Viva La Vida Loca

Mijn schema voor de Rotterdam marathon bouwt stilaan op richting de 30km en zodus paste de 27km Leopoldsloop in Watervliet daar mooi in. Tot vlak voor de start wist ik niet goed welke tactiek ik ging toepassen: lopen als lange duurloop? Lopen aan marathontempo (ongeveer 5:40/km), aan 6min/km of ...? Greet was meegekomen en ik besliste voorlopig bij haar te blijven, en de wedstrijd dus als gewone lange duurloop te beschouwen. Onderweg zou ik nog wel zien. Al gauw waren we laatst, en kregen we een fietser met een groene vlag als gezelschap.

Nu staan lange duurlopen bij ons synoniem voor tetterlopen en ook nu stond onze babbel geen seconde stil. Na een 11tal kilometer moesten we een baan oversteken waar een flik de ongeduldige auto's tegenhield en ik hoorde hem in zijn walkie talkie letterlijk tegen zijn collega zeggen: "ja, het gaat hier nog wel even duren, er zijn er hier twee koffiekransje aan het houden" !!!

Over het parcours kunnen we kort zijn: saai, eentonig en zeer winderig. Het regende ook bijna de hele tijd. Toch maakten we er het beste van en na een dikke 22km besloot ik even een versnelling te plaatsen en sterk te finishen. Ik versnelde naar 6min/km; nog een stukje trager dan het tempo dat ik nodig heb als ik de marathon op 4u wil lopen. Ik kon dit mooi volhouden en na nog wat extra te lopen om mooi aan 27km te komen, had ik net 3:00 op mijn Garmin staan.

De twijfels slaan echter weer toe. Diegenen die mijn blogje al langer lezen weten dat dit altijd wel het geval is en dat ik mezelf in de praktijk meestal verbaas. Ik denk deze keer echt dat mijn twijfels zeer gegrond zijn: een marathon op 4u? Het zal nog niet voor nu zijn. Ik zie mezelf echt geen 42km lang ongeveer 5:40min/km lopen. Het grappige is dat ik voel dat mijn conditie het kan; maar mijn benen niet; die verkrampen als ik zo lang zo snel loop. Lang leve triatlon; dankzij het zwemmen en fietsen is mijn algemene conditie er sterk op vooruit gegaan.

Ik weet nu alleen niet goed wat mijn aanpak voor de marathon best gaat zijn: starten met de pacers van 4u en maar zien waar het schip strandt en ik moet beslissen dat ik hen moet laten gaan? Starten met de pacers van 4u15 en de tweede helft beginnen versnellen? Of zonder pacers gewoon starten aan een tempo van bijvoorbeeld 5:50min/km en dit aanhouden? Enig advies van de ervaren marathonlopers onder jullie?

Eerst even dit voor de ‘foodies’ onder jullie: Pandan rijst is een zilvervliesrijst, afkomstig uit het Noordoosten van Thailand. Tijdens het koken komt een heerlijk aroma vrij dat lijkt op de zachte geur van pandanblad. Deze zilvervliesrijst is erg voedzaam. Dit komt doordat bij zilvervliesrijst een minder groot deel van de korrel wordt weggeslepen dan bij witte rijst. Hiermee blijven de eiwitten, voedingsvezels en vitamine B bewaard.

Ingrediënten voor een middelgroot brood:

240 ml. water

1 ei

50 gr. volkorenmeel

375 gr. Bloem (volgende keer probeer ik meer bloem te vervangen door volkoren meel)

150 gr. koude goed droog gekookte pandan rijst

2½ eetl. Soja eiwitpoeder

1½ theel. zout

2 theel. Ongeraffineerde Gold Cane sugar (je kan ook witte suiker gebruiken als’t echt moet :-))

15 gr. (super)boter

5 gr. Instand gist

(Recept gebaseerd op eentje dat ik gevonden heb op deze site.)

