13-06-12

Sportzomer 2012

De eerste twee examens zitten er op en ze gingen geweldig goed. Voor de volgende twee heb ik heel wat minder stress en dat uit zich in: dromen van de sportieve uitdagingen voor de zomer en het najaar. Met een sportieve vakantie in het vooruitzicht en zowel de Ecotrail als de marathon van Eindhoven op mijn programma kan ik niet anders dan mijn agenda volplannen met leuke tussentijdse wedstrijdjes.

Bovendien heb ik veel zin om mijn fiets terug op te kruipen en wil ik mijn wetsuit ook niet héél het seizoen in de kast laten hangen... DUSSS plan ik toch 1 à 2 triatlonnetjes mee te pikken. Potten zal ik daar niet breken; maar ach; we're in it for the fun!!!

De planning ziet er voorlopig dus zo uit:

  • 5 augustus: Trail du Val d'Heure: 20km. Staat gepland ter voorbereiding van de ecotrail. Samen met Odile en Carmen. We gaan er een weekendje Ardennen met de tent van maken; kijk er nu al naar uit!
  • 11 augustus: 1/8ste triatlon Sterke peer. Fun fun!!! En kijken hoe sterk Peer Jess nog is
  • 15 augustus: Trail Äischdall: 21km. Ook ter voorbereiding van de ecotrail, samen met Odile en Carmen
  • 29 september: Ecotrail!!!
  • 14 oktober: Marathon Eindhoven

We zullen ons schema ook dus maar eens helemaal hier op instellen!

Helaas kan ik mijn 2de plaats in Kapelle-op-den-bos dit jaar niet gaan verdedigen; omdat we op dat moment op verlof zijn... anders ook niet slecht ;-) Mogelijk wordt er eind augustus/begin september nog een triatlonneke extra tussengeschoven... Maybe Balen?

20:20 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sportplanning, marathon, ecotrail, trailrunning, triatlon |  Facebook |

09-09-11

Dilliefied: Olympic distance Knokke - een zware strijd tegen mezelf

Afb004.jpgOp 7 september zou ik mijn laatste triatlon van het seizoen afronden, namelijk de Zwintriatlon in Knokke, algemeen gekend als één van de meest sfeervolle en ludieke triatlons in België. De plaatsen om deel te nemen zijn zeer gegeerd en in een mum van tijd uitverkocht. Wij – als Over De Streep’ers – mochten vooraf inschrijven, zodat we zeker zouden kunnen deelnemen. ODS’er Griet moest jammer genoeg forfait verklaren, dus zouden Steven, Nancy en ik met 3 de uitdaging aangaan.

Ik had heel het seizoen uitgekeken naar deze finale, maar aangezien ik niet aan de 2 voorheen geplande ¼ triatlons had kunnen deelnemen door blessures en de daardoor opgelopen vertraging, was Zwin mijn eerste en enige ‘Olympic distance’ trialton (klinkt sjiek he?) dit jaar en keek ik er al minder naar uit. Ook de laatste trainingsweken had ik het een beetje laten hangen. Ik was het constante ‘in de prak liggen’ meer dan beu en wilde rust. Maar niets aan te doen: Zwin stond op het programma en ik zou de andere ODS’ers niet in de steek hebben gelaten.

Maar… UITERAARD zou ik Dillie niet zijn als ik niet vlàk voor de wedstrijd met een probleem te kampen krijg. En jawel, ook deze keer bleef ik niet gespaard. De avond voor de wedstrijd kwam ik uit mijn auto en voelde pijn in mijn heup. Een soort van geknelde zenuw pijn… De pijn werd hoe langer hoe erger en tegen ’s nachts was het onmogelijk om erop te liggen of mijn linker been te bewegen zonder ineen te krimpen van de pijn. Stretchen mocht niet baten… Ik durfde geen spierontspanners of pijnstillers slikken omdat ik vreesde daarvan te loom te worden voor de wedstrijd en hoopte dat het op miraculeuze wijze gewoon zou verdwijnen. Dit alles werd vergezeld van een bijhorend rothumeur en El Sjoesjoe die probeerde me wat op te vrolijken. Maar de volgende ochtend, na een helse, slapeloze nacht was de pijn niet weg, verre van… Niet wetend hoe dat zou evolueren, vertrok ik toch maar richting Moerbeke, waar ik met Steven zou carpoolen tot in Knokke. Daar ging ik half mank en gewapend met pijnstillers de gebruikelijke rompslomp te lijf: inschrijven, armen laten bestempelen, chip aandoen, gerief in de wisselzones leggen,… Deze keer lagen de wisselzones ver uit elkaar en moesten we in groep van de zone in Knokke, naar de 2de zone in Sluis rijden. Opwarming dus… en dan kon het écht beginnen.

 

Zwemmen – 1000m is… lang!

