04-07-11

Dilliefied: Oep maan bakkes again @ Kortrijk triatlon

WAAROM??!!

’t Is toch écht élke keer opnieuw de vraag waar je de ochtend van een wedstrijd mee opstaat.

Uiteraard had ik de avond voordien mijn zakken al gepakt. Mijn checklist lag ook klaar om alles te overlopen voor vertrek. Dus vertrok ik om 7u richting Kortrijk met al mijn tria-tools… of dat dacht ik toch! Pas toen ik stond te grappen met de andere ODS’ers viel mijn frank: Ik was mijn helm vergeten! Whaaaaa!!! Bovenop de pre-race-stress, kreeg ik er dus may-not-be-able-to-start-after-2-hour-drive-due-to-stupid-helmet-stress.

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlonDoel 1 werd dus: vind een helm en snel! Bij de infostand konden ze me niet verder helpen en er was ook nergens een stand te vinden die helmen verkocht. STRESS! Ik zag de titel van mijn blogpostje al: “1u41 over 114km naar Kortrijk met een gemiddelde van 68km/u, gevolgd door DNS wegens Dillie juuuuust being very Dillie.” Maar toen kwam ik de lieve mensen van de VTDL shop tegen. Zij informeerden even bij een kennis die niet deelnam of ze eventueel bereid was langs te komen om deze arme ODS’er met puppy oogjes en pruillipje uit de nood te helpen. En jawel, dat kon! Stress part 2 kon beginnen…

Ik legde met een beetje vertraging mijn gerief in de 2de wisselzone en dan vertrokken we in groep naar de eerste wisselzone en tevens de start. Onderweg kregen we al een voorsmaakje van het heuvelachtige parcours: het zou geen makkie worden.

 

Zwemmen/worstelen:

Even later stonden we met z’n allen weer zenuwachtig te trappelen aan de zwemstart die op zich liet wachten. Deze keer moesten we allemaal inzwemmen tot aan de eerste boei, wat minder hectisch is. Aan de andere kant startten we deze keer samen met de mannen. Daar was ik minder scheutig op… Mannen stampen toch nog iets harder dan vrouwen :-s En ik kreeg gelijk. Net voorbij de helft van de zwemetappe werd ik getrakteerd op een stevige trap op mijn borstkast van een schoolslagzwemmende man. AUWTCH! Ik kreeg even geen lucht meer binnen en bleef ter plaatse trappelen om adem te happen. $@%¨!!??&#  to you man!!

 

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlon

 

Fietsen – hoogtes en laagtes:

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlonNa de eindeloze worstelpartij, moesten we zelf uit het water kruipen. Geen uit-het-water-hijsers in Kortrijk. Grappig hoe snel je luxe gewend bent ;-) En hupla, ik was vertrokken met de fiets. De ene klim na de andere volgde elkaar op. Net wanneer je dacht het ergste achter de rug te hebben, volgde terug een gigantische bergop. Het voordeel is natuurlijk dat er ook mooie afdalingen waren, waar je dan even cruisend op adem kon komen. Heerlijk :-) Deze keer had ik ervoor gekozen om geen tijd te verliezen in de wisselzone en geen gps aan te doen. Ik wist dus de hele weg lang niet hoe ver ik stond, dat was wel lastig. Toen ik het einde van het fietsparcours naderde, klikte in beide voeten uit de pedalen, maar een paar meter van de lijn naar de wisselzone (waar je verplicht moet afstappen), hoorde ik mijn linker voet terug inklikken. NOOOOO! Ik geraakte geen tweede keer uitgeklikt en knalde tegen de grond. Grappig genoeg was mijn eerste gedachte: “nah, uitgeklikt”. Er werd me gevraagd of ik ergens pijn had. DUH, wat denk je nu zelf? But no time to waste, op naar de wisselzone. Daar aangekomen dacht ik: Is this my lucky day or what?? Nummer 20 stond op mijn plaats geparkeerd! $@%¨!!??&#  to you too biatch!! Dus kwakte ik mijn fiets gewoon op de grond en weg was ik.

 

Lopen – dieseltje op full speed

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlonIk startte met ietwat pikkende elleboog en been aan het loopgedeelte. Ik zou na de finish wel kijken hoeveel vel er tegen het beton was blijven plakken. De ademhaling tijdens de eerste paar honderd meters ging moeizaam, alsof ik maar 1 long overhad, maar dat beterde snel. Voorbij de helft kwam ik voor het eerst een ODS’er tegen: Griet, die heel sterk gezwommen en gefietst had. Het was even op de tanden bijten om haar bij te benen, maar het lopen ligt me blijkbaar wel, want daar win ik altijd enkele plaatsen, waar ik in andere disciplines eerder een aantal plaatsen verlies. Ik ben een dieseltje zeker? :-)

  

Aangekomen had ik eindelijk tijd om mijn arm en been te bestuderen. Diagnose: Wat flinke schaafwonden en blauwe plekken op elleboog, scheen en bil. Daar ben ik binnen een weekje vanaf, op voorwaarde dat ik nu stop met de grond te kussen. :-D

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlon

Hoe een bil eruit ziet nadat Dillie het gebruikt voor een wedstrijd

 

Resultaat:

Zwemmen (500m): 11:26

Wissel 1: 02:26

Fietsen (17km): 39:45 (inclusief patat op de grond)

Wissel 2: 01:13

Lopen (3,5km): 16:50

Finish time: 1:11:40

 

Rekening houdend met mijn tottertje, de kletsen, de lastige 2de wissel en het hel-parcours, heb ik mijn tijden toch nog verbeterd! *Proud*

PS: achteraf ontmoette ik heel kort nummer 20. Ze had eveneens een tottertje gemaakt en was best een sympathieke meid ;-)

01-07-11

Dilliefied: Over De Streep in Stop & Go - part 2

Ons 2de en toch wel mega cool artikelke in de Stop & Go

(Triatlon magazine van de Vlaamse Duatlon & Triatlon Liga).

*Giggles*

Download here ;-)

 

Stop&Go artikel 2a.JPG

Stop&Go artikel 2b.JPG

Stop&Go artikel 2c.JPG

Stop&Go artikel 2d.JPG

Stop&Go artikel 2e.JPG

Stop&Go artikel 2f.JPG

 

09:27 Gepost door Dillie in Sport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: over de streep, stop&go, magazine, interview |  Facebook |

29-06-11

J&D-ified: Alle wegen leiden naar… onze blog!

De mensen komen met de raarste zoektermen terecht op onze blog en aangezien Jess en ik regelmatig in een deuk liggen, wilden we de leukste met jullie delen :-) Bij wijze van illustratie: inclusief bijhorende afbeelding als je op de termen googelt. Weiiiiiird!

 

1A8CAVOYFQECAYMVT9NCAE0ABRCCA0QXHIQCAD47M67CAWHTWBOCAO8FY69CAN5YO1GCATVX684CAU12UYJCA86R2M0CAM9HR7KCANJRL3HCAP3AZLWCAX93CORCAFXRGU1CA2M34M7CAW3W8RXCA2Z4ZG6.jpg(ass) whipping: 6 hits, we DO whip some ass ;-)

 

 

 

dillie_2.jpgdjoni lachend en you loka: wa taal is da, google beeld = freaky

 

 

 

 

DSC00242.JPGbegluurt worden stijve: duidelijk iemand met issues and very bad spelling skills

 

 

 

rsz_untitled2.jpgfoetsies klaar of niet: uh?? Sure…

 

 

 

Piss%20off.jpgin wetsuit geplast: ah well, we all do it, relaaax. Instructies voor Piss-Off op de website: “if you're thinking of selling your wetsuit and you have stained your wetsuit with urine from pissing your pants like an infant, you will beat the piss smell and bacteria with this solution! 6 x washes per bottle (use every month if you piss your pants a lot!)”

 

 

 

gallery_4192_161_8183.jpgis baking soda goed voor donkere vlekken: euhm…

 

 

 

untitled.jpglichamelijk moe na roparun: duuuuh what did you expect

 

 

 

 

het-selecteren-van-het-juiste-ras3.jpglosse knieschijven na het zwemmen: schouders, ellebogen, ja… maar knieschijven?

 

 

 

 

 

 

Official-Alice-in-wonderland-posters-alice-in-wonderland-2009-9577642-1280-1024.jpgmythische koekjes: koekjes van mytische figuren of....?

 

 

 

 

Y93CAH2H309CAK4Y71LCA0WI3KKCAAEC8F6CAKNH2QZCA3T9SWUCAO5PRIZCA5XI975CA2B7GE7CAYKV3GCCAOHZC1RCA0CI1K2CAXAK8XACAFB03XTCAUWGO29CANJR9UXCA7G7OZKCANPDAJ4CA0SGGQ7.jpgsauna jona gluurders / sauna jona swingers / sauna gezien 2011 geschoren: die hadden we niet zien aankomen zenne, (check onze post)

 

 

 

26531.jpgwaterballetstaeg zwevegem: ok, mijn zwemtechniek in Zwevegem stond nog niet op punt, but no need to insult me!

 

 

 

faces.jpgover jezelf praten in de derde persoon: Jess doet dat ook vaak, helemaal ongevaarlijk…

 

 

 

 

minxflowerpower2.jpgTarte-4-day-stay-mascara: ok, now you totally lost us

 

 

 

Keep on googling folks!