Bereidingswijze:

Ik maakte dit broodje in mijn supersonische broodbakmachine. Ugly as hell, but it’s the best!

Standaard programma, large bread, medium crust.

Dillies tip: als je een broodbakmachine met timer hebt, stel hem dan in zodat je brood ’s morgens klaar is. Geen wekker nodig, want je wordt wakker door de heerlijke geur van vers gebakken brood, mmmmm :-D

Het resultaat:

Hot hot hot nog in zijn vormpje:

 Released:

En ready to eat! Enjoy!

Ons eerste experiment? #FAIL!

Het begon eigenlijk mooi, want na een paar dagen waren we allebei al een kilo kwijt. Of het lag aan de dingen die we aten, of gewoon aan het feit dat de bonen ons al gauw de keel begonnen uithangen en we daardoor elke maaltijd vroegtijdig beëindigden, was ons daarbij niet duidelijk. Feit was dat we op den duur geen zin meer hadden in eten.


Nu zijn wij allebei food monsters; met een voorliefde voor originele en a-typische ingrediënten en verrassende combinaties.

Wij zijn echte foodies

en hebben meer dan ééns samen op de grond in de keuken door het raampje van de oven zitten kijken hoe ons experiment veranderde van smeuïge massa naar een overheerlijke cake, of hoe onze ovenschotel een krokant gebruind korstje kreeg.

Neem ons eten af en we worden "HANGRY", you don’t want to mess with us when we’re hungry! Zelf overweeg ik op zo’n momenten drastische maatregelen om mijn honger te stillen.

Het dieet was dus niet bepaald een succes:

• Door die bonen hadden we maar weinig zin in onze volgende maaltijd; who are we? We kunnen ons goed inbeelden dat ook andere mensen dit dieet niet echt smakelijk zullen vinden. Bonen bij het ontbijt: het is echt niet iedereen gegeven.

Breakfast with beans - YUM!?

• Wekelijks mochten/moesten we één dag inlassen, waarin we alles mochten eten wat we wilden. We snakten naar fruit, koffiekoeken, brood en chocolade; en dat werd er die dagen dan ook met smaak gegeten. De dag erna hadden we het echter eens zo moeilijk om weer netjes volgens het dieet te eten en moesten we echt moeite doen om niet toe te geven aan de drang naar zoetigheden. Wat ons betreft dus liever géén zondig-dag in zo’n dieet; bij ons lokt dat het verkeerde effect uit.

• De zondig-dag zou normaal niet te veel effect mogen hebben op het gewichtsverlies; maar bij mij zorgde dit toch voor een permanente verhoging van het gewicht; waardoor het eindresultaat echt niet om over naar huis te schrijven was.

Onze conclusie: begin er niet aan, er moeten betere manieren bestaan om het deegje van je af te schudden; en daar gaan wij dus verder naar op zoek.

De winnaar van de weddenschap is dan ook GREET! Die er met haar 2.56 kilo griezelig dichtbij zat; met ons tweetjes verloren we namelijk 2.6 kilo! Greetje, uwe cadeau is onderweg :-)

Coming up soon: een vegan week; met receptjes, tips&tricks, en onze ervaringen met deze manier van eten

Wawie! Na 3 dagen van pure ellende: koorts, hoesten (zo hard dat je bloed proeft omdat de boel open ligt), spierpijn tot in uw kleine teen en zelfs uw huid die pijn doet… RELIEF! Vandaag stond ik op na 8u slaap (in plaats van 10u aan 1 stuk door zoals de voorbije nachten het geval was) met HONGER. Eindelijk het gevoel dat ik niet kokhalzend naar mijn bord krachtvoer zou staan gapen om dan toch te besluiten het in de vuilbak te keilen.

En wat maakt een hongerig mens dat uit een winterslaap lijkt te zijn ontwaakt en wegens ‘3 dagen geen daglicht te hebben gezien en dus ook geen winkel’ niet echt iets in huis heeft?

