik kon ze van begin tot einde mooi volgen en hoewel ik een dipje kreeg rond kilometer 35 had ik het toch nog in me om lichtjes te versnellen waardoor ik over de finish kwam in 4:13:15, een dikke minuut sneller dan mijn PR!

Tja, zo had het moeten gaan, een virusje besliste daar anders over. Geen PR maar een DNS dus (did not start).

Eigenlijk waren de eerste tekenen er vorige week zondag al, toen ik misselijk werd tijdens het eten van een patéke en ik een half patéke liet staan. Wablief? Jess, een patéke laten staan? Juist ja, niet normaal.

Maandag op het werk nog steeds misselijk en ook een vage keelpijn. Dinsdag nog meer keelpijn en onnoemelijk veel gesnotter. Dinsdagnacht kwam er ook nog veel gehoest bij en vanaf woensdag hoorde ik niet meer goed met mijn linkeroor. Potdicht. Donderdag was de ergste dag: na het werk kroop ik om 16u30 in de zetel en sliep ik tot 20u. Op vrijdagmorgen hakte ik dan ook de knoop door: een marathon lopen zou er gewoon niet in zitten.

Sommigen spraken over pepmiddeltjes, alles om er toch maar voor te zorgen dat ik die marathon zou kunnen lopen. Nu eerlijk gezegd: ik denk (HOOP!) dat mijn dokter me voor gek zou verklaren als ik zou afkomen: "Dokter, ik ben ziek, kan nauwelijks ademen. Maar ik wil zondag een marathon lopen. Euh... Geef mij eens wat pepmiddelen". Klinkt beetje als doping...

doping.jpg

 

Ziek is ziek, wat mij betreft, en een marathon is hoe dan ook een aanslag op je weerstand. Je moet daar gewoon niet aan beginnen als je je niet 100% voelt. Ook niet als je je die dag zelf miraculeus goed voelt dankzij een sh*tload aan medicijnen. Ik had echt geen zin om nadien weken buiten strijd te zijn en een hoop andere fijne dingen aan mijn neus te zien voorbij gaan. Zoals daar zijn: het weekendje Parijs volgende week, avec mon amour.

Geen marathon voor mij dus, en vandaag voelde ik dat ik het ook echt niet had gekund. Ik weet dus dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Mijn longen zijn mij dankbaar! Ik hoop in ieder geval dat alle anderen een geweldige marathon hebben gehad!

15:22 Gepost door Jess in Sport | Permalink | Commentaren (10) | Tags: rotterdam marathon, ziek, dns |  Facebook |

05-04-11

Jessified: Rotterdam Marathon - the countdown

Meanwhile in Jessland wordt er afgeteld naar de Marathon van Rotterdam! Nog 5 keer slapen. keelpijn.jpgOvermorgen begin ik weer met de carbolode. Ook pasta staat op het menu (maar dat is eigenlijk redelijk standaard). 

Kriebeltjes van "ga ik het wel kunnen?" worden gecounterd door: "het is je 4de marathon, dat lukt wel"

Vreemde ideeën als "eigenlijk heb ik er geen zin in" worden in de kiem gesmoord door: "het maakt niet uit wat je tijd is, niemand maalt daarom, waarom zou je dat zelf wel doen? Geniet ervan en laat het over je heen komen"

Een dikke keel en een hoop gesnotter worden bestreden met thee, honing, keelpastilles en het idee "niemand gaat dood van een valling".

Ik ga de zondag tegemoet met dezelfde ingesteldheid die ik  eigenlijk in heel mijn leven toepas:

Just sit back,

relax

and enjoy the ride

19:43 Gepost door Jess in Sport | Permalink | Commentaren (10) | Tags: marathon, rotterdam, sport, gewoon genieten!!! |  Facebook |

01-04-11

Dilliefied: Over De Streep: Intro@Atriac

triatlon,triathlon,zwemmen,techniek,atriac,over de streepVandaag stond de eerste zwemtraining en tevens kennismaking met Atriac op het programma. Ook deze keer vertrok ik met een goeie portie onwetendheid op zak naar Wilrijk.