20:38 Gepost door Dillie in Blog | Permalink | Commentaren (6) | Tags: zoektermen, google, blog, weird stuff |  Facebook |

19-06-11

J&D-ified: Triatlon Retie: 2*DNS

KAK.jpg

We hoeven niet echt te vertellen hoe we ons voelden.

Hoewel we moeten toegeven dat de overvloedige regen en wind ons stiekem deed gniffelen dat wij daar niet in hoefden te triatlonnen, want zo zijn we dan weer wel ;-)

 

Even een status opmaken:

Dillie: Pijn aan voet veroorzaakt door steunzool en pijn aan elleboog veroorzaakt door zwemmen of slechte fietspositie?

Jess: Pijn in linkerschouder door aanpassing van zwemtechniek na 9 maanden een fout te maken die nooit iemand was opgevallen? Mogelijke pijn in knie na overenthousiaste Roparun.

 

Conclusie: meedoen in Retie zou pijnlijk zijn geweest, niet zo leuk en dus een heel slecht idee. We willen de komende maanden namelijk nog andere leuke wedstrijden doen, dus moesten we een beslissing nemen, wat niet eenvoudig was.

We hebben naar ons lichaam geluisterd: beter nu rusten en nadien weer volop kunnen gaan met de banaan, dan nu perse te willen meedoen en misschien de rest van het seizoen out liggen.

We speelden vandaag dus de rol van supporter en konden zo toch onze triatlonnende vriendjes spotten:

IMGP1352.JPG

Bert aan het vlammen

IMGP1363.JPG

Steven die het nog aan het uitleggen was

IMG_2986.JPG

Deze mannen genieten van het vrouwelijke gezelschap: Gwen gesandwiched

IMGP1341.JPG

Wim vliegt voorbij

IMGP1344.JPG

Tinneke die een prachtige 5de plaats haalde op de 1/8ste

IMG_2947.JPG

Edith vlak voor de wisselzone

IMG_2943.JPG

Nancy die duidelijk geen schrik had van het natte wegdek in de bochtjes

 

Tijdens het supporteren wisten wij ons uiteraard wel te amuseren met de middelen die we ter beschikking hadden

IMG_2953.JPG

Odile bewaakt het gerief van Bert met haar leven
(lees: hoofd - het enige dat nog niet echt stuk is)

IMGP1348.JPG

Jess placeert een dansje om de regen weg te houden

En we kregen er geen genoeg van

20:59 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-06-11

Jessified: Triatlon Retie: voorbeschouwing

De kwarttriatlon van Retie op 19 juni… Toen we ons ervoor registreerden leek het nog ver weg. Heerlijke weekends en drukke tijden op het werk maakten dat de afgelopen weken zo snel voorbij vlogen dat Retie opeens héél dichtbij is gekomen. Nog twee keer slapen en we liggen in de koude vaart te watertrappelen.

415927-f62836d27124a428f1c2bbf50a285177.jpg

Bron: http://www.bloggen.be/himpemathieu

Vorige week ging ik open water zwemmen met Lionel van de Isostar Challenge. Hij had zondag zijn eerste triatlon (meteen een kwart) en wou zijn wetsuit toch eens één keer getest hebben alvorens dat avontuur aan te vatten (hij heeft dat overigens SUPERGOED gedaan!).

lionel.JPG

PROFICIAT LIONEL!


In zijn schema stond: 4 keer 5min zwemmen en 1 keer 20min. We zwommen van boei naar boei, begeleid door een vriend van hem in een bootje. Ik oefende heel de tijd op oriënteren op bomen, palen, huizen en de boeien. Ik moet zeggen dat ik deze keer bijzonder weinig overbodige meters zwom.

Bovendien was het stukje waarin we 20min aan één stuk zwommen een zeer goede oefening voor het zelfvertrouwen, want in open water had ik dat nog nooit gedaan en het ging prima. Ik leerde ook dat ik kon blijven zwemmen ondanks kuitkrampen, ook toen geraakte ik nooit uit mijn ritme.

Retie wordt dus weer een goede test! Steven had het idee dat ik misschien even moet beginnen met schoolslag zodat ik niet van in het begin buiten adem ben, even zien dat ik plaats heb en dan pas beginnen crawl zwemmen. Ik ga deze tactiek zondag dus toepassen, in de hoop dat ik dan eindelijk eens deftig vooruit zal geraken. Ideaal zou het zijn als ik ongeveer een half uur over doe over de 1500 meter. Momenteel heb ik wat last aan mijn linkerschouder maar ik hoop dat dit me zondag niet echt zal hinderen.

kramp.jpg

Bron: http://cards.boomerang.nl/kaarten/schaap/kramp


Wat het fietsen betreft: het wordt niet te warm (een graad of 19) maar er zou veel wind staan. Ik wil proberen toch ongeveer 30km/u te rijden, eens zien of ik dat 40km lang volhoud. Jammer genoeg mag er deze keer niet gestayerd worden, then again, we zijn toch maar met een 15tal vrouwen voor de kwart en bij mannen mag je toch nooit stayeren.

Voor het lopen hoop ik vooral dat ik geen last zal hebben van mijn linkerknie, welke tegen het einde van de Roparun wat lastig begon te voelen. Ik liet hem toen intapen door de kiné, om de belasting te verminderen en tijdens de wedstrijd zal ik voor de zekerheid mijn kniebandje aandoen. Het staat vast dat ik meteen stop als het pijn begint te doen, ik wil de rest van mijn seizoen niet hypothekeren door nu perse te willen blijven lopen. Mogelijk zal er dus een DNF naast mijn naam staan; maar wakker zal ik daar niet van liggen.

Ik ga ervan genieten: lekker dobberen in het water, cruisen op de fiets en naar alle waarschijnlijkheid ook gewoon blijven pappen als ik eenmaal begin te lopen. Het is behoorlijk zeker dat ik als laatste finish, als ik de tijden van vorig jaar zo zie... maar iemand moet laatste zijn hé, dan heb ik dat ook eens meegemaakt :-)

BRING IT ON!

 

(maar nu nog een beetje slapen, de Roparun laat zijn sporen na)

slapen.JPG


21:02 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kwarttriatlon, retie, kramp, blessures |  Facebook |

15-06-11

Jessified: Roparun 2011!

Waar moet ik beginnen? De euforie? De emoties? De diepgaande gesprekken? De grapjes over de "flitsfoef" en het "sluikslikken"?

Misschien moet ik gewoon beginnen bij het begin: zaterdagmorgen om 7u. Na alles in te laden reden we met 2 busjes en 2 mobilhomes richting Parijs. Op het vliegveld Paris Le Bourget stroomden alle teams toe en om 15u38 was het aan Lotgenoten Vlaanderen om de tocht van 520km aan te vatten. We werden opgedeeld in 2 teams en zouden elk afwisselend een blok van een 5tal uren voor onze rekening nemen. Ik zat in het tweede team en zag de Lotjes dus in het startvak staan, klaar voor de eerste etappe.

P1030087.JPG

De eerste tranen prikten al achter mijn zonnebril toen ik Winy in een innige omhelzing zag met Almera, deze Roparun ging voor hem extra speciaal zijn en ik wist toen al dat het ook voor mij een prachtig weekend ging worden (zie ook: http://hosting.dutchview.nl/roparun2011/index.php?ID=36)

P1030083.JPG

Terwijl het eerste team liep, reden wij naar de eerste wisselplaats en besloot ik nog even te gaan rusten. Ik had een zware week achter de rug met weinig slaap en wist dat ik alle rust kon gebruiken die ik kon krijgen: onze eerste shift ging meteen tot een uur of 3 's nachts duren.

IMG_2906.JPG

We liepen door mooie dorpjes en de sfeer was meteen super zalig. Regelmatig stonden er supporters langs de kant, maar ook de andere teams moedigden elkaar voortdurend aan, waardoor je echt het gevoel kreeg: wij gaan er allemaal samen voor. Er was helemaal geen sprake van die competitie die je in loopwedstrijden tegenkomt.

IMG_2903.JPG

Het gaf een heel bijzonder gevoel om te beseffen dat er 275 teams op de been waren, teams die dit enkel deden om geld in te zamelen om mensen met kanker te steunen. Het drong ook telkens opnieuw tot me door wat voor een gelukzak ik ben: ik ben gezond, ik KAN lopen, ik KAN dit allemaal doen!

IMG_2912.JPG

De eerste shift was voor mij ook de zwaarste, hoewel ik het nooit echt héél moeilijk heb gehad. Het was koud 's nachts en tegen het einde werd ik moe, maar voor het echt zwaar werd, zat het er al op. We kwamen aan op de volgende wisselplaats waar team 1 vertrok voor de nachtshift.

P1030107.JPG

Na onze eerste shift lukte het me een paar uurtjes te slapen, de meeste anderen hadden hier meer moeite mee. Ik was dus redelijk uitgeslapen toen we zondagmorgen al vroeg opstonden om aan onze tweede shift te beginnen. Natuurlijk kon ik niet vertrekken zonder eerst lekker te ontbijten, en dat werd altijd piekfijn verzorgd door het "catering team".