Stap 1: De zoektocht: Je onderzoekt alle mogelijke plekken waar je je herinnert ooit voedsel te hebben achtergelaten.

Stap 2: Match them up! Zoek de link tussen de ingrediënten die je gevonden hebt en leg de elementen die echt niet in het rijtje passen terug op hun plaats. Ze komen ooit nog van pas :-) Probeer wel zoveel mogelijk kleuren te combineren (i.v.m. vitaminen).

Stap 3: Check ze: controleer aan vervaldatum en uitzicht of ze nog eetbaar zijn. Je wil immers niet opnieuw naar ‘coughing apathetic’ of ‘throwing up zombie’.

Stap 4: Combineer en eet :-) 

Wat ik gevonden heb:

- Whole wheat tortilla

- Restje cottage cheese

- Afgekookte kip (de kip uit de kippenbouillon tegen de griep die de mama is komen brengen)

- Een nog redelijk fris uitziende tomaat

- Een wortel (die heb ik altijd in huis voor de Guinea pig)

- Basilicum (tip van het huis: koop dat in diepvriesformaat, komt altijd van pas!)

- Likje cocktailsaus bij gebrek aan looksaus

Allemaal op een hoop (je weet op voorhand dat dit niet zal dicht gaan):

Hij is kort daarna open geploft, maar het heeft gesmaakt!!!

Bijna-volledig-opgeknapte-Dillie

Het is nog altijd redelijk friskes om te gaan fietsen aan een redelijk tempo (lees: Ik ben soms een pussy en heb een hekel aan koude. Met mijn wetsuit gaan fietsen, vond ik er wat over :-)), dus trakteerde ik mezelf nog maar eens op een spinningles.

Voor de leken: spinning = op een fiets die vast staat op de grond lekker massaal zweten in groep, knusjes dicht bij elkaar, onder leiding van een begeleider die probeert boven de luide muziek instructies te schreeuwen en dat 1 uur lang en met als resultaat een grote plas zweet onder uw velo-machine.

Als je niet overtuigd bent van de fun-factor in bovenstaande definitie, lees dan zeker verder :-)

Vandaag was de eerste keer dat ik op zondag inschreef voor de spinningles, dus ik kende de begeleidster niet.
Zoals altijd begon de les met een beetje infietsen en aan een redelijk rustig tempo vooraan op je fiets en dan weer achteraan te fietsen, zittend, rechtstaand enzo verder. Maar al snel bleek dat lesgeefster Diane niet alleen getraind spinster was, zo zou ook ZO een zaal vullen tijdens een Comedy Casino avond. Ze start de les met enkele gevatte steken aan de habitués en verwittigt en passant dat nummer 13 nog niet begonnen is en al bijna dood is (de hartslag van iedereen is te zien op een groot scherm, ik was gelukkig niet nr 13 :-)). Ze springt halverwege de les van haar fiets om een inzajé danspaske te placeren terwijl het zweet ons van het gezicht gutst en brult luidkeels mee op wat ze zelf noemt “kutmuziek uit de jaren 90” (of was het ‘kakmuziek’, I don’t recall the exact words :-)).
De muziek is bij momenten echt behoorlijk fout, wat ervoor zorgt dat je ook nog eens de neiging hebt van je fiets te vallen van’t lachen en je hartslag de hoogte in schiet. Kortom de spinning-ukkepuk (hoort wie spreekt) was hilarisch.

Na een uurtje zwoegen, laat de guitige spinster, bij wijze van beloning, een snoepdoos rondgaan, omdat we flink bakken gezweet hebben en uiteraard omdat je wat suiker kan gebruiken om terug op krachten te komen. Voor dat laatste moest ik jammer genoeg passen, gezien het ‘losing the dough’ experiment. DOH!

Een echte aanrader dus! Zijn er kandidaten om volgende zondag mee te gaan genieten van dit jolige optreden?