Intussen ben ik een pro in het aantrekken van een wetsuit en met de Wetsuit Glide Spray die ik van Nancy leende, schuif je ook zó in je wetsuit. Hupla en dan in pinguïn-walk naar de start. In Knokke waren ze slim geweest. In plaats van iedereen op een paar seconden in’t water te zwieren op een hoop waardoor je ongelofelijk veel klop krijgt, waren er 3 rijen achter elkaar voorzien met een meter of 2 tussen. Zo verliep de start heel rustig. Het water was IJSKOUD, maar dat was snel vergeten na de startknal. De eerste 500m verliep redelijk vlot, op lastige schoolslagzwemmers na. Maar 1000m is lang… en na de boei in de helft van het parcours werd het mentaal een stuk zwaarder. Automatisch denk je: “Nu nog eens wat ik nu achter de rug heb…”. De laatste 500m zwierde ik alle techniek overboord en zwom ik als een ongeschoold, verzopen konijn verder tot ik eindelijk het trapje bereikte. En weg was ik naar de wisselzone…

 

Fietsen – BELACHELIJK is het woord:

De wissel ging vlot… dacht ik. Tot ik even later merkte dat mijn band met nummer aan mijn stuur hing te wapperen. “Doeme he!” Ik probeerde al rijdend het ding los te klikken en rond mijn nek te gooien en naar beneden te schuiven, maar ik hoorde de referee op de moto fluiten: “Afstappen juffrouw, je mag niet rijden zonder nummer.” Aaaargh, dus kwam ik tot stilstand, deed de band rond en vertrok opnieuw. Dat was het begin van wat hel op aarde zou kunnen zijn. Stayeren was verboden, dus was het ieder voor zich, beuken tegen de belachelijk harde wind die we zeker 80% van de tijd op kop hadden. Bij momenten ging je nauwelijks vooruit en voelde het alsof de wind zodanig in je wiel pakte dat je onderuit zou gaan. Na 5km begon mijn heup me parten te spelen. De pijnstiller was stilaan aan het uitwerken. Van de pijn en het onophoudelijk vechten tegen de wind werd ik WOEST. Ik hoorde mezelf roepen: “BELACHELIJK!! Die wind is BELACHELIJK!”. Nancy, die een beetje later uit het water was gekomen, stak me full force voorbij. Die had er moed in, zoveel te beter. Toen de referee op de moto voorbij kwam en riep dat we afstand moesten houden "10 meter is geen 5 meter" werd ik helemààl wild. En dat terwijl je al blij was als je niet omviel door stilstaand tegen de wind in te trappen als een gek. Wat dachten die @à!&# wel!! Dat je profijt had van de fietser op 5m van jou met die b e l a c h e l i j k e wind??? NOT! Ik bedacht dat triatlon en zeker vanaf ¼ voor volslagen lunies was en vroeg me de hele weg af waarom ik me hiervoor had ingeschreven. Ik heb 100 keer willen opgeven, maar koppig als ik ben, zette ik door. De glimlach die normaalgezien op mijn gezicht staat tijdens wedstrijden, had plaats gemaakt voor een moordlustige grimas die de toeschouwers schrik aanjoeg.

Bij de laatste kilometers kwam ik Steven tegen. Die vroeg even bezorgd hoe het met de heup gesteld was, waarop in alleen verbeten en nee knikkend kon antwoorden: “Ni goe… pijn… Ga maar door gij, ge bent goed bezig!”. En weg was hij… 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Lopen – duidelijk mijn ding

Eindelijk in de wisselzone aangekomen, was het even wennen om terug met de voeten op de begane grond te staan. Ik moest een heel eind lopen met de fiets in de hand om tot bij mijn spullen te geraken. Die vond ik meteen, maar het wisselen van de schoenen leek een beetje in slow motion te gaan. Mijn benen waren hopeloos verzuurd en mijn tenen gevoelloos.

Ik begon te lopen en verrassend genoeg voelde in de pijn stilaan uit mijn heup wegtrekken. Ik had door de beweging het geheel weer los gekregen en de 10 laatste loopkilometers gingen me dan ook beter af. Even was ik teleurgesteld toen ik tot de constatatie kwam dat ik die ronde 2 keer zou moeten lopen, dat leek me veel langer dan 10km,… maar niet getreurd. Ik keek recht voor me uit en werd helemaal zen. Ik leek op dat moment eindeloos te kunnen blijven doorlopen aan dat tempo. Na een klein uurtje kwam de finish in zicht! Ik kon wel in mijn broek doen van blijdschap. Er kon zelfs 1 glimlach af voor de foto.

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Resultaat:

Zwemmen (1000m): 00:26:19

Wissel 1: 00:02:55

Fietsen (45km): 1:49:42 (Ondanks die belachelijke wind dus toch bijna 25km/u)

Wissel 2: 00:06:48 (laaaange wisselzone)

Lopen (10km): 00:59:27 (Aan meer dan 10 km/u na die marteling? Nice…)

Finish time: 3:25:14

Zwin was een mentale strijd tegen mezelf. Ik ben mezelf een paar keer tegengekomen en heb het moeilijk gehad, maar ik ben tot het einde gegaan en ben achteraf gezien blij dat ik het gedaan heb.

 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Na ‘de hel van Knokke’, werden we nog opgewacht door de organisatie en kregen we nog even de micro onder de neus geduwd om enkele vragen te beantwoorden. De bevindingen van het driekoppige ODS team samengevat: "Het was hard, het mooiste moment was de finish en we zijn blij dat het gedaan is en nu mogen luilakken."

Daarna bezegelden we ons ODS avontuur met een warme choco en een debrief van Stijn. We kregen tips mee voor de toekomst en praatten wat na over de hoogtepunten van ons avontuur.

Het seizoen is voorbij…

 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Bedankt aan El Sjoesjoe om mijn rothumeur te verdragen, aan Steven voor de kalmerende coaching en sturing ter plaatse (ik was bezig als een kieken zonder kop), aan de supporters ter plaatse, via sms en facebook voor de bemoedigende woordjes die veel deugd deden. Bedankt aan Stijn en de VTDL voor dit onvergetelijke avontuur en de vrienden die ik eraan het overgehouden.