Ik las op de site hoe de baanverdeling zou zijn:

  • Baan 1  - techniek en beginnende zwemmers
  • Baan 2  - Jeugd
  • Baan 3  - 400 meter boven 7:16
  • Baan 4  - 400 meter tussen 6:46 en 7:15
  • Baan 5  - 400 meter tussen 6:16 en 6:45
  • Baan 6  - 400 meter sneller dan 6:15

Say whaaaaat? In de traagste baan zwemmen ze tot bijna 2 minuten sneller dan ik? Oei…

Daar aangekomen werden Over De Streper Griet en ik ontvangen door een team sympathieke Atriacers.

triatlon,triathlon,zwemmen,techniek,atriac,over de streep“Kunnen jullie zwemmen?” werd ons gevraagd.

“Euh…. Tja… Wat is ‘kunnen zwemmen’ he? Een beetje wel.” was ons voorzichtig antwoord.

Na 400m - nauwlettend in het oog gehouden – loszwemmen in de eerste baan (de baan voor de newbies / groentjes / drenkelingen :-)), klonk het: “Dat is niet de eerste keer dat jij zwemt… ga maar naar baan 2.”

Leuk, ik word toch al niet meer als beginneling geklasseerd. *Dillie Proud*. Hup naar baan 3 zou ik zeggen Stoer

De training die volgde was anders dan ik gewoon was. We lagen met 7 in 1 baan… tel daar nog 4 kleine koters bij en het resultaat is: net een open water training = mensen zwemmen in je weg (en jij in die van hen :-)), je krijgt stampen, krijgt gigantische golven over je heen als je komt ademen en dus drink je af en toe een tasje chloorwater.

Na nog enkele technische tips in het kinderbad was het uurtje training al snel voorbij.

Kortom: leuk, leerzaam en voor herhaling vatbaar :-)

 

triatlon,triathlon,zwemmen,techniek,atriac,over de streep

Foto: http://ironman360.wordpress.com/

31-03-11

Dilliefied: eerste bescheiden verschijning in de pers

Onze eerste - weliswaar bescheiden - verschijning

Op de VTDL homepage: klik hier

& In het Stop & Go magazine editie maart/april/mei 2011:

*Proud*

Stop&Go artikel 1a.JPG

Stop&Go artikel 1b.JPG

Download: Stop&Go artikel 1.pdf

30-03-11

Dilliefied: To run or not to run the Antwerp 10 miles, that’s the question!

Op 17 april staan de Antwerp 10 miles op het programma. What was I thinking? Dat is 16 kilometer AAN 1 STUK lopen

Deze week kreeg in mijn trainingsschemaatje toe.

Op de wishlist van de coach staan naast fietsen en zwemmen, volgende looptrainingen:

  • Maandag: 10km
  • Donderdag: 8km
  • Zaterdag: 9km
  • Zondag: 12km
  • Totaal: 39km!! Roepen

Na mijn knieblessure van vorig jaar sta ik een beetje sceptisch tegenover mijn schema, maar zoals altijd: I like a little challenge :-D

 antwerp 10 miles,over de streep,knieblessure,challenge

Voor niet geïnformeerden: vorige winter liep ik een knieblessure op. De oorzaak is niet duidelijk, maar ik was 2 dagen na elkaar gaan lopen, eerst 8km en dan 13km. Dat deed ik terwijl er sneeuw en ijs lag en ik geef toe dat ik een beetje de clown heb uitgehangen ook (je bent na een tijdje bíjna uitgepraat over eten en dat is het resultaat). Na 10 km van die laatste training voelde ik een serieuze steek in mijn knie, maar we hadden nog 3km voor de boeg tot aan de auto, dus beet ik op mijn tanden. Thuis aangekomen was ik die knie al lang vergeten, maar toen ik een paar uur later door mijn knieën ging om iets op te rapen, dacht ik “JAWADDE”, rolde mijn broekspijp omhoog en daar was ze: de gigantisch opgezwollen knie. Na een bezoekje bij de sportdokter die vaststelde dat mijn knieschijf teveel kon bewegen om normaal te zijn en dacht dat ik mijn meniscus had om zeep geholpen, volgde een MRI scan en het resultaat was: wat gekneusd kraakbeen. Had ik DAARVOOR 3 weken op krukken gelopen???