Ondertussen-opgedroogde-en-terug-op-adem-gekomen-Dillie

Net als Jess lanceerde ik me begin deze week in het “losing the dough” experiment.

Ook ik heb menige uurtjes bonen gekookt om een valse start te vermijden en werd ook al geconfronteerd met de neveneffecten van dit project: mijn bonenverzameling is zienderogen uitgegroeid tot een kleurrijke, uit de hand gelopen bonenfretter-collectie.

Ik nodig jullie uit om mijn bonengallerij te bezoeken: 

Wat hebben we intussen geleerd over bonen:

1. Bonen koken over: al was ik gewaarschuwd nadat ik met Jess haar vuur van kokend bonensap had gered, heb ik intussen ook mijn vuur moeten ‘ontbonen’.
2. Rode linzen hoef je niet te weken voor je ze kookt, want dan krijg je puree J (wel handig trouwens, aangezien je geen aardappelen mag eten).

Dag 1:

Mijn eerste LTD (‘losing the dough’)-ontbijt zag er als volgt uit (let op, niet voor gevoelige lezers): omelet van 2 hele eieren, proteïnepoeder, broccoli en zwarte bonen.

Alleen de geur al ’s morgens op een nuchtere maag is weerzinwekkend. Maar goed, ik dacht: “Don’t be a pussy Dillie, eat the damn thing.” De rest verliep vlotter, zonder meer.

Dag 2:

*burps* alleen al bij de gedachte dat ik terug een omelet zou moeten binnenscheppen, doet me huiveren, dus probeer ik op advies van Green-monster-shaker-specialist-Jess een ietwat lichterverteerbare optie uit: witte bonen, amandelmelk, chiazaad, proteïnepoeder “carribean chocolate”, proteïnepoeder “vanille” en pindakaas en dat alles in de mixer. Eerste hap… verrassend lekker… Hap.. begint te vervelen… Hap… Hoeveel kan er in zo’n klein potteke zitten???

Dag 3:

Het ontbijt blijft moeilijk. Ook amandelmelk met proteïne poeder, wat resulteert in een redelijk kleurloos naar klei smakend papje, is niet bepaald om naar uit te kijken en bovendien heb je een uurtje later weer honger. Ik moet nog eens bij Jesske in de leer, want het schijnt haar net dat tikkeltje makkelijker af te gaan. Zij plant iets beter haar maaltijden en neemt meer tijd om het zo eetbaar mogelijk te maken. Ik ga vanaf morgen NOG meer mijn best proberen doen.

Tot gisteren kon ik beamen dat, ook ik, geen geurspoor achterliet, maar op dag 3 is er zowat een oorlog uitgebroken. Alsof mijn dunne darm ruzie heeft met mijn dikke darm en mijn pancreas tussen beiden komt om de gemoederen wat te bedaren. Let’s blame de beans!

Benieuwd of mijn bureau morgen een gaskamer wordt. Als ik meeting cancellations krijg, weet ik waarom J

Moraal van deze driedaagse: liefste vrienden en geïntrigeerde collega’s: DO NOT TRY THIS AT HOME JUST YET. J Let the fools try it first!

To be continued…

Dillie

In het slow carb diet moet je fruit en granen links laten liggen en je koolhydraten uit peulvruchten halen. Je moet met andere woorden massa’s linzen, erwten en bonen eten. Nu ben ik een grote fan van chili (sin carne ;-)) met rode kidney beans, dahl (een oosters gerecht met oranje linzen) en gooi wel eens kikkererwten in mijn keukenrobot om hoummus en falafel te maken. De regelmaat waarmee je in het slow carb diet bonen moet eten, is echter een sport op zich.