Volgend jaar wordt iets rustiger, but you ain’t seen the last of me yet!

 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

16-08-11

J&D-ified: Strongman Run!

Zaterdag was het dan eindelijk zo ver. De STRONGMAN RUN! Er was om te beginnen regen! Véél regen! Dillie wilde modder, Dillie zou modder krijgen! Wat er ook veel was: strongmen, weinig strongwomen (in het algemeen, in ons team was dat wel anders ;-)).

We vonden al gauw Richard en Layal van Pilates Nation en maakten kennis met de andere teamleden: stuk voor stuk sympathieke sportievelingen. We like that kind of people :-)

295613_10150274135879298_111502229297_7392016_4027553_n.jpg

Wat waren we toen nog proper

185548_10150274136039298_111502229297_7392019_3978403_n.jpg

Hoe strong waren we? Zo strong!

291926_10150274136149298_111502229297_7392020_7819925_n.jpg

REALLY STRONG!!!

De organisatie had nog een boel kinderziektes. De inschrijvingen liepen ontzettend chaotisch: door de regen probeerde iedereen in de kleine inkomhal van de zeevaartschool binnen te staan. Normaal hadden de inschrijvingen om 14u moeten voorbij zijn; maar op dat moment stond er nog een rij van 100m buiten aan te schuiven. Er was bovendien maar 1 dames toilet, dus ook daar stond er een hele rij. Een aantal Dixie-toiletjes hadden al veel kunnen verhelpen. Het was ook helemaal niet duidelijk waar de start was. Om 15u zou het startschot moeten klinken maar op dat moment liep iedereen nog kris kras door elkaar.

Toen het schot dan toch eindelijk ging (een half uur later?) waren we er méér dan klaar voor! Al brullend en stoer-wezend liep de meute naar het eerste obstakel. In het begin moesten we bij elk obstakel aanschuiven, omdat dit de boel natuurlijk ontzettend vertraagde. Starten in waves had een beter idee geweest. Ach, we waren hier niet om te winnen maar om een leuke tijd te hebben :-)

En een leuke tijd, die hadden we zeker en vast!

De foto’s spreken voor zich en geven een goed beeld van de obstakels die we zoal tegen kwamen. 

292673_10150274137674298_111502229297_7392052_1311312_n.jpg

Dillie krijgt een duwke tegen de kont

295041_10150274137719298_111502229297_7392053_103360_n.jpg

Hier komen die muscles van pas!

206007_10150274137904298_111502229297_7392057_5730555_n.jpg

Oei, moeten wij hier naar beneden springen?

strongman2.jpg

Wat dit waren, geen idee, maar ze waren GLAD

strongman16.jpg

Oppassen bij het naar beneden springen!

strongman13.jpg

Careful now!

294568_10150274138429298_111502229297_7392068_2099052_n.jpg

Een lekker verfrissend neveltje

strongman12.jpg

Onze favoriet: whiiiiiiii

strongman4.jpg

SPLASH in de modder

strongman15.jpg

Melkbidons?

strongman10.jpg

Jesske ontsnapt aan de verpletteringsdood

228813_10150274139449298_111502229297_7392086_5018743_n.jpg

Naar beneden

292507_10150274139549298_111502229297_7392087_479900_n.jpg

En terug naar boven

294549_10150274139614298_111502229297_7392088_870236_n.jpg

Jess oep heur bakkes (al lachend, ah ja :-))

strongman9.jpg

Jump!

strongman11.jpg

strongman14.jpg

 

 

Thanks Pilates Nation, we had a BLAST!

185429_10150274140554298_111502229297_7392103_3137637_n.jpg

11-08-11

J&D-ified: Uitgetest: Interval XT

pilates-nation.png

Een tijdje geleden deed Pilates Nation in Antwerpen een oproep om mee te doen aan de Strongman Run: We are putting together a Pilates Nation team and we are looking for 4 brave souls to join us in the run.

strongman.jpg

http://strongmanrun.be


Dappere zielen als wij zijn (*AHUM AHUM*) voelden wij ons natuurlijk meteen geroepen (*kuch kuch*) en we schreven ons in. Om ons klaar te stomen voor deze heldhaftige uitdaging mochten we 2 keer deelnemen aan een Interval XT groepsles.

IMG_3135.JPG

Dillie doet nog wat onnozel (= J&D trademark). Het lachen zal haar weldra vergaan!

Wij dachten: “wij doen triatlon, hoe zwaar kan lopen op de loopband nu eenmaal zijn?” Guess again!

Seriously, triatlon is for sissies, try Interval XT!!! Layal (= een sympathieke griet die helemaal in topshape is en er zodanig fit/healthy uitziet dat je spontaan zin krijgt om massa’s shotjes wheat grass achterover te slaan) evalueerde eerst ons niveau en kende ons vervolgens een base speed toe.

Deze werd op een post-it geschreven en op de loopband geplakt, zodat we goed wisten wat onze basis was. Die base speed was voor Jess 8.5 dus Jess dacht “ok, lopen tegen 8.5km/u, piece of cake!”. Dillie - die dacht voorzichtig te zijn gebleven over haar capaciteiten - kreeg base speed 7.5 toegekend. *Gniffel* "Voor mij wordt het pas ECHT easy peasy! Ik ga niet eens zweten aan dat tempo” opperde Dillie fier.