P1030109.JPG

Ook een massage was nooit een probleem dankzij de kiné-dames. We werden dus serieus in de watten gelegd: wij moesten eigenlijk enkel maar lopen.

P1030106.JPG

De 2de shift vloog echt voorbij, het was prachtig weer, niet te warm, niet te koud en we genoten allemaal van de mooie dorpjes waar we doorheen liepen.

IMG_2908.JPG

Na de 2de shift had ik toch echt wel nood aan een douche, dat was er eerder nog niet van gekomen. We stonden geparkeerd aan een sporthal en dan verwacht je toch een paar lekker warme douches. Om de één of andere reden was er echter maar één douche, welke ijs- en ijskoud was. Enkele dappere Roparunners van de andere teams stoorden zich daar niet aan, dus besloot ik me er ook maar gewoon onder te smijten en ... het deed zelfs super veel deugd! Een les in nederigheid: door en door tevreden kunnen zijn met een ijskoude douche. Of met slapen in het gras, zoals sommigen deden.

P1030112.JPG

Ik legde me nadien weer even neer op een bedje in de mobilhome, om vervolgens in België wakker te worden: klaar voor shift 3! Op het einde van deze shift zouden we in Zele aankomen, waar de boel op stelten ging staan, maar eerst moesten we de ki-lo-me-ters lange Steenweg op Asse tacklen.

IMG_2916.JPG

Deze baan ging heel de tijd bergop, bergaf maar eindelijk kwamen we terecht in Opwijk, waar alles met hartjes versierd was en we genoten van alle complimenten van de supporters. Niet veel later ging het ook door Dendermonde, waar het toevallig net mijn beurt was toen de Roparunner voorbij Villa Vantilt liepen. Het was ontzettend kicken om voorbij de rijen supporters te lopen, die helemaal geen aandacht schonken aan de Villa maar allemaal om ter hardst de lopers aanmoedigden :-)

203607.jpg

Uiteindelijk kwamen we in Zele terecht en ik wist dat hier mijn schatje, Dillie, Jacob en Sofie ons stonden op te wachten. Na de joelende menigte zag ik hen staan en ik vloog Bert dan ook om zijn nek. Hoewel ik hem de vorige ochtend nog gezien had, leek het super lang geleden, omdat er intussen al zo veel gebeurd was en ik al zoveel emoties had doorgemaakt.

Bedankt om er te zijn, het was een kort maar intens weerzien!!!

Na Zele reed de mobilhome naar Stabroek, maar tijdens deze rust sliep ik nauwelijks. Om 3u30 werden we alweer wakker, om ons klaar te maken voor de volgende shift. Het was hallucinant om niet veel later in Nederland terecht te komen waar er een gigantisch feest aan de gang was in Ossendrecht. Ook hier was het weer genieten van alle ambiance, Nederlanders kunnen toch nogal feesten hoor!

IMG_2926.JPG

Een paar uur later was het dan tijd voor de laatste 30 kilometer welke we allemaal samen aflegden: 1 loper liep, de rest zat op de fiets. Dit was echt uitbollen: letterlijk en figuurlijk: alle stijfheid verdween uit mijn benen door rustig los te trappen. Maar het einde kwam ook in zicht en terwijl we zo door de laatste Nederlandse dorpen gingen, begon het door te dringen wat we de vorige 48 uur allemaal hadden meegemaakt.

P1030123.JPG

Het valt nauwelijks te beschrijven in zo'n verslag en je moest er echt bij zijn om te beseffen wat het is om zoiets mee te maken. De gedrevenheid van alle teams, de steun die de teamleden elkaar bieden, het rekening houden met elkaar, het lachen en het huilen... er zijn voor elkaar!

199744.JPG

Ik werd me ook eens zo bewust van de impact van kanker op een mensenleven dankzij alle openhartige gesprekken die ik voerde met de Lotjes. Mijn eigen problemen en de moeilijke tijden die ik de afgelopen jaren doormaakte, leken plots allemaal zo relatief... Zien hoe (ex)kankerpatiënten overwinnen, elke dag opnieuw, en vooral tijdens zo'n evenement... je kan niet anders dan ontzettend veel bewondering opbrengen voor deze mensen.

203333.jpg

De finish op de Coolsingel was voor ons team dan ook ontzettend emotioneel, we waren allemaal zo trots, zo blij, zo geraakt. Vreugdetranen gemengd met tranen omwille van het verlies van dierbaren... Het was gewoon prachtig en dit filmpje vat het allemaal heel goed samen: http://www.rtl.nl/xl/u/b87a8c82-7987-4084-abb2-91818bd7c1...

P1030139.JPG

Het moge duidelijk zijn dat dit avontuur nog lang in mijn geheugen zal blijven nazinderen. Als de Lotjes volgend jaar opnieuw een loper nodig hebben, zal ik hier zeker bij zijn! Maar ook indien niet, zal ik toch helpen geld in te zamelen, dat is wel het minste dat ik kan doen...

BEDANKT LOTGENOTEN!!!!

P1030143.JPG

12-06-11

Dilliefied: Triatlon Retie - No 1/4, possibly 1/8, fearing DNS :-(

sport,triatlon,triathlon,blessures,verdrietig,sadness,over de streepNa mijn so called “moedige”, maar ook “domme” stoot in Zwevegem (= met mankepootje toch deelnemen aan de No Limit Triatlon Zwevegem, hoewel coach Stijn er niet helemaal happy mee was en me liever een startverbod had gegeven en me dat achteraf gezien ook effectief hàd gegeven), hield ik me wat rustiger. Ietsje minder lopen en een beetje meer fietsen en zwemmen om te blijven bewegen. Mijn voet voelde stilaan beter en beter aan. Hij bleef wel “aanwezig” voelen, maar deed geen pijn. Ook na een loopje van 2km en enkele dagen later 4km, was er geen vuiltje aan de lucht. Tot ik vandaag vertrok voor een - nog steeds bescheiden - 6km. Zoals de dagen ervoor was het goed begonnen, maar na een km begon het voetje meer en meer “aanwezig” te voelen. Ik minderde dus nog een beetje vaart (hoewel ik slecht aan 8km/u liep, wat toch wel “traag” te noemen is), maar op 3,7km voelde in een steek en dan een duidelijke overgang van “aanwezig” naar “pijn”. “Niets forceren” had coach Stijn gezegd, dus ben ik ook meteen gestopt en heb ik de rest naar huis gewandeld. Op blote voeten of op platte schoenen stappen, kan momenteel niet pijnloos. Op mijn tippen of op hakken lukt het ironisch genoeg wel ongeveer probleemloos. Aaaargh! Wat nu??

Op de koop toen ondervond ik de voorbije dagen tijdens het zwemmen en fietsen een lastig gevoel in mijn rechter elleboog. Die gebruik je om water te stuwen bij het crawl zwemmen en om bij te sturen en op te steunen tijdens het fietsen.

Kortom: ik ben momenteel een klein wrakje en zit in een sport-dipje. Mijn inschrijving voor Retie degradeerde al van 1/4 naar 1/8 op aanraden van coach Stijn (die zich geen tweede keer ging laten overhalen door mijn enthousiasme). Maar nu vrees ik een beetje voor een DNS of DNF, tenzij iemand kan zorgen voor een klein mirakel…

Emo toestand op dit moment: pure sadness...

sad.jpg

05-06-11

Jessified: vakantie/stage

De afgelopen dagen knepen Bert en ik er even tussenuit. De weerman had mooi weer beloofd en wij vonden het tijd om onze tent nog eens uit te gooien (je kan dat letterlijk nemen, dankzij die 2 seconds tenten van tegenwoordig ;-))

pop-up-tent-quechua-tent.jpg

(bron: http://www.busyboo.com/2007/10/11/pop-up-tent-quechua-tent/)

We kozen voor de zee, meerbepaald De Haan als uitvalsbasis. Vakantie staat bij velen synoniem voor "met uw kont in 't zand liggen" en dat werd er ook gedaan, maar niet zonder de nodige sportieve intermezzo's. We hebben natuurlijk een hoop uitdagingen voor de boeg deze zomer en echt lang kunnen wij allebei toch nooit stilzitten.

De eerste dag stond er een fietstochtje op het programma van een 50tal kilometer dat Bert had uitgestippeld via het fietsknooppunten netwerk. Er stond gigantisch veel wind en ik maakte de fout van te denken: 50km = minder dan 2u =  geen eten nodig voor onderweg...

Gelukkig plakte er nog een gelleke op mijn fiets dat ik tijdens de triatlon van Brasschaat vorige week wel voorzien, maar niet gebruikt had. Maar dan nog had ik tegen het einde zo veel honger dat mijn benen ervan trilden. Het was bovendien 61km, vermits het eerste knooppunt ook niet vlakbij de camping lag, en door de wind was het ontzettend vermoeiend trappen. Lesje geleerd, voortaan ALTIJD eten mee! :-)

stage,vakantie,de haan,sporten,buikgevoel,amuseren!!!