Om te beginnen kocht ik in de Bio Planet een lading gedroogde bonen waar iemand in de jaren ’40 de oorlog mee zou overleefd hebben. Kwestie van genoeg variatie te hebben en me niet louter staande te moeten houden met het beperkte assortiment bonen in blik. Daarna moesten deze bonen allen geweekt en gekookt worden, zodat ik ze in kleine porties kon invriezen. Je wil natuurlijk niet per maaltijd waarin je zwarte bonen zal nodig hebben een kopje bonen 10u laten weken en een paar uur laten koken. Ik zette dus verschillende timers voor de verschillende kooktijden van een familie van 6 verschillende peulvruchten en bracht mijn weekend voor een stuk al bonenkokend door. Het is zo eens wat anders :-)

Vanmorgen volgde dan de eerste beproeving van het dieet: omelet met spinazie (ok, geen probleem) en zwarte bonen. Wie mij een beetje kent, weet dat ik echt niet vies ben van onverwachte combinaties en dat ik er graag op los experimenteer met eten; zolang het maar niet dierlijk is. :-) Ik deed in een ver verleden op een forum menig sceptisch ingesteld persoon zwichten voor mijn overheerlijke appel-wortel-taart en witte-bonen-chocolade-cake. En toch had ik deze ochtend moeite met die bonen. Het is een klik die ik moet maken en ik weet dat het binnen een paar dagen minder moeilijk gaat zijn; maar vanmorgen deed de aanblik van die zwarte boontjes op mijn bord me even gruwelen. De zoektocht naar een manier om op een sneaky manier bonen in mijn ontbijt te verwerken is dus begonnen!

Wie zich zorgen maakt dat het niet veilig meer is zich in een omtrek van 2 meter rondom mij te begeven omwille van de beruchte bijwerkingen van bonen mag op beide oren slapen. Met mijn maag en darmen van staal heb ik daar – gelukkig – allemaal geen last van :-)

(Bron: http://healthforlifestyle.blogspot.com/2010/03/fart-or-kentut.html)

Eindelijk was het zover! Hét mailtje waar we een hele (lange) week op gewacht hebben, verscheen in onze mailboxen. Ik ben geselecteerd!!! Maar… opkomende vreugde maakte al snel plaats voor een bittere nasmaak. Jess was dat niet...

Voor de mensen die nu niet weten waar ik het over heb: REEEEWIND!

Een tijdje geleden stelden Jess en ik ons kandidaat voor ‘Over de Streep’, een initiatief van de VTDL (Vlaamse Triatlon en duatlon Liga). Hiermee tracht de VTDL niet alleen letterlijk "mensen over de streep halen", maar ook andere mensen te inspireren om zelf hun (sportieve) dromen waar te maken onder het motto "Yes I can".

Na een eerste selectie kregen zowel Jess als ik te horen dat we onszelf bij de 6 provisoir geselecteerde kandidaten mochten rekenen. Daaruit zouden 4 definitieve kandidaten gekozen worden. The chosen ones, worden een jaar lang begeleid door ex-topsporter Stijn Demeulemeester (Yey!), die ons zal coachen om ons persoonlijk sportief doel te bereiken. Daarnaast worden we ook voorzien van sportvoeding (Yey x 2!) en zullen we uitgedost worden in VTDL-Over-De-Streep-fashion (Yey x 3!). 

Tijdens de 2^de ronde selectiegesprekken was er alvast eentje afgevallen, dus… nog 5 plaatsen. Ha! Daar zijn Jess en ik dus bij, dachten we! Maar 2 meiden van Mechelen met een gelijkaardig profiel (hoewel toch een verschil in niveau), maakt dat 1 van ons tweetjes moest afvallen… boehoe!

Mijn deelname aan ‘Over de Streep’ was de reden om een blog op te starten. Niet omdat ik me zo belangrijk voel, maar zodat iedereen kan meegenieten van dit unieke avontuur (+ we worden sowieso toch verondersteld te bloggen voor ‘Over de Streep’ :-)).