 

antwerp 10 miles,over de streep,knieblessure,challenge

 

Deze week ga ik dus door, tot mijn knie me het signaal geeft het niet meer aan te kunnen. ALS mijn knie deze week niet overleeft, komen de Antwerp 10 miles in de gevarenzone…

 

To run or not to run the Antwerp 10 miles,

that’s the question!

Beelden: http://www.millan.net/ en http://www.wielertoerist.be/

27-03-11

J&D-ified: Aquathlon Wachtebeke - wet in and out

Onze eigenste triatlon club, de Iron Girls, organiseerde een Aquathlon, in een plaatsje hier ver, ver vandaan ;-) namelijk in Wachtebeke. Voor wie niet zo thuis is in de wereld van triatlons, aquathlons en andere -lons: hierbij wordt er eerst gezwommen en daarna als een gek de loopspullen aangeschoten om vervolgens compleet buiten adem de ziel uit uw lijf te lopen.

We hadden het nochtans niet zo erg verwacht; wat is nu ook 500m zwemmen en 5km lopen voor habitués als wij? HAHA hoe dom van ons :-)

Hier volgt het relaas van een wedstrijd zoals nooit tevoren.

 

Jess - The one with the panic attack

walvis.jpgIk hing als een walvis op de rand van het zwembad en vroeg me af wat ik daar in hemelsnaam hing te doen. Rondom mij leek iedereen gewiekst uit het water te springen richting de wisselzone maar in mij was geen beweging te krijgen.

Met 3 lagen we in baan 2 en we hadden allemaal ongeveer dezelfde tijd in gedachten: ongeveer 10 minuten. In Herderen was het mij gelukt in 9:46 en ik hoopte minstens even goed te doen.

Dit was buiten de paniek gerekend die mij overviel nadat we de helft van het Olympische zwembad hadden afgelegd. Ik zwom in het midden van de drie en had het idee dat we allemaal te snel gestart waren. In no time was ik compleet buiten adem en begon ik te hyperventileren.

Elke keer ik kwam ademen leek het alsof er geen lucht meer bij geraakte, waarschijnlijk was dat ook zo; omdat ik niet rustig genoeg uitademde. Het leek alsof ik maar een week geleden mijn eerste zwemles had gekregen: ik kon er niets meer van! Na een tijd besliste ik dus even schoolslag te zwemmen om op adem te komen en om de andere meisjes een voorsprong te geven zodat ik ruimte had om mijn eigen ritme te zwemmen.

walvis, wedstrijd, sport, zwemloop, wachtebeke, aquathlon

 

Daarna ging het beter, en kon ik heel de tijd redelijk vlug crawl zwemmen. Maar mijn adem vond ik eigenlijk nooit meer terug. Telkens ik aan de kant kwam; nam ik een paar keer diep adem om het volgende baantje te overleven. Overleven, dat is het enige wat ik die 500m lang heb proberen te doen. En elk baantje opnieuw was ik mezelf aan het overtuigen van niet op te geven; hoewel de zin daarvoor erg groot was.

Toch hing ik een dikke 10minuten later dus op de rand van het zwembad te hijgen en te proberen mij uit walvis, wedstrijd, sport, zwemloop, wachtebeke, aquathlonhet water te hijsen. De rest van de wedstrijd zou een makkie worden: 5km lopen, piece of cake?

Niet als je net 10 minuten lang nauwelijks geademd hebt en je amper rechtop kan lopen van de steken in je zij. Er volgde zoals gewoonlijk wat geklungel in de wisselzone en toen begon ik toch aan het loopgedeelte.

De kilometers gingen als volgt:

  • kilometer 1 op 5min25 => okay dit gaat redelijk, als ik dit kan volhouden ben ik blij
  • kilometer 2 op 6min02 => auw auw steek steek! ik stop! ik zweer het! ik stop! ik wandel gewoon uit en foert met die stomme rotwedstrijd!
  • kilometer 3 op 5min21 => oef de steek is weg, let's pick it up Jess! Hier liep ik opnieuw langs de wisselzone en de supporters en kreeg ik wat moed
  • kilometer 4 op 5min02 => ha het gaat steeds beter, waarom ging het niet van in het begin zo vlot? hier haalde ik constant meisjes in, wat mij echt vleugels gaf
  • kilometer 5 op 4min35 => de laatste kilometer, vanaf nu moet het lukken. het is nog maar 5min. op 5minuten kan ik ALLES Hier spoorde ik elk meisje dat ik voorbij stak aan om mij te volgen en ik zei tegen hen "ademen doen we straks wel"
  • kilometer what the F*CK? ik ben er nog niet? miljaar dat parcours is hier weer niet juist?!? okay alles eruit persen wat erin zit.... net geen 2 minuten had ik nodig voor de laatste 425 meter