De tweede dag lagen we eerst een hele dag met onze kont in het zand, maar 's avonds kriebelde het toch om het bos te gaan verkennen dat ik had zien liggen tijdens onze fietstocht. Ik liep 10 kilometer, waarvan een 5tal in "De Duinbossen" en 2 kilometer op het harde stuk strand dat de zee tijdens eb had vrijgegeven.  Ook hier speelde de wind mij parten, maar het voelde eigenlijk heel bevrijdend om zo tegen de wind in te beuken en me heel even enkel daarop te moeten concentreren.

stage,vakantie,de haan,sporten,buikgevoel,amuseren!!!

De derde dag was het tijd om op te kramen maar voor we naar huis reden, gingen we nog wat relaxen op het strand om daarna nog een training af te werken in het zwembad van De Haan. Een half jaar geleden zwom ik soms 1500 of 2000m aan een stuk, om te zien of ik het kon. Ik leerde nadien van enkele mensen met kennis ter zake dat je daar weinig baat bij hebt.  Normaal zwem ik nu dus altijd gevarieerde trainingen, met veel drills, techniekwerk, snelheidswerk, geïnspireerd door de trainingen van Coach Joost van de Irongirls, de Swimsmooth DVD, Dillie's trainingen van ODS, ... en natuurlijk ook de nodige openwatertrainingen, kwestie van daar ook enigzins gewend aan te geraken.

Vandaag wilde ik echter de afstand van 1500m nog eens aan één stuk zwemmen, om te kunnen inschatten hoe lang dat nu eigenlijk duurt, en ook wel om het gevoel te hebben dat ik het nog altijd kon. Puur psychologisch dus.

Enerzijds gaf het mij vertrouwen: fysiek kan ik dat prima aan, ik had niet het gevoel dat ik steeds trager werd, en ik bleef tot de laatste meter op mijn techniek letten en schaafde gaandeweg bij als ik merkte dat ik iets fout deed.

Anderzijds besefte ik dat 1500m toch wel een roteind is, dat me ongeveer 30min gaat kosten in Retie en dat ik echt. echt. echt. rustig zal moeten blijven.

Ik kreeg inmiddels al vanuit verschillende hoeken allerlei tips; waarvoor ontzettend bedankt.

De belangrijkste tips:

  • In training af en toe eens ademen om de 3, 5 of zelfs 7 slagen: bijv. 75m 1/3 - 25m 1/2 - 50m 1/5 - 50m 1/2 - 25m 1/7 en 75m 1/2.
    Waarom: ademhaling onder controle krijgen, niet in paniek slaan als je eens een keertje niet kan ademen, grotere longinhoud verkrijgen (merci Sven)
  • Iets eerder al in het water gaan, je hoofd al eens een paar keer onder water houden, eventueel al een stukje zwemmen en vooral goed uitademen onder water (merci Gwen)
  • Vooral rustig blijven :-) (makkelijker gezegd dan gedaan ;-)) (merci iedereen ;-))

 

Binnen 2 weken is het zo ver. De eerste kwart triatlon. Dit wordt op zijn minst "interessant" zoals Bert het verwoordde :-) Maar eerst nog "even" de Roparun.

Daarover later meer :)

14:04 Gepost door Jessica Berden in Ontspanning, Sport | Permalink | Commentaren (3) | Tags: stage, vakantie, de haan, sporten, buikgevoel, amuseren!!! |  Facebook |

30-05-11

Dilliefied: No Limit Triatlon Zwevegem - No DNF for this lady

29 mei: D-day, onze eerste officiële ‘Over De Streep’ wedstrijd van het seizoen, de No Limit Triatlon Zwevegem.

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegemDe vraag van de dag was: Zou ik kunnen deelnemen?  En zoja, worstel ik me ook door het loopgedeelte met mijn mankepootje? Of zal er “DNS” (Voor tria-leken: Did No Start) of “DNF” (Did Not Finish) achter mijn naam komen te staan? 

Een gevreesd, maar hoopvol bezoekje aan de kinesist maakte al het één en ander duidelijk… het zou geen DNS worden. Wat er juist scheelde aan de mankepoot was niet duidelijk, maar kinesist Filip voelde geen breuken of scheuren (would’ve been strange anyway), maar wel wat vocht in het “weke gedeelte”. Dus: intapen die handel and off we go, richting Zwevegem!

Daar aangekomen, troepten de ODS’ers al snel samen. Mijn partner in crime Jesske, was er deze keer niet bij. Die had intussen dolle pret in Brasschaat (zie lager). De supporters van dienst waren: Herman (die zelf in trio meedeed), Sofie & the dogs (vriendin van Steven), Cat (vriendin van Griet), de wederhelft en kids van Nancy en uiteraard coach Stijn, inclusief camera. Stijn meldde ons dat de ODS pakjes nog niet klaar waren, dus werd er gezorgd voor een alternatief: het échte Belgium pakje :-)

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

Onder het toeziend oog van coach Stijn, legden we ons gerief klaar in de wisselzone en wurmden we ons in de wetsuits. Om 13u mochten de dames starten, Steven moest nog een uurtje langer zijn zenuwen op de proef stellen. Eindelijk aan de kant van het water, werd ik vreemd genoeg rustig van het zenuwachtig gekwakkel van Griet en Nancy, die zich vandaag waagden aan hun allereerste triatlon EVER!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

Dolgedraaide Griet was helemaal het noorden kwijt en vroeg zich op de kant af: “Moeten we NU pissen??”

Dillie in een deuk: “Neeeeee jong, straks IN het water he! Anders loopt het hier van uw benen uit de pijpen van uw wetsuit!!”

Griet in’t water: “Nu???”

Dillie: “Ja, nu!!”

Nancy: “Ik kan ni!”

Griet: “Goed drukken!” 

En op deze hilarische noot: “KNAL”, starten dus :-)

 

Part 1: Zwemmen 750m:

Door mijn overwonnen openwatervrees in Geel, had ik vertrouwen in dit eerste gedeelte. Conditie- en ademhalingsgewijs ging het super goed, zoals voorzien, maar een paar meter verder (na wat kloppen van links, rechts en recht voor), leek het niet alleen heel traag te gaan, ik zwom ook altijd totaal uit de richting! Ik probeerde om de 5 slagen rechtdoor te kijken en moest elke keer bijsturen. Uit pure miserie begon ik zelfs bilateraal te zwemmen in de hoop dat dat zou helpen, maar in de plaats werd ik er door de glimlachende kajakkers op attent gemaakt dat ik een stuk moest terug zwemmen om ROND de boei te zwemmen. No shortcut for Dillie :-)

De zwemtijd had immens lang geleken, dacht ik: Nu moet ik een tandje bijsteken om dat geknoei goed te maken.

In de wisselzone toegekomen, zag ik Griet. Leuk! Dan vormen we samen een mini peloton op de fiets!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Part 2: Fietsen 20km:

Zo gezegd, zo gedaan. Griet en ik wisselden wat kopwerk af. We merkten al snel dat de pittige heuvels en straffe wind het ons écht moeilijk zouden maken. Na de eerste vermoeiende ronde volgden er nog 3 :-s Ergens halverwege de 2de ronde geraakte ik Griet kwijt. Ik bleef 20 à 50 meter achter haar aan hangen, maar kon haar niet meer bijbenen. Bij momenten gaf ik al wat ik in mijn lijf had, rechtstaand, bergop en wind tegen en haalde ik met moeite 15km/u. Aaargh!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Part 3: Lopen/doodgaan 5km:

Na de zware fietsetappe was het pas echt tijd om af te zien. Ik startte aan het loopgedeelte en hoopte dat mijn voet het zou uithouden, om te ontsnappen aan mijn eerste DNF. Zoals verwacht ging het moeizaam en werden het 5 pijnlijke kilometers. Ik sloeg er maar met moeite in 10km/u aan te houden, maar volhardde tot de bevrijdende finish. Nog smikkelend aan mijn appelsien, kreeg ik een micro onder de neus geduwd om te polsen naar het verloop van mijn eerste ODS wedstrijd en de volgende uitdaging. Enkele minuten later verscheen ook Griet met een veelbetekenende glimlach op haar gezicht en even later kwam ook Nancy in zicht, die heel blij was dat ze eindelijk klaar was en meer nog: dat ze niet laatste was :-) Well done!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Resultaat:

750m zwemmen: 18:36 (En dat ondanks al mijn nutteloos extra afgelegde afstand, toptijd :-D)
Positie: 25 ste

Wisselzone 1: 2:46 

Iets meer dan 20 km fietsen: 46:57 (doodgaan)
Positie: 19 de (dus 6 ingehaald, yeuy!) 

Wisselzone 2: 2:02

Lopen: 29:03
Positie: 21 ste (dus door 2 ingehaald, doeme toch, ik was een beetje aan’t sterven) 

Finish: 1:39:21.

Gezien de omstandigheden (ingetapete voet, moordende hellingen en helse wind): mooi resultaat!

Uiteraard blijf ik zitten met de vraag tot wat ik in staat was geweest met 2 deftig functionerende voeten… But hey, we’ll never know.

 

De volledige uitslag vindt je hier: Sprint Ladies.pdf

Dikke merci aan de coach, supporters en fotografen Cat en Herman (of zijn madam?)!

Lees ook het relaas van Steven, Griet en Nancy!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

29-05-11

Jessified: Triatlon Brasschaat: ASS WHIPPING!