Picture 279.jpg

De tweede les speelden we een ietsiepietsie vals en verlaagden we onze base speed een beetje, je zal zo merken waarom...


Wat een voorbarige gedachte! Je warmt eerst op door stevig te wandelen; en daarna beginnen de intervallen: er wordt gespeeld met het stijgingspercentage van de loopband en dan opeens keelt Layal: "BASE PLUS FOUR!" Hopla, tegen 12.5km/u moesten we een “berg” oplopen van 6%! Een minuut later mag je dan even wandelen, maar niet voor lang, het volgende interval dient zich alweer aan! BASE PLUS TEN!!! COME ON PEOPLE, CUT THAT THREADMILL IN HAAAAAALF!!! Spurten tegen 18,5km/u; het is zo eens iets anders!

 

Photobucket


Alsof de intervallen al niet uitputtend genoeg zijn wissel je telkens sessies op de loopband af met sessies krachttraining gebruik makend van resistance bands en het TRX systeem: benen, armen, buikspieren…

Picture 277.jpg

Op de loopband, af de loopband, squats, push ups, crunches, op de loopband, af de loopband, zelfs achteruit lopen op de loopband! We wisselden telkens van inspanning en tegen het einde voelden we elk spiertje in ons lijf.

Picture 276.jpg



Het woord ‘zweten’ kreeg een nieuwe dimensie, zeker toen we de eerste keer allebei een handdoek vergaten mee te brengen…

sweaty_anna.jpg

Zo zagen we er ongeveer uit, maar dan zonder tennisbal enzo :-)

(bron: http://www.soren.be)

This is serious business, people! Gelukkig weet Layal je ontzettend goed te motiveren: "Don't let anything come between you and your goal! Focus on the finish line, you KNOW you're going to reach it!" en zo vliegt het uurtje voorbij. Een aanrader!

IMG_3136.JPG

17-07-11

J&D-ified: Duatlon Kapelle-Op-Den-Bos

Vandaag startten zowel Jess, Dillie als Herman net zoals vorig jaar in de duatlon van Kapelle Op Den Bos. Het voorspelde slechte weer bleef uit (behalve de wind) en zo werd het een zalige wedstrijd!

3km lopen:

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Jessified: Ik maakte gelukkig niet de fout van te snel te starten, wat velen anderen rondom me wel deden. Het lopen was dus vooral mensen inhalen. Ik had gedacht rond de 5:10min/km te lopen, maar Herman nam me op sleeptouw en soms zag ik 4:30 op mijn Garmin staan. Ik probeerde zo goed mogelijk bij Herman te blijven en zo gingen de 3km respectievelijk tegen 4:46, 4:48 en 4:49min/km. INSANE!

 

Dilliefied: Jess, Herman en ik startten samen aan onze eerste loopronde (‘uiteraard’ zal je zeggen). De eerste kilometer kon ik de twee nog redelijk bijhouden, maar de volgende 2km zag ik de afstand steeds een beetje groter worden. No worries, ik was nog altijd mooi 12 km/u aan’t lopen, wat mijn vooropgesteld doel was.

Wisselzone 1:

 

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Jessified: De eerste wisselzone ging heel vlot, ik vloog samen met Herman meteen buiten. Met opstappen verlies ik altijd wat tijd, omdat ik schrik heb daarmee neer te gaan. Jess, stop being such a sissy!!!

duatlon,kapelle op den bos,dillie eens niet oep heur bakkes en jess op 't podium?

Ela madammeke, gij moogt niet vertrekken zonder helm, kom nekeer terug!

duatlon,kapelle op den bos,dillie eens niet oep heur bakkes en jess op 't podium?

Hier, houde gij effe mijne fiets vast terwijl ik mijne helm opzet :-)

duatlon,kapelle op den bos,dillie eens niet oep heur bakkes en jess op 't podium?

Dillie vertrekt, versie 2.0

Dilliefied: Na de loopetappe in de wisselzone zag ik Jess vertrekken en dacht ik: “Ik kan mee, ik hoef niet van schoenen te wisselen.” Dus nam ik mijn fiets en weg was ik… tot ik terug gefloten werd. Omdat mijn bak omgekeerd lag tegen de regen en mijn helm daaronder lag, had ik hem niet zien liggen en was ik zonder vertrokken. Aaaargh… de helm, ik heb er zowat een haat-liefde verhouding mee. Ik kwakte even mijn fiets neer, liep terug voor mijn helm en vertrok… Eindelijk… ;)

16km fietsen:

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Jessified: Ik had geen idee op welke positie ik begon te fietsen maar als ik een dame in het vizier zou krijgen, ging ik wel proberen die in te halen. Herman hielp me hier heel goed bij: in deze duatlon mochten vrouwen namelijk ook bij mannen stayeren (en andersom) en daar maakte ik uiteraard gretig gebruik van. Hoewel ik niet altijd dichtbij genoeg durfde te rijden (Jess, you are such a sissy), haalde ik toch voordeel uit het feit dat Herman mij uit de wind zette. Want er was ontzettend, degoutant veel wind!