Al bij al ben ik nog redelijk tevreden, ondanks het mindere zwemgedeelte. Ik kwam immers als 46ste uit het water, maar liep wel een 26ste looptijd, wat me in totaal op een 29ste plaats bracht van de 87 dames.

Wat ik vooral geleerd heb: ik moet dringend wat vaker zwemmen in een overvol zwembad om te leren ook dan kalmte te bewaren en mijn eigen ritme te vertrouwen. Op naar het volgende doel! Rotterdam marathon ;-)

 

Dillie - The one who decided to drink half the swimming pool

Fase 1: 500m zwemmen:

walvis,wedstrijd,sport,zwemloop,wachtebeke,aquathlonHet zwemgedeelte gebeurde in verschillende waves. Naar de vorige waves kijken, had niet echt een relaxerend effect, zeker niet toen ik zag dat Jess al snel in de problemen geraakte. Twintig lange minuten later was het mijn beurt om te sterven. Waarom zat ik toch zo vol zenuwen? Het was mààr 500 m zwemmen en 5 km lopen. Makkie!! … Of niet?

Weer spookte door mijn hoofd: “Waarom schrijf ik me telkens in voor wedstrijden? Ik ben het even kwijt.” Na enkele - wederom lange - seconden wachten in het koude water met de hand verplicht op de rand van het zwembad, ging het startschot. Zoals te verwachten was, hadden de zenuwen me de das om gedaan en was ik als een kip zonder kop vertrokken. Niet slim, want na de eerste 50 meter werd mijn ademhaling al zwaar en wist ik, dat het heel moeilijk zou worden. Al bij de 3de baan leek het alsof ik een poging deed om het zwembad leeg te drinken. Na 400m vroeg ik hijgend aan de ‘baanbewaarster’ of ik wel degelijk nog eens moest vertrekken. “Ja ja” klonk het vrolijk… Nog 100 meter later mocht ik me dan eindelijk uit het water hijsen, wat blijkbaar ietsje vlotter leek te lukken dan bij sommige andere, gestrande dames.
Deze proef tikte ik af op 11:39, wat in vergelijking met de zwemtest 1 week geleden 17 seconden sneller had moeten zijn. Dat is dus wat stress me gekost heeft :-)

 

Fase 2: 5km lopen… + 0,5 om het af te leren

walvis,wedstrijd,sport,zwemloop,wachtebeke,aquathlonNa het uitputtende gevecht met het water, wandelde ik naar de wisselzone i.p.v. te lopen om op adem te komen. Met mijn nieuwe lock laces schoot ik snel mijn schoenen aan, maar de broek met ietwat te nauwe pijpen om er gewoon in te springen, was niet de beste keuze. Ah well… een minuutje meer of minder… 
Intussen kwam verstrooide Kaat me voorbij gezoefd, niet beseffend dat haar spullen vlak naast de mijne stonden. Hihi
Meteen nadat ik begon te lopen, kreeg ik te maken met een klotsende maag en giga-steken in mijn zij, waardoor ik zo krom als een banaan liep. Zelfs lopen met gestrekte armen en gebalde vuisten bracht geen soelaas. Edith, die een tasje extra was blijven drinken in het zwembad, kwam voorbij geschoten en lachte me even wat moed toe :-D 
Na de eerste ronde van 2,75 km trok de stekende pijn stilaan weg en kon ik ‘volle gas’ geven! De laatste km kreeg ik er zelfs nog een sprintje uit geperst en finishte op 46:56 met de originele aankondiging: “Odile Desbeck komt aan, van het ‘Over de finish geval’ van de VTDL”…

Over/onder/voorbij/naast de Streep/finish/witte lijn/inzakkende-finish-boog: whatever :-D

Conclusie: Niet wat ik gehoopt had, maar zeker niet slecht. Volgende keer doe ik het beter!