I'm about to whip somebody's ass!!!

Met die ingesteldheid vertrok ik naar Brasschaat en ik geloofde er echt in. We hadden de laatste weken regelmatig gezwommen in de put van Hofstade en ik was er vast van overtuigd dat ik deze keer gewoon van begin tot einde zou vliegen.

ZWEMMEN

Het water was 17°C en ondanks de wetsuit was dat echt afschuwelijk koud. Rondom mij was iedereen aan het roepen dat ze het toch oh zo koud hadden, ik was daarin geen uitzondering. De koude viel wel meteen weg zodra het startschot ging en maakte helaas plaats voor opnieuw een aanval van totale ademnood :-(

Ik zwom misschien 50m crawl om toen weer vast te stellen dat ik op die manier de 750m nooit zou kunnen afleggen. Het werd me deze keer wel duidelijk wat het probleem was: ik kon niet uitademen. Waar je normaal een constante stroom bubbels moet uitblazen onder water kwam het er nu met horten en stoten uit. Ik schakelde dus over op schoolslag (foei!); maar stak zelfs nog mensen voorbij of bleef op gelijke hoogte met sommige crawl zwemmers (hoi Laurence, als je dit leest ;-))

schoolslag_clip_image002.jpg


Na 750 zware meters (19:26 :-( ), kroop ik eindelijk uit het water. We moesten een paar honderd meter lopen in de wisselzone. Dit was best een lang stuk en vooral in het begin was het moeilijk mijn evenwicht te bewaren. Inclusief het stuk lopen had ik 2min46sec nodig alvorens ik op mijn fietsje kon springen.

FIETSEN

Het was een stayer wedstrijd, de eerste keer dat ik dit meemaakte. WAT WAS DAT LEUK! Er stond superveel wind en het was dus heel fijn om af en toe mij te kunnen wegsteken achter een andere vrouw (stayeren bij mannen mochten we niet). Natuurlijk nam ik ook af en toe de kop over en zo reden we samen naar twee andere meisjes. Op een gegeven moment werd ik ingehaald door weer een ander meisje en bleef ik daar weer bij hangen. Een groot deel van het parcours was het vechten tegen de wind, maar er zat ook een stuk in het parcours waar je wind in de rug had en waar je heerlijk kon vlammen, 40km/u haalde ik daar! Voor de 17,9km had ik 34:30 nodig, een gemiddelde van 31,1km/u, waar ik héél tevreden mee ben!

LOPEN

De 2de wisselzone ging heel vlot, incl. het lopen met mijn fiets aan de hand kostte het me exact 1 minuutje. Normaal heb ik altijd last van elastieken benen; maar de koppeltrainingen werpen hun vruchten af: ik voelde nauwelijks dat ik net bijna 20km had gefietst! Het lopen zelf ging behoorlijk goed, we liepen in het park van Brasschaat waardoor er veel schaduw was; en in tegenstelling tot in Geel was er veel bevoorrading. Ik haalde nog enkele mensen in, zelfs mannen ;-) en had voor de 5,05km slechts 26:43 nodig, een gemiddelde van 11,34km/u (of 5:17min/km). Ook daarover ben ik echt content, gezien ik nog niet zo lang terug bezig ben met snelheidstrainingen.

THE END!

De totale tijd was 1:21:39 en ik was hiermee 113de van de 159 finishers, 13/22 in mijn categorie.

Alles bij elkaar ben ik best tevreden, maar natuurlijk niet over het zwemmen. De enige ass die dus gewhipped dient te worden is mijn eigen ass: GEEN SCHOOLSLAG ZWEMMEN JESS!!!

Blijven oefenen op openwater zwemmen; liefst met véél volk rondom me; het is het enige wat zal helpen. Ik zou nu de "gemakkelijke" weg kunnen nemen en kiezen voor duatlon maar ik moet en zal dat zwemprobleem overwinnen! Binnen 3 weken neem ik deel aan mijn eerste kwarttriatlon in Retie en het moge duidelijk zijn dat ik opzie tegen de zwemproef van 1500m. Toch zal ik ook daar weer doen wat ik kan, elke ervaring is er weer eentje meer en hopelijk zal ik tegen mijn laatste triatlon (Kwarttriatlon Mechelen in September) helemaal geen problemen meer hebben! Let's kick ass :-)

18:28 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

28-05-11

Dillified - LOST & WANTED: luck

Zoals jullie eerder konden lezen, trokken we woensdag met een bende naar het ciruit van Zolder om er wat te racen. Naast het fietsen had ik, bij wijze van voorbereiding op de wedstrijd in Zwevegem, nog enkele km loslopen op mijn schema staan en always-in-for-a-run-Jess was het slachtoffer van dienst om die 6km mee af te leggen op... de parking van het circuit van Zolder!

triatlon,triathlon,zwevegem,brasschaat,blessure,pijn voetjeIk zie jullie al met de oogjes rollen en zeggen: "Duh, op een parking, tuurlijk is dat saai". Dat vonden wij ook, dus hebben we het loopje 1,5km ingekort en dat kwam me eigenljk goed uit, want ik voelde wat pijn aan de buitenkant van mijn rechter voet. Ik had voor de verandering mijn oudere asics met steunzolen nog eens aangetrokken en vermoedde dat ik de steunzolen verkeerd had gestoken of mijn schoenen te hard had aangespannen. En hupla, onder het motto "dat trekt wel weg", vertrokken we al zingend naar huis (Zolder tis toch wel een uurtje rijden voor ons).

De dag nadien voelde ik nog pijn bij het wandelen, maar veel minder, dus dat was goed. De dag erna nog minder... Tot ik vandaag voor mijn laatste losloopje vertrok. Een luttele 3 km om de beentjes los te gooien. En jawel, na de eerste paar meter begon het kreng al pijn te doen. Ik zette toch door om te kijken of het zou overgaan, maar dat deed het niet. Het werden 3 pijnlijke kilometers. Op dit moment kan ik er nauwelijks op stappen... Hmm...

Ik kan niet deftig wandelen en ik neem morgen deel aan de No Limit Triatlon Zwevegem!!!

Onze eerste officiële 'Over De Streep' wedstrijd nota bene! Aaargh :-s

What to do? Ik belde dus maar even de kinesist die gelukkig bereid is om op zondag ochtend te proberen mijn voet te fixen, in plaats van met vrouw en kindjes gezellig croissants te eten en warme choco te slurpen. Sorry Filip en 10000000 x thnx!

Dus heb ik naast mijn hele waslijst tria-materiaal morgen nog 1 item extra in te pakken: a whole lot of luck! Stuur mij dus alle goeie vibes toe die jullie over hebben, want ik zal ze nodig hebben  :-(

Maaaaar, we laten het kopje niet hangen. De voet wordt gerepareerd en al moet ik over die streep KRUIPEN, ik zal erover geraken!

Zowel Jess in Brasschaat als ik in Zwevegem, we're about to whip somebody's ass :-)



26-05-11

J&D-ified: Woensdag Zolderdag

Of we eens geen zin hadden om met een groepje te gaan fietsen op het circuit van Zolder, vroeg Herman. Alsof wij zoiets ooit niet cool zouden vinden!?!?

"In juli?" stelde Herman voor.

"Zo lang nog wachten?", zei Jess.

"Volgende week!" besloot Dillie.

En zo geschiedde...

 

Photobucket
WE ROCKTEN!

Het.Was.Zo.Cool!!! Woonden wij daar wat dichter bij, we zaten daar elke dag. Of toch elke woensdag. Ubercool! Vlammen tegen vlotjes 35km/u met een max van 47,3, en niet eens bergaf hé ;-)

Een 34tal kilometer amuseerden we ons rot, hoewel we allebei nog een beetje met de poepers zaten wanneer we deze twee mooie bochtjes na elkaar moesten nemen. Eerlijk is eerlijk; en Dillie's crash heeft daar geen deugd aan gedaan.

gevaarlijkbochtje.jpg

Ik ben natuurlijk niet heus gewoon rechtdoor gereden, zo nauwkeurig is de Garmin gewoon niet :-)

Het werd extra eng toen er opeens een fietser in den decor bleek te liggen en we hem nadien met o.a. een bebloed gezicht afgevoerd zagen worden. Hopelijk houdt de mijnheer er niets ernstigs aan over, want het zag er niet zo goed uit :-(

Desalniettemin hadden we een geweldige tijd op het circuit.

zolder.jpg

Dillie had ook nog 6km loslopen op haar schema staan. Omdat de anderen (Kaat, Edith, Herman en zoon Pirmin) nog aan het fietsen of al aan het inpakken waren, besloten we in de buurt te blijven.

Beste lezertjes, wij zullen jullie iets vertellen. Het circuit van Zolder is cool om te fietsen. De parking van het circuit van Zolder is iets minder cool om te lopen. Niet uitproberen, geloof ons maar. Enkel het Rocky-gewijs oplopen van de trappen naar de tribune was nog ietwat cool. Maar we hielden het toch 4,5km vol, then we called it quits, for sanity's sake!

In ieder geval wordt Woensdag Zolderdag een weerkerend item in de komende maanden en hopelijk zullen velen van jullie volgen. Want het is echt! héél!! COOL!!! of hadden we dat al gezegd?