We haalden een andere dame in en nadien ik hing een hele poos in het wiel van de eerste dame, maar op dat moment wist ik totaal niet dat zij de eerste was. Uiteindelijk werd het gat tussen ons toch te groot, ik verloor te veel tijd bij het nemen van de bochten, ik blijf daar toch wat bang van om ze te plat te nemen. Jess, you REALLY are a sissy! :-)

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Ondanks de wind maar dankzij de hulp van Herman ben ik erin geslaagd die 16km te rijden tegen ongeveer 35,6km/u gemiddeld (zal zelfs iets sneller zijn want ik had mijn Garmin nog niet opnieuw gereset toen ik aan het lopen begon. GESCHIFT!!!


duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Dilliefied: Voor het fietsgedeelte had ik bedacht dat de ideale tactiek was: niet ‘oep maan bakkes’ gaan (hoewel ik dat minder in de hand zou hebben), niet van schoenen wisselen om tijd te winnen en stayeren bij een man nu het voor een keertje toegelaten was. Al gauw had ik mijn slachtoffer in de gaten. Ik zette een tandje bij om tot bij hem te geraken en vervolgens in zijn wiel te gaan hangen.

 

Af en toe ging het wat te traag naar mijn goesting, dus probeerde ik halverwege de eerste ronde even in te halen en het kopwerk over te nemen, maar al gauw merkte in het voordeel van stayeren. Ik kreeg zoveel wind om tegen op te boksen dat ik na een minuutje het kopwerk maar weer doorgaf ;-) Thnx dude 136, you helped me out a lot!

In de bochtjes geraakte ik mijn stayer-dude elke keer even kwijt. Note to self: oefen op bochten, u suck at that! Vooral toen we de 2de ronde inzetten, heeft het een paar laaaange minuten geduurd voor ik 136 weer beet had. Ik hoorde mezelf zeggen: “Wacht op mij dude!”.

Wisselzone 2

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Jessified: ik dacht: nog maar 1,5km lopen, ik wil er écht vanaf zijn en dus smeet ik mijn fiets tegen de kant, helm neer, schoenen vliegensvlug gewisseld en ik was dus nog voor Herman de wisselzone uit.

Dilliefied: Aangekomen in de wisselzone, bedankte ik – beleefd als ik ben - dude 136 voor het voortrekken en vertrok ik meteen volle gas.

1,5km lopen:

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

 

Jessified: 1,5km is echt niets, hoewel het wel heel zwaar aanvoelde. Ik gaf alles wat ik nog had, maar veel was dat niet meer. Ik zag de dame van tijdens het fietsen een paar 100m voor me en het gat werd wel wat kleiner, maar inhalen kon ik haar helaas niet. Halverwege het loopgedeelte wist Bert me te vertellen dat ik als 2de dame liep en toen zette ik nog alles op alles om haar in te halen, maar het lukte me niet meer. Ik liep die laatste 1,5km net iets sneller dan 5min/km, veel sneller lukte echt niet meer. Ik finishte een 10tal seconden na haar, op 53'55'', wat ik TOTAAL niet had verwacht. Volgens mijn berekeningen zou ik namelijk bijna 58min nodig hebben gehad (lopen tegen 5:15min/km en fietsen tegen 30km/u).  C-UH-RAZY!!! Who is the sissy now!?!

Dilliefied:

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

 

Het laatste stukje lopen ging blijkbaar nog steeds heel vlot. Mede door niet alles te moeten geven tijdens het fietsen (thnx again dude 136), waren de beentjes nog niet verzuurd en liep ik nog steeds ongeveer 12 km/u. Het was een eenzame 1,5km, want ik had bij de eerste 100 meter dude 136 al ver achter mij gelaten.


Aan de finish zag ik op het bord staan: 00:57:48. Say whaaaat??? Mijn optimistische pronostiek was 01:03:00. Dus ik was best tevreden :-D


duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Partners in crime :-)

 

Bedankt Herman om Jess mee te sleuren, bedankt Martine voor de foto's en bedankt The Business Analysts (mijn werkgever) voor het coole triatlonpakje :-)

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Be Wise. Optimise?

I think I did ;-)

04-07-11

Dilliefied: Oep maan bakkes again @ Kortrijk triatlon

WAAROM??!!

’t Is toch écht élke keer opnieuw de vraag waar je de ochtend van een wedstrijd mee opstaat.

Uiteraard had ik de avond voordien mijn zakken al gepakt. Mijn checklist lag ook klaar om alles te overlopen voor vertrek. Dus vertrok ik om 7u richting Kortrijk met al mijn tria-tools… of dat dacht ik toch! Pas toen ik stond te grappen met de andere ODS’ers viel mijn frank: Ik was mijn helm vergeten! Whaaaaa!!! Bovenop de pre-race-stress, kreeg ik er dus may-not-be-able-to-start-after-2-hour-drive-due-to-stupid-helmet-stress.

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlonDoel 1 werd dus: vind een helm en snel! Bij de infostand konden ze me niet verder helpen en er was ook nergens een stand te vinden die helmen verkocht. STRESS! Ik zag de titel van mijn blogpostje al: “1u41 over 114km naar Kortrijk met een gemiddelde van 68km/u, gevolgd door DNS wegens Dillie juuuuust being very Dillie.” Maar toen kwam ik de lieve mensen van de VTDL shop tegen. Zij informeerden even bij een kennis die niet deelnam of ze eventueel bereid was langs te komen om deze arme ODS’er met puppy oogjes en pruillipje uit de nood te helpen. En jawel, dat kon! Stress part 2 kon beginnen…

Ik legde met een beetje vertraging mijn gerief in de 2de wisselzone en dan vertrokken we in groep naar de eerste wisselzone en tevens de start. Onderweg kregen we al een voorsmaakje van het heuvelachtige parcours: het zou geen makkie worden.