Note to myself: CALM DOWN! Dan verloopt alles vlotter. En verder zal ik nog hard mogen oefenen op het zwemmen, wat voor mij duidelijk het pijnpunt is.

Volgende doel: Antwerp 10 miles. Yiha!

Ook een dikke proficiat aan Edith, Kaat, Gwen, Bert en de andere moedige deelnemers!

21-03-11

Jessified: Willen we dat zo afspreken?

Beste lezers, sommigen onder jullie kennen mij al lang, sommigen nog maar pas en velen onder jullie kennen mij waarschijnlijk beter dan ik mijzelf ken. Tot welke categorie je ook behoort, ik wil jullie vragen iets heel belangrijks voor mij te doen.

Als ik zo nog eens een keertje op het lumineuze idee kom van mijzelf in te schrijven voor één of andere marathon... Kunnen jullie me dit dan (vriendelijk, of misschien beter redelijk hardhandig) uit mijn hoofd praten?

 

sport, lopen, wedstrijd, marathon

(Bron: http://eatdrinkrun.wordpress.com/2011/01/03/7-tips-for-aspiring-crazy-runners/)

 

Niet dat een marathon lopen niet leuk is. De ambiance in de meeste marathons is geweldig. (In Antwerpen niet, loop a.u.b. nooit de marathon van Antwerpen.) In Eindhoven en in Luxemburg was er een geweldige sfeer. Als je over de finish komt, voel je je superman, of wie deze random kerel in Luxemburg ook moest voorstellen:

 

 

sport, lopen, wedstrijd, marathon

 

Er is ook soms lekker eten aan de finish. En je krijgt een fancy medaille, veel fancier en groter dan die van kleinere wedstrijden. Met een breder lint en al.

 

Maar die trainingen hé. Die lange duurlopen. Ze hebben iets hoor, echt waar. Alles tot 25km verteer ik ook ontzettend goed en fris en daar geniet ik van. Het is wanneer de 30 in zicht komt dat het moeizaam wordt. Ik had gisteren echter zeer goed gezelschap, van Iron Girl en buurvrouw Greet. We hebben weer geen 2 minuten gezwegen en we hebben over de meest uiteenlopende onderwerpen getaterd. Maar die laatste 5km waren er echt te veel aan.

toerke110320.jpg

Ja lezertjes, jullie (vooral diegenen die mij al wat langer kennen) gaan me zien komen. Ik twijfel aan mezelf: wat voor tijd ga ik neerzetten in deze marathon binnen minder dan 3 weken? Het is een groot vraagteken. Maar wat de eindtijd ook gaat zijn, het maakt allemaal niet uit.

Om eerlijk te zijn zit ik al een hele tijd met mijn hoofd volop bij de triatlons. Ik heb ontzettend veel zin om mooie tochtjes te gaan fietsen op zonnige zondagen. Om open water zwemtrainingen te doen in het domein van Hofstade. Om intervalletjes te spurten op de piste en om het "elastieken benen syndroom" tegen te gaan met koppeltrainingen waarbij ik mijn fiets in de kelder zwier en rap van schoenen wissel.

Dat allemaal geeft mij zo veel energie en goesting dat die marathon gewoon een leuke dag gaat worden; een stadsbezoek van Rotterdam, en hopelijk één lange keuvelwedstrijd met de pacers.

Maar de volgende keer dat ik denk over meedoen aan een marathon, brengen jullie mij gauw op andere gedachten, OK? Willen we dat zo afspreken?

18:49 Gepost door Jess in Sport | Permalink | Commentaren (5) | Tags: sport, lopen, wedstrijd, marathon |  Facebook |

20-03-11

Dilliefied: ‘Over De Streep’ – conditietesten en eerste interview

voer sleutelwoorden in19 maart: de dag waarop het lentezonnetje scheen en ik voor de 2de keer samen kwam met Stijn en de andere Over De Strepers.