21:08 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (6) | Tags: avondifetsen, circuit van zolder, koerske, echtheelcool |  Facebook |

23-05-11

Jessified: Roparun testloop

Het voorbije weekend was weer een topweekend in Jess-land! Zaterdag vierden Bert en ik het 3-jarig bestaan varoparun,lotgenoten vlaanderen,genieten,life is greatn “J&B”. Na samen een intensieve fietstraining af te werken, was het tijd voor ontspanning en we hadden hiervoor het Brasschaats Badhuis uitgekozen. Weer dankzij een Groupon, welke deze keer gelukkig een stuk aangenamer was dan de vorige Groupon ervaring. Na een cava’tje en wat relaxen in de zon, werd ik getrakteerd op een lichaamspeeling; daarna was ik soft as a baby’s butt.

 

Een hele dag genieten van sauna, jacuzzi, het zonnetje en het goede gezelschap en daarna nog een lekker slaatje geitenkaas en een coupe noissette; what more could a girl wish for?

 

Zondagmorgen trok ik al heel vroeg naar Zele, waar ik een ontmoeting had met Lotgenoten Vlaanderen.

logo paars.jpg

Ik leerde dit enthousiaste en sportieve team van (ex-)kankerpatiënten kennen dankzij Steven en werd meteen warm in de groep opgenomen. De Lotgenoten lopen dit jaar voor de 4de keer van Parijs naar Rotterdam tijdens het Pinksterweekend ter ere van de Roparun en tot voor enkele weken waren zij nog op zoek naar een laatste loper die hen hierbij zou helpen. Ik moest niet lang twijfelen, ik had al zo veel verslagen gelezen over dit geweldige loopfeest en wilde niet liever dan er eens deel van uitmaken.

Op de website van de Lotgenoten:


Door het leveren van deze sportieve prestatie willen we aantonen dat het leven niet hoeft op te houden na de constatering van kanker. Sporten kan daar zeker bij helpen. Het kan je meer kracht en energie geven om te vechten en het is ook een goede stimulans voor het genezingsproces.

De opbrengst gaat naar projecten die mensen met kanker ondersteunen, o.a. Kom op tegen Kanker. Twee vliegen in één klap dus! We willen lotgenoten èn uiteraard ook gezonde mensen inspireren om te gaan lopen/sporten. Het helpt om kanker of herval te voorkomen. Èn al lopend brengen we geld op voor het goede doel.

 

Wie zou daar nu niet bij willen helpen?

Gisteren was het tijd voor een testloop waarbij we het stramien voor tijdens de Roparun in de benen gingen proberen te krijgen: 2km lopen, gevolgd door 6km die gelopen wordt door anderen van je team, weer 2km lopen, enzovoort. Het ene team doet een shift van ongeveer 6 uur, waarna het tweede team het voor 6 uur lang overneemt. Zo worden de 530km van Parijs naar Rotterdam afgelegd in ongeveer 48u, waarbij elke loper ongeveer 65km aflegt.

230104_230134237001195_225815144099771_1077007_4848296_n.jpg

Op enkele uren tijd liepen we van Zele naar Stabroek, een stuk van het officiële parcours.

230510_230134353667850_225815144099771_1077015_7242121_n.jpg

Ik mocht als 3de loper aan de bak en schrok er telkens van hoe snel die 2km voorbij gaat, maar hoe nog veel sneller ook die 6km rust voorbij gaat. Je rijdt met een auto met de andere lopers erin naar het volgende wisselpunt en als loper word je begeleid door 2 fietsers die de weg (zouden moeten) weten ;-) Alles bij elkaar had ik op het einde van de dag 15km op de teller.

http://connect.garmin.com/activity/87602206

228615_230134837001135_225815144099771_1077044_973896_n.jpg

Het was een supertoffe dag, waarin heel veel gelachen werd met stuk voor stuk heel lieve mensen en ik wil de Lotgenoten nu al bedanken dat ik met hen mee mag tijdens de Roparun. Het wordt een onvergetelijke ervaring!

En zo zit er weer een leuk en sportief weekendje op en zijn we alweer een stapje dichter bij de volgende leuke weekends:

  • 29/05: 1/8ste triatlon Brasschaat
  • 11+12+13/06: Roparun
  • 19/06: 1/4de triatlon in Retie

Beseffen dat je dit allemaal kan doen, dat je een lichaam hebt dat toelaat dat je zwemt, fietst, loopt, lacht, geniet, lééft...

Niets voor vanzelfsprekend nemen en LEVEN. Dat is de boodschap!

Als afsluiter nog een klein oproepje:

Mocht u ons team en daarmee Kom op tegen Kanker en onze lotgenoten een warm hart toedragen,
stort uw bijdrage dan op bankrekening 733-0473221-85 t.a.v Lotgenoten Vlaanderen onder vermelding
van uw naam en woonplaats.
Foto's dankzij Heidi Vandeput

 

22:12 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (9) | Tags: roparun, lotgenoten vlaanderen, genieten, life is great |  Facebook |

15-05-11

Dilliefied: Bye bye evenwicht, hallo beton

15 mei: een zonnige, doch winderige dag die nog even zal nazinderen

Plan: koppeltraining: 40km fietsen + 10km extensief duurlooptraining. En dat vlak na elkaar.
Deelnemers: Jess & Dillie
Weersomstandigheden: very windy
Lichamelijke toestand bij vertrek: topvorm!

Zondag, de IDEALE dag voor een koppeltraining, nietwaar?
Wisselzone klaarmaken (=auto van Bert), schoentjes aan, helm op, garmin actief en goan met de banaan!

Ondanks de wind was het lekker cruisen, af en toe ging de wind liggen of hadden we hem in de rug en haalden we 34 km/u. Het ging vlotjes tot we een brugje over moesten…
Klein beetje afremmen om het bochtje te kunnen nemen… oeps… nog wat te dicht tegen de kant… nog even bijsturen… Zand? Grind? Daar had ik geen rekening mee gehouden in mijn berekening!!

FLATCH!!! Dillie ging onderuit! (Hierover helaas geen details, wat toen gebeurde is momenteel een zwart gat in mijn geheugen.)

227264_1980220778940_1045793174_32363264_5384486_n.jpg

Next thing I know: Ik lig op mijn rug, fiets iets verderop (ik ben dus uit mijn kliks geraakt :-DDD), eventjes was alles wazig, hoofdpijn en pijn… overal. Jesske die op verbazingwekkend snel tempo uit haar kliks geraakt is, heeft kunnen uitwijken en stoppen, kwam met een bezorgd gezichtje boven mij hangen om te zien of ik ok was.

Het mag gezegd worden: Jess, knap staaltje stress management!
Ik hoorde Jess meteen vragen: Waar doet het pijn? Blijf liggen! Voel je iets aan je rug? Knieën? Polsen? Ellebogen? Dillie, blijf nog heel effe liggen (want ik probeerde overeind te krabbelen), anders ga je mottig worden! Jawadde, die helm is volledig kapot!

Picture 105.jpg

Het grappige is dat ik zelfs na zo’n valpartij blijkbaar mijn gevoel voor humor niet verlies. Vanop de grond en nog ietwat aan het creperen van de pijn, was ik al snel weer aan het joken met Jess. Dat verzachtte de pijn een beetje :-) Hilarisch, achteraf bekeken!

Even later lukte het weer om recht te staan. Nog even de fiets gecheckt, maar die scheen niet al te veel klappen te hebben gekregen. Met de kapotte helm terug op het hoofd, een pijnlijke heup en elleboog, kroop ik terug op de fiets om huiswaarts te keren. Die training hebben we dan toch maar stop gezet. :-)

Moraal van het verhaal… en dat wil ik alle triatleten of fietsers op het hart drukken: Hoe idioot die helm er ook uitziet, WEAR THE DAMN THING! Hij heeft mij zonet een niet zo aangenaam bezoekje aan het ziekenhuis uitgespaard!

Anyway, mooi excuus om een nieuwe helm en fietstrui te kopen. Die laatste is nu doorzeefd met schuurgaten. :-)

14-05-11

Dilliefied: my cra(m)py style

ac3dd4ddc9b5820f54cd375d3b857b1cRmVldC5qcGc=.jpgVoorbije dinsdag was het - zoals wekelijks - Iron Girls zwemtraining. Een zwemtrainingen is een raar beest. Soms heb je't beet, ben je in 'form' en zwem je als een pro (denk je) en andere keren gaat het je niet af, lijkt je techniek nergens naar en vind je je swim-groove niet.

Jammer genoeg is optie 2 iets frequenter voorkomend dan de eerste, maar dinsdag was ik in mijn element: ik scheurde door het water dat het water er aan de zijkanten uitsplashte, zo snel ging ik! (C'mon, lemme dream a little.)
Zelfs bilateraal ademen wordt stilaan piece of cake (en dat omdat ik het al enkele lessen zoveel mogelijk doe onder lichte dwang en het streng toeziend oog van Jess).