 

Zwemmen/worstelen:

Even later stonden we met z’n allen weer zenuwachtig te trappelen aan de zwemstart die op zich liet wachten. Deze keer moesten we allemaal inzwemmen tot aan de eerste boei, wat minder hectisch is. Aan de andere kant startten we deze keer samen met de mannen. Daar was ik minder scheutig op… Mannen stampen toch nog iets harder dan vrouwen :-s En ik kreeg gelijk. Net voorbij de helft van de zwemetappe werd ik getrakteerd op een stevige trap op mijn borstkast van een schoolslagzwemmende man. AUWTCH! Ik kreeg even geen lucht meer binnen en bleef ter plaatse trappelen om adem te happen. $@%¨!!??&#  to you man!!

 

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlon

 

Fietsen – hoogtes en laagtes:

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlonNa de eindeloze worstelpartij, moesten we zelf uit het water kruipen. Geen uit-het-water-hijsers in Kortrijk. Grappig hoe snel je luxe gewend bent ;-) En hupla, ik was vertrokken met de fiets. De ene klim na de andere volgde elkaar op. Net wanneer je dacht het ergste achter de rug te hebben, volgde terug een gigantische bergop. Het voordeel is natuurlijk dat er ook mooie afdalingen waren, waar je dan even cruisend op adem kon komen. Heerlijk :-) Deze keer had ik ervoor gekozen om geen tijd te verliezen in de wisselzone en geen gps aan te doen. Ik wist dus de hele weg lang niet hoe ver ik stond, dat was wel lastig. Toen ik het einde van het fietsparcours naderde, klikte in beide voeten uit de pedalen, maar een paar meter van de lijn naar de wisselzone (waar je verplicht moet afstappen), hoorde ik mijn linker voet terug inklikken. NOOOOO! Ik geraakte geen tweede keer uitgeklikt en knalde tegen de grond. Grappig genoeg was mijn eerste gedachte: “nah, uitgeklikt”. Er werd me gevraagd of ik ergens pijn had. DUH, wat denk je nu zelf? But no time to waste, op naar de wisselzone. Daar aangekomen dacht ik: Is this my lucky day or what?? Nummer 20 stond op mijn plaats geparkeerd! $@%¨!!??&#  to you too biatch!! Dus kwakte ik mijn fiets gewoon op de grond en weg was ik.

 

Lopen – dieseltje op full speed

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlonIk startte met ietwat pikkende elleboog en been aan het loopgedeelte. Ik zou na de finish wel kijken hoeveel vel er tegen het beton was blijven plakken. De ademhaling tijdens de eerste paar honderd meters ging moeizaam, alsof ik maar 1 long overhad, maar dat beterde snel. Voorbij de helft kwam ik voor het eerst een ODS’er tegen: Griet, die heel sterk gezwommen en gefietst had. Het was even op de tanden bijten om haar bij te benen, maar het lopen ligt me blijkbaar wel, want daar win ik altijd enkele plaatsen, waar ik in andere disciplines eerder een aantal plaatsen verlies. Ik ben een dieseltje zeker? :-)

  

Aangekomen had ik eindelijk tijd om mijn arm en been te bestuderen. Diagnose: Wat flinke schaafwonden en blauwe plekken op elleboog, scheen en bil. Daar ben ik binnen een weekje vanaf, op voorwaarde dat ik nu stop met de grond te kussen. :-D

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlon

Hoe een bil eruit ziet nadat Dillie het gebruikt voor een wedstrijd

 

Resultaat:

Zwemmen (500m): 11:26

Wissel 1: 02:26

Fietsen (17km): 39:45 (inclusief patat op de grond)

Wissel 2: 01:13

Lopen (3,5km): 16:50

Finish time: 1:11:40

 

Rekening houdend met mijn tottertje, de kletsen, de lastige 2de wissel en het hel-parcours, heb ik mijn tijden toch nog verbeterd! *Proud*

PS: achteraf ontmoette ik heel kort nummer 20. Ze had eveneens een tottertje gemaakt en was best een sympathieke meid ;-)

01-07-11

Dilliefied: Over De Streep in Stop & Go - part 2

Ons 2de en toch wel mega cool artikelke in de Stop & Go

(Triatlon magazine van de Vlaamse Duatlon & Triatlon Liga).

*Giggles*

Download here ;-)

 

Stop&Go artikel 2a.JPG

Stop&Go artikel 2b.JPG

Stop&Go artikel 2c.JPG

Stop&Go artikel 2d.JPG

Stop&Go artikel 2e.JPG

Stop&Go artikel 2f.JPG

 

09:27 Gepost door Dillie in Sport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: over de streep, stop&go, magazine, interview |  Facebook |