 

Net als de eerste keer, stonden we om 10u klaar in’t Sportkot te Leuven, deze keer om conditietesten te ondergaan. De ene was al wat frisser dan de andere. Arme Griet, die was zo ziek geweest dat ze na 2 weken training een opgelegde pauze moest inlassen en tijdelijk geen teen in’t zwembad mag steken. Testen afleggen zat er voor haar niet in, maaaaaar dat betekent wel dat ze van haar off-pool-time gebruik heeft kunnen maken om onze smoelkes in volle actie op beeld vast te leggen. Ik ben benieuwd naar het resultaat!

 

 

Eerste opdracht: de zwemtest

istockphoto_11945855-chronometer.jpgNa wat opwarmen en technisch bijsturen was het tijd om zo ver mogelijk te zwemmen op 20 minuten tijd. Ik had niet echt een idee van hoe ver ik zou geraken, dus besloot ik gewoon zo gecontroleerd en regelmatig mogelijk te ‘gaan met de banaan’ zonder zelf te tellen. Het typische “vrouwen kunnen 2 of meer dingen tegelijk” is jammer genoeg niet aan mij besteed. Ik doe liever 1 ding goed dan dat ik weet hoeveel lengtes ik zwom en daardoor half het zwembad uitgedronken heb :-)

Mijn enige referentiepunt was de meeting die Iron Girls-coach Joost gedaan had op 400m en dan kwam ik op iets rond 9min 35sec (weet niet meer exact). Na 20 (lange) minuten viel het verdict: 880 meter! Dat is toch al een tijdswinst van een halve minuut op 400m en een volle minuut op 800m (en zelfs iets meer, want je moet de vertraging door vermoeidheid eigenlijk ook tellen)!

 

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietesten

 

Bij wijze van korte pauze, hebben we na het zwemmen even de agenda’s samen gelegd om de ODS wedstrijdkalender op te stellen.

 

 

Mijn wedstrijdprogramma zal er grosso modo zo uitzien:

 

  • 26 maart: zwemloop Wachtebeke
  • 17 april: 10 miles Antwerpen
  • 8 mei: 1/8 Geel
  • 29 mei: Sprint Zwegem of Brasschaat
  • 19 juni: 1/4 Retie
  • 3 juli eventueel nog 1/8 of 1/4 Kortrijk
  •  21 juli: 1/4 Kapelle-op-den-bos

 

Verder wachten we nog even de vorderingen af, mogelijke opties na de 21ste zijn:

 

  • 14 aug: Lommel of 21 aug Wommelgem of Steratlon
  • 28 aug: 1/4 Viersel (hoewel te dicht tegen Zwin)
  • 7 sept: 1/4 Zwin Knokke

 

Leuk, zo een overzichtje van wat je te wachten staat :-)

 

 

Tijd voor de looptest!

 

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietestenDe bedoeling was na elke ronde van 400m op een atletiekpiste 2 seconde te versnellen gedurende 8km. Na elke ronde een rustpauze van 1 minuut om aankomsthartslag en vertrekhartslag op te meten. Om af te sluiten daarna nog eens 1000m alles geven. Tegen dan waren mijn benen hopeloos verzuurd, waardoor ik niet vooruit leek te geraken en mijn hartslag niet meer zo hoog kreeg als de laatste ronde ervoor.

Toegegeven: ik was als een gek vertrokken, ookal had Stijn ons aangeraden dat niet te doen :-) Daarna dook de hartslag verrassend snel terug naar beneden.

Benieuwd welke invloed deze testen zullen hebben op de volgende schemaatjes ;-)

 

 

 

Gedaan met afzien, nu interview!

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietestenBij de laatste loopmetertjes was ondertussen VTDL lady Sofie ons komen vergezellen. Zij heeft eerst onze door de zon en inspanning rode koppies kunnen aanschouwen (ok ok vooral mijn koppie was rood en is dat nog steeds), om daarna elke Over De Streper apart te interviewen voor het magazine ‘Stop & Go’. De editie met ODS’ers van vorig jaar kan je hier bekijken.

Haar eerste indruk van de ODS lichting dit jaar: Leuke, spontane groep, waarin iedereen het heel goed met elkaar schijnt te kunnen vinden. Er wordt serieus wat afgelachen. --> CORRECT! Stoer

 

Tussen de soep en de patatten leerden we ook nog even beide wielen van het racemachine uithalen en correct weer insteken en een band vervangen. Poepsimpel, zo blijk!