Nu had ik er helemaal niet op gerekend dit avontuur in m’n eentje aan te gaan. Dat was iets dat ik me alleen had voorgesteld met mijn partner in crime, Jesske. Ik zag ons, als ‘het olijke duo’, in gedachten al gibberend wedstrijden finishen in ons sjiek VTDL-pakske. No other options. Maar het draaide anders uit…

Na wat pruilippend tobben aan beide kanten, realiseerden we ons: we hebben eigenlijk helemaal geen 2 plaatsen nodig! We bloggen voortaan gewoon samen! Zo wordt Jess toch een beetje over de streep getrokken en kan ze daarna mij er mee over hijsen.  

‘Over de Streep’ concreet

Het komende jaar zal ik me dus – als redelijke ‘leek’ - nog meer smijten in het triatlon wereldje, en dat geflankeerd door mijn olijke wederhelft. Ik zal afhankelijk van mijn vorderingen een 1/8 triatlon sneller doen dan mijn eerste, opbouwen naar ¼ triatlon en hopelijk ook ½ triatlon afwerken. Volgend jaar zou dan het jaar moeten worden van de volledige triatlon.

Stijn Demeulemeester zal schema’s opstellen en mijn vorderingen opvolgen. Aan Jesske heb ik naast een hartsvriendin ook mijn eigen personal coach. Zij zal persoonlijk zorgen voor de nodige dosis humor, ook als ik bv halverwege de zwemetappe al vraag of we de finish naderen  (Voor de echte leken: Zwemmen is de 1^ste van de 3 disciplines, daarna moet er nog gefietst en gelopen worden). Eigenlijk heb ik mijn bereikte resultaten grotendeels aan haar te danken. Haar doorzettingsvermogen, vastberadenheid en passie hebben mij geïnspireerd om beter te worden. Thank you baby!

Belangrijk detail: het moet vooral draaien om fun, unieke levenservaringen en onvergetelijke momenten. Het wordt een topjaar!

Uiteraard zullen ook mijn blogpostjes niet enkel gaan over triatlon. Om jullie te bewijzen dat er naast sport en werk ook tijd is voor een ‘leven’, zal ik het ook hebben over… je raadt het al: kokkerellen (al dan niet in duo),… maar ook gezondheid, ups & downs, fun en andere Dillified-hersenspinsels.

Nog 2 bedankjes:

Jess: Bedankt om een plaatsje te maken op je blog voor mij. Ik vind het heel sportief dat je me gunt wat je zelf erg graag wilde.

Greet: Bedankt voor het doorsluizen van de VTDL oproep. Zonder jouw mail, had ik nooit deze kans gekregen.

Ik hoop hiermee een aantal mensen te kunnen inspireren & wens jullie veel leesplezier!

Dilliefied

De Vlaamse Duatlon en Triatlon Liga deed een oproep. Vier aspirerende triatleten zouden een seizoen lang begeleid worden in het project "Over De Streep" door Stijn Demeulemeester; zelf een verdienstelijke triatleet. Voor mij klonk het als de ideale kans om komaf te maken met de negatieve flow van het afgelopen jaar, iets om me aan op te trekken. Ik geraakte tot bij de laatste 5, maar helaas was ik de enige die het niet tot de fab-four schopte.

<PUBLIEK: "oooooooh">

Mijn initiële gevoel was: "maar allez.. wéér pech, wanneer gaat het tij nu eindelijk eens keren?" Maar na een boel bemoedigende facebook berichtjes, knuffels van mijn ventje en een telefoontje van mijn hartsvriendin zag ik het weer wat meer zitten. WHO CARES dat ik geen persoonlijke begeleiding krijg, ik kom er zo ook wel, watch me!

Bovenvermelde hartsvriendin is natuurlijk niemand minder dan Odile, die met haar motivatie en "loca" persoonlijkheid wél een plekje heeft weten te bemachtigen in het gestreepte project van de VTDL. Omdat ook zij zin had om te beginnen bloggen en we toch 2 handen op 1 buik zijn; slaan we hier die handen in elkaar en wordt dit voortaan een duo-blog.