Maar dan... Een kwartiertje voor het einde van de les bij de 15de lengte pull buoy (benen bewegen weinig of niet): HUGE CRAMP!

pain-logo.jpg

Ik "waterhinkelde" naar de kant om onderweg op Jess te botsen en ook haar een poepkramp te bezorgen. Sauwwy!
Een goeie 10 minuten geraakte ik niet uit dat water omdat ik mijn voet, die ik onder water aan het rekken was, niet durfde loslaten. Voetkrampen zijn zo pijnlijk dat ik er tranen van in mijn ogen krijg! Daarna verzamelde ik al mijn moed, liet mijn pijn-pootje los en hees mezelf op de kant om daar nog een 5 tal minuten te proberen kalmeren en de kramp eruit te masseren. BLEH! Gedaan met de training!

images.jpg

Die roze rekker hier is de boosdoener *fronst wenkbrauwen*

 

2 dagen later waagden Jess, Bert en ik ons aan een openwater zwemmetje in de plas van Hofstade en ook daar, had ik na lichte onheilspellende kuitkrampjes ook prijs voor een -deze keer gelukkig minder hevig exemplaar van een- voetkramp.

RoepenOnbeslistWenkbrauw ophalenHuilenVerrast

 

Nu is de vraag: what to do?

  • Magnesium nemen -> CHECK! Ik vreet heel de dag ook zoveel mogelijk Mg-rijk voedsel.
  • Opwarmen -> meestal CHECK!
  • Voldoende drinken tijdens de dag -> I could do better.
  • Recupdrank drinken tijdens de training -> I fail at that too.
  • Meer en regelmatiger slapen -> Ok, daar heb ik de laatste week wat tegen gezondigd Schamen
  • Niet teveel eten voor een training, want dan gaat je energie daar naartoe -> CHECK!

Hebben jullie andere tips? BRING IT ON!

Een verkrampt zwemmerke zal u dankbaar zijn!

09:26 Gepost door Dillie in Sport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zwemmen, voetkramp, magnesium |  Facebook |

09-05-11

Dilliefied: Triatlon Geel - Open watervrees voorgoed Foetsie?

Op 8 mei was het zover… de eerste échte triatlon van’t jaar: 1/8ste in Geel, bestaande uit: 500m zwemmen – 26km fietsen – 6,6km lopen.

 

Mijn zak de avond voordien klaarmaken? Naaah, dat is toch niet nodig? Ik doe de dingen nooit half, dus ging ik ook die dag voor de volle 100% pure stress.

Heb ik alles bij? Oei nee, mijn fiets nog… redelijk essentieel… aaaargh!

 

Rond 8u30 vertrok ik – na een 30 tal keer de checklist te hebben overlopen en hopeloos te vroeg – richting Geel.

Na het inchecken probeerde ik de tijd een beetje te doden door de ‘tsjoepen’ van mijn koersstuur dicht te plakken met een tubeke secondenlijm. Of course I managed to glue my fingers together! Soooo Dillie :-) Enfin, de tsjoepen hingen vast en ik zou daarvoor dus al niet meer gediskwalificeerd kunnen worden… hoewel ik het op dat moment niet zo erg zou gevonden hebben :-)

 

Niet veel later kwamen ook de andere stresskonijntjes druppelsgewijs toegestroomd: Naast de ‘habituétjes’ (Jess, ODS’er Steven, Wim, Edith,…) hadden we ook tria-virgins Bert en Leen zonder facebook mee. Spannend!!

Na het geknoei in de 2 wisselzones, wurmden we ons in onze wetsuits en waren we klaar voor de sprong in het duister…

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

In wetsuit wurmen :-)

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Euh... visje nadoen? :-)

 

Van dan af ging het allemaal heel snel. We kregen een signaal van de organisatie: “Het water in dames!” De zenuwtjes gierden door onze buiken. Ik liet me wat onhandig van de kant in het water glijden, schatte de diepte ietwat verkeerd in en kwam een beetje ongelukkig op mijn enkel neer. AUWTCH… maar veel tijd om te zeuren was er niet. We zochten ons een plekje uit en plots klonk het: “Succes dames, KNAL”. En weg waren we! Van bij het begin probeerde in het hoofd koel te houden (figuurlijk dan) en herhaalde een paar keer tegen mezelf:

 

“Kalm Dillie, niet overhaasten, want dan trekt het op niets meer. Let op uw techniek, adem rustig in en uit, dan lukt het wel.”

 

And so it happened! Ik sloeg erin crawl blijven zwemmen, mijn ademhaling onder controle te houden en uit het water te komen zonder buiten adem te zijn! Op de massa’s klop en wat stampen die ik gekregen heb van voornamelijk schoolslagzwemmers, was dat dus een vlekkeloze zwemetappe. Is mijn open watervrees dan voorgoed foetsie? Ik hoop het!

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Wetsuit al lopend uitkrijgen

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Serieus... hoe mottig kunt ge eruit zien tijdens een triatlon?

 

Bijna euforisch startte ik aan het fietsparcours. Ook dat ging redelijk vlot. Ik probeerde tussen de 28 en 32 km/u te blijven rijden. Door de felle windstoten op de open vlakten, zakte ik soms naar 25km/u. Ik sloeg er toch in gemiddeld 28km/u te rijden.

 

Een klein uurtje later kwam het einde in zicht. Nog 6,6km lopen en ik had het geflikt! Met mijn laatste beetje energie, uitgerokken-elastiek-achtige benen en grote grijns op mijn gezicht, vertrok ik. Het plan was niet trager te lopen dan 10km/u, maar ook niet overmoedig te worden en te moeten wandelen. Ook nu had ik mijn tempo redelijk snel beet en kwam ik uiteindelijk op gemiddeld 10,8 km/u uit. En dat in die hitte... Niet slecht :-)

 

Op 01:47:32 finishte ik met een -indien mogelijk- nog grotere grijns op mijn smoeltje.

Een lichtjes gekneusde enkel en een gigantische blauwe plek rijker, maar ik was tevreden en ik weet…. dat ik NOG beter kan!

Hell yeah!

 

Met dank voor de foto’s aan Frank Mertens :-)

Jessified: Triatlon Geel: Go hard or go home!

Gisteren de eerste "echte" triatlon van het jaar. Ik had al eens kunnen oefenen in Herderen, maar toen zat er een paar uur tussen zwemmen en de rest en dat was in een zwembad. Nu lagen we 1 minuut voor de start allemaal (120-tal) in onze wetsuit in het kanaal in Geel, we hadden nauwelijks tijd om pipi te doen toen het startschot al ging ;-)

Het trapje om uit het water te komen was rechts en Coach Joost had ons aangeraden links te houden omdat daar minder volk in het water zou liggen. En hij had gelijk: ik had van in het begin genoeg plaats. Ik begon meteen aan een stevige crawl en geraakte zeer goed vooruit. Een 250-tal meter later echter begon ik in ademnood te geraken. DJU toch! Weer problemen met rustig te blijven. Dan maar "even" overgeschakeld op schoolslag en tja: ik haalde al schoolslagzwemmend weer anderen in die crawl zwommen. Ik heb nu eenmaal een snelle schoolslag... Omdat dit me veel beter afging en ik zo geen ademhalingsproblemen had, ben ik de rest van de 500m dus maar schoolslag blijven zwemmen. Ik heb nog geen idee hoe lang ik erover gedaan heb of hoeveelste ik uit het water ben gekomen maar het ging best snel voorbij.

Mijn fiets stond heel dicht in de buurt (achternaam met een B, en we werden alfabetisch gerangschikt) dus ik moest helemaal niet zoeken naar mijn spullen. Rap wetsuit uitgetrokken (ging ontzettend vlug); in de wisselzak gepropt; helm op, zonnebril op, sokken en fietsschoenen aan, rap nog de garmin om mijn pols en dan met de fiets aan de hand een paar honderd meter lopen door de wisselzone tot ik mocht beginnen te fietsen. Ik weet niet hoe lang ik over de wisselzone gedaan heb; maar véél sneller kon ik niet zijn; het ging echt heel vlot.

Het fietsen zelf was kicken. Ik had een relatief slechte zwemtijd en kon dus (net zoals in Wachtebeke) weer meisjes gaan inhalen. Ik ben 2 of 3 keer ingehaald maar heb er zelf meer dan 10 ingehaald (waaronder eentje dat mij eerst had ingehaald ;-))

De 5km tijden zijn als volgt:

geelfietsen110508.jpg

De laatste ronde lijkt heel traag; maar dat is incl. de tijd in de wisselzone: ik schakelde de Garmin pas over van fietsmodus naar loopmodus toen ik de wisselzone uit was. Ik ben over het fietsen héél tevreden want zonder die laatste 1,84km is het gemiddelde over de 25km maar liefst 30,9km/u; toch veel sneller dan ik vroeger fietste. Er stond ook veel wind die het ons met momenten erg zwaar maakte; en er zat een brug in het parcours die ik toch vlot tegen 29km/u nam; dus hier zit een content meiske.

Daarna het loopgedeelte... Het zou mijn sterkste discipline moeten zijn omdat ik dat al het langste doe; maar eigenlijk is dat niet meer waar. Enerzijds merk ik dat ik van nature schijnbaar meer aanleg heb om snel te fietsen; anderzijds was het gisteren ontzeeeettend heet en jullie weten allemaal hoe graag ik loop als het warm is.... :-)

Toch liep ik gemiddeld tegen 5:37min/km; wat al bij al nog redelijk meevalt. Zoals jullie zien zat een spurtje op het einde er nauwelijks nog in :-)

geellopen110508.jpg

Alles bij elkaar ben ik best tevreden over de triatlon van gisteren. Dillie en ik kwamen naar Geel met de slagzin "go hard or go home" en dat hebben we helemaal waargemaakt.