12-06-11

Dilliefied: Triatlon Retie - No 1/4, possibly 1/8, fearing DNS :-(

sport,triatlon,triathlon,blessures,verdrietig,sadness,over de streepNa mijn so called “moedige”, maar ook “domme” stoot in Zwevegem (= met mankepootje toch deelnemen aan de No Limit Triatlon Zwevegem, hoewel coach Stijn er niet helemaal happy mee was en me liever een startverbod had gegeven en me dat achteraf gezien ook effectief hàd gegeven), hield ik me wat rustiger. Ietsje minder lopen en een beetje meer fietsen en zwemmen om te blijven bewegen. Mijn voet voelde stilaan beter en beter aan. Hij bleef wel “aanwezig” voelen, maar deed geen pijn. Ook na een loopje van 2km en enkele dagen later 4km, was er geen vuiltje aan de lucht. Tot ik vandaag vertrok voor een - nog steeds bescheiden - 6km. Zoals de dagen ervoor was het goed begonnen, maar na een km begon het voetje meer en meer “aanwezig” te voelen. Ik minderde dus nog een beetje vaart (hoewel ik slecht aan 8km/u liep, wat toch wel “traag” te noemen is), maar op 3,7km voelde in een steek en dan een duidelijke overgang van “aanwezig” naar “pijn”. “Niets forceren” had coach Stijn gezegd, dus ben ik ook meteen gestopt en heb ik de rest naar huis gewandeld. Op blote voeten of op platte schoenen stappen, kan momenteel niet pijnloos. Op mijn tippen of op hakken lukt het ironisch genoeg wel ongeveer probleemloos. Aaaargh! Wat nu??

Op de koop toen ondervond ik de voorbije dagen tijdens het zwemmen en fietsen een lastig gevoel in mijn rechter elleboog. Die gebruik je om water te stuwen bij het crawl zwemmen en om bij te sturen en op te steunen tijdens het fietsen.

Kortom: ik ben momenteel een klein wrakje en zit in een sport-dipje. Mijn inschrijving voor Retie degradeerde al van 1/4 naar 1/8 op aanraden van coach Stijn (die zich geen tweede keer ging laten overhalen door mijn enthousiasme). Maar nu vrees ik een beetje voor een DNS of DNF, tenzij iemand kan zorgen voor een klein mirakel…

Emo toestand op dit moment: pure sadness...

sad.jpg

30-05-11

Dilliefied: No Limit Triatlon Zwevegem - No DNF for this lady

29 mei: D-day, onze eerste officiële ‘Over De Streep’ wedstrijd van het seizoen, de No Limit Triatlon Zwevegem.

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegemDe vraag van de dag was: Zou ik kunnen deelnemen?  En zoja, worstel ik me ook door het loopgedeelte met mijn mankepootje? Of zal er “DNS” (Voor tria-leken: Did No Start) of “DNF” (Did Not Finish) achter mijn naam komen te staan? 

Een gevreesd, maar hoopvol bezoekje aan de kinesist maakte al het één en ander duidelijk… het zou geen DNS worden. Wat er juist scheelde aan de mankepoot was niet duidelijk, maar kinesist Filip voelde geen breuken of scheuren (would’ve been strange anyway), maar wel wat vocht in het “weke gedeelte”. Dus: intapen die handel and off we go, richting Zwevegem!

Daar aangekomen, troepten de ODS’ers al snel samen. Mijn partner in crime Jesske, was er deze keer niet bij. Die had intussen dolle pret in Brasschaat (zie lager). De supporters van dienst waren: Herman (die zelf in trio meedeed), Sofie & the dogs (vriendin van Steven), Cat (vriendin van Griet), de wederhelft en kids van Nancy en uiteraard coach Stijn, inclusief camera. Stijn meldde ons dat de ODS pakjes nog niet klaar waren, dus werd er gezorgd voor een alternatief: het échte Belgium pakje :-)

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

Onder het toeziend oog van coach Stijn, legden we ons gerief klaar in de wisselzone en wurmden we ons in de wetsuits. Om 13u mochten de dames starten, Steven moest nog een uurtje langer zijn zenuwen op de proef stellen. Eindelijk aan de kant van het water, werd ik vreemd genoeg rustig van het zenuwachtig gekwakkel van Griet en Nancy, die zich vandaag waagden aan hun allereerste triatlon EVER!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

Dolgedraaide Griet was helemaal het noorden kwijt en vroeg zich op de kant af: “Moeten we NU pissen??”

Dillie in een deuk: “Neeeeee jong, straks IN het water he! Anders loopt het hier van uw benen uit de pijpen van uw wetsuit!!”

Griet in’t water: “Nu???”

Dillie: “Ja, nu!!”

Nancy: “Ik kan ni!”

Griet: “Goed drukken!” 

En op deze hilarische noot: “KNAL”, starten dus :-)

 

Part 1: Zwemmen 750m:

Door mijn overwonnen openwatervrees in Geel, had ik vertrouwen in dit eerste gedeelte. Conditie- en ademhalingsgewijs ging het super goed, zoals voorzien, maar een paar meter verder (na wat kloppen van links, rechts en recht voor), leek het niet alleen heel traag te gaan, ik zwom ook altijd totaal uit de richting! Ik probeerde om de 5 slagen rechtdoor te kijken en moest elke keer bijsturen. Uit pure miserie begon ik zelfs bilateraal te zwemmen in de hoop dat dat zou helpen, maar in de plaats werd ik er door de glimlachende kajakkers op attent gemaakt dat ik een stuk moest terug zwemmen om ROND de boei te zwemmen. No shortcut for Dillie :-)

De zwemtijd had immens lang geleken, dacht ik: Nu moet ik een tandje bijsteken om dat geknoei goed te maken.