 

Tot slot: we weten nog steeds niet hoe onze ODS pakjes er gaan uitzien. We kunnen alleen hopen dat ze niet volledig wit zijn. Je zou anders maar genante toestanden kunnen voorhebben:

 

 

Met dank aan Steven voor de illustratie Lachen

 

Bezoek ook gerust eens de officiële VTDL blog en de persoonlijke blogs van mijn ODS collega’s:

 

Steven 

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietesten

 

 

Nancy

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietesten

 

Griet

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietesten

17-03-11

Dilliefied: Dillie-style zwemtechniek - advies gevraagd!

De natuurlijke Dillie-Style zwemtechniek staat nog niet helemaal op punt. Zonder op iets te letten ziet het eruit alsof ik waterballet aan't doen ben (let op de hoogzwaaiende armen):

 

Wel elegant, niet? :-)

Na de commentaar van Coach Joost, zijnde: sneller uithalen, ellebogen hoger trekken, minder met de armen zwaaien, ziet het er al ietwat gestroomlijnder en minder whale-ish uit:

 

Ik doe wel iets vreemds met mijn handen, maar weet niet goed wat. Nu een beetje meer gorilla-houding (minder overslag, armen breder insteken) en we zijn op de goeie weg.

Klein detail: ik lijk op het 2de filmpje met 'betere techniek' toch minder snel te gaan... hmmm... er is nog werk aan de winkel! 

Iemand nog tips? Lemme hear it!

20:30 Gepost door Dillie in Sport | Permalink | Commentaren (17) | Tags: zwemmen, zwemtechniek, crawl, triatlon |  Facebook |

16-03-11

Jessified: Dust yourself off...

De Isostar Challenge houdt voor mij al op. Ze kozen 7 mensen om mee te gaan naar de volgende nevergiveup.jpgronde, maar Jesske zat er niet bij. Psssh!!! Ze weten niet wat ze missen :-) Hoewel het programma Jessloos bijlange zo boeiend niet gaat zijn als het had kunnen zijn, zal ik toch kijken ;-) Ik zag vandaag al dat ze verwachten dat je door de week om 14u op een afspraak aanwezig kan zijn; dus dan zou het voor mij sowieso ophouden. Ik geef mijn kostbare verlofdagen liever niet op aan iets anders dan verlof.

Hoewel... Waar ik gisteren toch eens een halve dag verlof voor moest nemen: een dertiger lopen. Ik had die dit weekend moeten lopen, maar door een overvolle agenda had ik die nergens ertussen weten te squeezen. Voor gewone looptrainingen zeg je dan: "sometimes life gets in the way" maar als je binnen een paar weken een marathon moet lopen; kan je die lange duurlopen echt niet zomaar missen.

Met de zon op mijn snoet en 2 liter water op mijn rug gleden de kilometers onder mijn voeten weg. Tegen het einde had ik wel heel duidelijk door dat mijn Saucony's duidelijk de pensioengerechtigde leeftijd bereikt hebben; nieuwe Saucony's zijn aan de orde. In NY kocht ik Brooks Adrenaline, maar het is toch niet helemaal hetzelfde, voor lange duurlopen voelen ze niet goed, wel voor het kortere en snellere werk.

Het kortere en snellere werk, dat is nu waar ik ontzettend hard naar uitkijk. Niet dat ik niet uitkijk naar de marathon, maar daarna mag het toch weer even gedaan zijn met die langzame en lange trainingen: het mag allemaal weer wat pittiger en intensiever.

Ik ga me deze lente vooral toeleggen op het fietsen; want eigenlijk heb ik nog nooit gericht fietstrainingen gedaan. Ik ben heel benieuwd waar ik kan geraken als ik er consequent mee bezig ben; volgens mij valt daar nog veel progressie te boeken.

Dus Isostar Challenge of niet, Jesske komt er wel, dust yourself off, and move on!

Bron foto: http://www.flickr.com/photos/bluebeedesigns/3431470990/

19:23 Gepost door Jess in Sport | Permalink | Commentaren (4) | Tags: sport, marathontraining, isostar challenge |  Facebook |