Ik heb wel twee voornemens mee naar huis genomen:

  • blijven oefenen op openwater zwemmen. Ik moet echt leren rustiger te blijven en het juiste tempo te vinden waarmee ik kan blijven zwemmen
  • meer overdag lopen in volle middagzon zodat ik gewend geraak aan lopen bij zulke temperaturen; ik ga namelijk nog véél triatlons doen deze lente/zomer

Verder nog een dikke proficiat aan alle anderen die meededen. Het was een supertoffe dag, op naar Brasschaat op 29 mei!

08:32 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (7) | Tags: triatlon geel |  Facebook |

29-04-11

Dilliefied: experiment gierst - gezonde taart

’t Was lang geleden maar… TIME TO BAKE AGAIN!

Vandaag had ik zin in een experiment met ‘Gierst’. Ik ken dat ingrediënt niet goed en mijn lieve mama kwam met een doos vol culinaire ‘miskoopjes’, waaronder een ongeopende zak gierst, met de boodschap “Ga jij er wat mee doen?” en een blik van “Jij bent de enige die dat somehow ERGENS in verwerkt krijgt. Please do something!”.

UITERAARD! :-D

Voorwoord voor de foodies:

Picture 007.jpgGierst bevat meer eiwit en ijzer dan eender welke andere graansoort en is verkrijgbaar in de vorm van graankorrels, vlokken en meel. Het heeft een krachtig aroma en is een goed alternatief voor andere graansoorten. Gierst kan gebruikt worden in soep, pudding of muesli. Het graan bevat veel magnesium (ah ah!) en vitamine B en is gunstig voor het cholesterolgehalte. Bovendien is gierst glutenvrij.

 

So here we go voor gezonde taart:

Ingrediënten:

  • 2 appels
  • sap van 1/2 citroen
  • 2 eieren gesplitst
  • 250 gr magere kwark
  • 3 el melk
  • 2 el honing
  • 50 gr gierstvlokken
  • 2 à 3 el gemalen amandelen
  • Boter en bloem om ovenschaal in te vetten

Picture 009.jpg

Bereidingswijze:

  • Schil de appels en verwijder het klokhuis.
  • Snijd ze in dunne plakjes en besprenkel met citroensap
  • Meng de eidooiers met kwark, melk en honing.
  • Schep de gierst erdoor.
  • Klop eiwitten stijf en schep samen met de appelplakkies door het kwarkmengsel.
  • Vet de ovenschaal in, ga er even met bloem over en giet het mengsel erin.
  • Strooi de gemalen amandelen over het mengsel (dank u Bob:-p).

    Picture 003.jpg

 

  • Bak in een voorverwarmde oven van 180 graden gedurende 45 min (55 min in origineel recept --> volgens mij is’t dan gecarboniseerd Knipogen).

Picture 004.jpg

Resultaat: lekker luchtig en licht verteerbaar :-)

Enjoy this no-junk-pie :-)

Voor het originele recept: klik hier. 

24-04-11

Jessified: Fun in the sun

Gisteren ging zowel in Mol als in Oostduinkerke de "Blote Voetenloop" door, een initiatief van Broederlijk Delen. 5km door het zand ploeteren op een zaterdag in april, dat klonk als een leuk idee, en ik trommelde hiervoor enkele sportieve vriendjes op. Wat later zag ik dat Els op het Iron Girls forum het idee postte om dezelfde zaterdag in Geel het fietsparcours van de triatlon te gaan verkennen. Geel en Mol zijn vlakbij elkaar dus leek het een ideale combinatie om deze zaterdag door te bregen. Om 11u spraken we af aan het stadion in Geel en vertrokken we voor 3 rondjes van het fietsparcours.

toerke20110423.jpg

 

De mannen (Wim en Bert) reden aan kop met daarachter de 6 vrouwen (Ikke, Odile, Over-de-strepers Griet en Nancy en mede-Iron Girls Els en ... Sorry naam vergeten). Dankzij het kopwerk van de mannen haalden we een mooi tempo dat voor ons dames toch nog redelijk relax voelde. Lang leve het peloton gevoel :-)

stats20110423.jpg

 

Nadien was het tijd om naar het Zilvermeer te trekken waar we zouden lopen. Het was al vlug duidelijk dat de volle 5km niet gelopen ging worden. Het was ontzettend heet en het mulle zand was onverbiddelijk. ZWAAR! Bovendien had de organisatie ingezien dat het niet echt haalbaar ging zijn om iedereen 5km te laten lopen en hadden ze een rondje van 800m gecreëerd dat je "zoveel mocht lopen als je zelf wilde". En dat deden we :-) Sommige die-hards gingen voor 5 (Bert) of 3 rondjes (Wim en Griet), Dillie en Jess vonden het na 1 rondje wel genoeg geweest :-) Zand ok, warmte ok, maar de combinatie ... ?

HPIM1434.JPG

Na even te bekomen ging ik dan nog met Bert en Wim onze nieuwe wetsuits wat testen in het Zilvermeer, dat de volle 16° warm was.

jess kiekeboe.JPG

KIEKEBOE

Dankzij de wetsuit was daar niet veel van te merken; lekker warm en niet eens pipi moeten doen in de wetsuit ;-)

wetsuitplassen.jpg

 

Nadien konden we nog wat chillen op het strand en sloten Bert en ik de dag af met een supergezellige BBQ bij de vrienden in Diepenbeek.

Een ontzettend geslaagde en sportieve dag in heerlijk zonnig weer en met alleen maar super toffe mensen, what more could a girl wish for?

11:23 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (6) | Tags: triatlon, fietsen, blote voetenloop, wetsuit plassen |  Facebook |

18-04-11

Dilliefied: Antwerp 10 Miles – a milestone

Sport,lopen,Antwerp 10 miles,mission accomplishedZondag 17 april stond ‘Antwerp 10 Miles’ op het programma. Zoals jullie eerder al konden lezen (Indien niet: FOEI! Lees dan eerst dit blogpostje), vreesde ik een beetje voor die ellenlange afstand van 16km. Ik had nog nooit meer dan 13 km achter elkaar gelopen en hoewel ik de laatste trainingsweken vlotjes was doorgekomen, bleven de knietjes toch mijn ‘zorgenkindjes’

Dus, worstelden we ons zo ver mogelijk door de meute naar voor tot bij het bord 1u30 – 1u45. Daar stonden we nog wat zenuwachtig te trappelen tot er een dikke 10 minuutjes later eindelijk beweging in kwam en we van start konden gaan. SJAKAAAA! En bij de eerste pasjes waren de zenuwen meteen verdwenen en kon de fun beginnen. Geflankeerd door Steven en Tanju verliepen de eerste kilometers lekker smooth op 1 detail na: de grote mensenmassa die de 10 Miles transformeerde in een reuze hink-stap-sprong spel. Elk gaatje werd benut (ok dat klikt even fout, I explain): Gaatje? GAAN!... en vertragen. Gaatje? GAAN!... en weer vertragen… Snappie? :-)

Het doel was het parcours uit te lopen op ongeveer een uurtje en een half, dus aan een dikke 10km/u. Haalbaar? Ik had er intussen vertrouwen in :-)

sport,lopen,antwerp 10 miles,mission accomplishedNa enkele kilometers was Tanju de pist in. Dus cruisede ik verder met mijn private pacer Steven. Hij wist me te vertellen wanneer best wat in te houden en wanneer het moment er was om te pappen! Af en toe kreeg ik een busje uit de drankbelt toegestopt en werd ik wat verfrist (lees: de beker die ik al lopend bij de drankpost probeerde leeg te drinken, kreeg ik in mijn gezicht gekletst begeleid door een brede, voldane glimlach van Steven).

Halverwege de wedstrijd zat de moed er nog altijd goed in. We sloegen erin een behoorlijk tempo aan te houden. Zelfs de tunnels met bijhorende knocked out lopers, die de afstand (of temperatuur? Intensiteit?)  wat onderschat hadden en op een ongelukkige manier kennis hebben mogen maken met het Antwerpse beton, konden me niet intimideren.

Nog enkele kilometers verder kwam de finish in zicht en dat wil zeggen: tijd voor een berekende spurt! Alles geven! En zo eindigde ik als 8555ste met een mooie tijd van 1u 35min aan gemiddeld 10,2 km/u. Achteraf bekeken had ik nog iets meer gas kunnen geven, want ik kwam fris als een hoentje aan en kon eigenlijk makkelijk nog een paar kilometer doorgaan. Dat weten we dan ook weer :-)

De Antwerp 10 Miles waren gewoonweg super! Top sfeer, leuk parcours en een mooi resultaat.

Mission accomplished!

En wat nog meer is… het begint stilaan te kriebelen om me te wagen aan een halve marathon! :-D

Een sfeerbeeldje:

id259810-10-miles-110417-06733-jpg-960x700-n.jpg

Bron beeld van de medaille: gepikt van de blog van Kaat :-)