<PUBLIEK: *APPLAUS*>

Jullie kunnen jullie vanaf nu dus verwachten aan een boel sappige verhalen van haar ervaringen in het ODS-project; gecombineerd met een flinke dosis hilariteit en ironie, zoals we dat van haar gewoon zijn. Op die manier kan ik toch ook mee proeven van het project en ik wens de andere 3 deelnemers alvast veel moed. Mogelijk zijn ze sneller, maar wat maakt dat uit? Ze zullen hun bestje mogen doen om meer fun te maken dan wij!

<PUBLIEK: *LACHT*>

Viva la vida loca, chica!

De 4 pijlers van een lang en gelukkig leven:

Maar laat ons vooral even inzoomen op de laatste foto

Een nieuwe blog. Een nieuwe lei. Niet dat ik de vorige beu werd. Teruglezen hoe ik me toen en toen voelde is priceless. Vroeger was er "Jess-Jogt" waar ik blogde over ... joggen (thank you Captain Obvious), wat met een moderner woord "hardlopen" heet, maar ik hou nu eenmaal van alliteraties. Ik deed toen ook niet zo veel meer in mijn vrije tijd dan joggen.

Daarna ontdekte ik andere sporten en kwam er dus "Jess Sport". Die wordt mij nu te klein; want hoewel er best veel vrije tijd opgevuld wordt met sporten zijn er vaak andere hersenspinselen die ik wil bijhouden, of delen, of allebei.

Van de makers van Jess-Jogt en Jesssport komt er nu een hele nieuwe blog.

Over sporten, maar ook over boeken, film, toneel, mijn poezekes, citaten en heel erg veel koken en bakken. Meestal gezond, want ik ben vegetariër en zorg graag goed voor mezelf en de mensen die ik graag zie, maar soms gewoon ook heel erg ongezond maar wel superlekker. De boog kan niet altijd gespannen staan, nietwaar?

Om dit laatste kracht bij te zetten alvast een eerste goddelijk receptje, voor wie zin heeft in KOEKJES. Maximum vijf minuten voorbereiding, tien minuten in de oven en daarna elke 5 minuten een koekje proeven; want elk stadium van het afkoelingspoces is de moeite om te proeven (tried and tested :-))

Benodigdheden:

• 1,5 cup of 170gr meel
• halve theelepel baking soda
• halve cup of 70gr bruine suiker
• iets minder dan halve cup of 85gr zonnebloemolie
• 1 eetlepel lijnzaadjes (of een ei)
• 3 eetlepels warm water
• 1 zakje vanille suiker
• paar druppeltjes zoetstof voor echte zoetebekken
• snufje zout

Bereidingswijze

• Verwarm de oven voor op 180 graden
• Maal de lijnzaadjes fijn en voeg er 3 eetlepels warm water aan toen. Laat opzij staan. Je kan hiervoor ook een ei gebruiken maar dit is een super goed alternatief voor als je geen eieren in huis hebt :-)
• Meng in 1 kom meel, zout, baking soda; bruine suiker en vanille suiker
• Meng in een andere kom olie, "ei" en paar druppeltjes zoetstof (optioneel)
• Kluts alles goed door elkaar tot het er zo uit ziet:

Ik geef toe: nu ziet het er niet zo geweldig uit; maar het is echt lekker, beloofd

• Voeg er aan toe wat je lekker vindt: rozijnen, chocolate chips, M&M's, of zoals ik: muizestrontjes en Peanut Butter Chips en meng alles door elkaar:

• Leg bakpapier op een bakplaat (niet op een rooster zoals ik ;-)) en vorm hoopjes, hartjes, bolletjes of vierkantjes van je deeg maar laat genoeg ruimte want ze gaan groeien! 

• Bak alles 10 minuten op 180 graden.

YUMMIE!!!