In de wisselzone toegekomen, zag ik Griet. Leuk! Dan vormen we samen een mini peloton op de fiets!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Part 2: Fietsen 20km:

Zo gezegd, zo gedaan. Griet en ik wisselden wat kopwerk af. We merkten al snel dat de pittige heuvels en straffe wind het ons écht moeilijk zouden maken. Na de eerste vermoeiende ronde volgden er nog 3 :-s Ergens halverwege de 2de ronde geraakte ik Griet kwijt. Ik bleef 20 à 50 meter achter haar aan hangen, maar kon haar niet meer bijbenen. Bij momenten gaf ik al wat ik in mijn lijf had, rechtstaand, bergop en wind tegen en haalde ik met moeite 15km/u. Aaargh!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Part 3: Lopen/doodgaan 5km:

Na de zware fietsetappe was het pas echt tijd om af te zien. Ik startte aan het loopgedeelte en hoopte dat mijn voet het zou uithouden, om te ontsnappen aan mijn eerste DNF. Zoals verwacht ging het moeizaam en werden het 5 pijnlijke kilometers. Ik sloeg er maar met moeite in 10km/u aan te houden, maar volhardde tot de bevrijdende finish. Nog smikkelend aan mijn appelsien, kreeg ik een micro onder de neus geduwd om te polsen naar het verloop van mijn eerste ODS wedstrijd en de volgende uitdaging. Enkele minuten later verscheen ook Griet met een veelbetekenende glimlach op haar gezicht en even later kwam ook Nancy in zicht, die heel blij was dat ze eindelijk klaar was en meer nog: dat ze niet laatste was :-) Well done!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

Resultaat:

750m zwemmen: 18:36 (En dat ondanks al mijn nutteloos extra afgelegde afstand, toptijd :-D)
Positie: 25 ste

Wisselzone 1: 2:46 

Iets meer dan 20 km fietsen: 46:57 (doodgaan)
Positie: 19 de (dus 6 ingehaald, yeuy!) 

Wisselzone 2: 2:02

Lopen: 29:03
Positie: 21 ste (dus door 2 ingehaald, doeme toch, ik was een beetje aan’t sterven) 

Finish: 1:39:21.

Gezien de omstandigheden (ingetapete voet, moordende hellingen en helse wind): mooi resultaat!

Uiteraard blijf ik zitten met de vraag tot wat ik in staat was geweest met 2 deftig functionerende voeten… But hey, we’ll never know.

 

De volledige uitslag vindt je hier: Sprint Ladies.pdf

Dikke merci aan de coach, supporters en fotografen Cat en Herman (of zijn madam?)!

Lees ook het relaas van Steven, Griet en Nancy!

over de streep,triatlon,triathlon,no limit triatlon zwevegem

 

28-05-11

Dillified - LOST & WANTED: luck

Zoals jullie eerder konden lezen, trokken we woensdag met een bende naar het ciruit van Zolder om er wat te racen. Naast het fietsen had ik, bij wijze van voorbereiding op de wedstrijd in Zwevegem, nog enkele km loslopen op mijn schema staan en always-in-for-a-run-Jess was het slachtoffer van dienst om die 6km mee af te leggen op... de parking van het circuit van Zolder!

triatlon,triathlon,zwevegem,brasschaat,blessure,pijn voetjeIk zie jullie al met de oogjes rollen en zeggen: "Duh, op een parking, tuurlijk is dat saai". Dat vonden wij ook, dus hebben we het loopje 1,5km ingekort en dat kwam me eigenljk goed uit, want ik voelde wat pijn aan de buitenkant van mijn rechter voet. Ik had voor de verandering mijn oudere asics met steunzolen nog eens aangetrokken en vermoedde dat ik de steunzolen verkeerd had gestoken of mijn schoenen te hard had aangespannen. En hupla, onder het motto "dat trekt wel weg", vertrokken we al zingend naar huis (Zolder tis toch wel een uurtje rijden voor ons).

De dag nadien voelde ik nog pijn bij het wandelen, maar veel minder, dus dat was goed. De dag erna nog minder... Tot ik vandaag voor mijn laatste losloopje vertrok. Een luttele 3 km om de beentjes los te gooien. En jawel, na de eerste paar meter begon het kreng al pijn te doen. Ik zette toch door om te kijken of het zou overgaan, maar dat deed het niet. Het werden 3 pijnlijke kilometers. Op dit moment kan ik er nauwelijks op stappen... Hmm...

Ik kan niet deftig wandelen en ik neem morgen deel aan de No Limit Triatlon Zwevegem!!!

Onze eerste officiële 'Over De Streep' wedstrijd nota bene! Aaargh :-s

What to do? Ik belde dus maar even de kinesist die gelukkig bereid is om op zondag ochtend te proberen mijn voet te fixen, in plaats van met vrouw en kindjes gezellig croissants te eten en warme choco te slurpen. Sorry Filip en 10000000 x thnx!

Dus heb ik naast mijn hele waslijst tria-materiaal morgen nog 1 item extra in te pakken: a whole lot of luck! Stuur mij dus alle goeie vibes toe die jullie over hebben, want ik zal ze nodig hebben  :-(

Maaaaar, we laten het kopje niet hangen. De voet wordt gerepareerd en al moet ik over die streep KRUIPEN, ik zal erover geraken!

Zowel Jess in Brasschaat als ik in Zwevegem, we're about to whip somebody's ass :-)



26-05-11

J&D-ified: Woensdag Zolderdag

Of we eens geen zin hadden om met een groepje te gaan fietsen op het circuit van Zolder, vroeg Herman. Alsof wij zoiets ooit niet cool zouden vinden!?!?

"In juli?" stelde Herman voor.

"Zo lang nog wachten?", zei Jess.

"Volgende week!" besloot Dillie.

En zo geschiedde...

 

Photobucket
WE ROCKTEN!

Het.Was.Zo.Cool!!! Woonden wij daar wat dichter bij, we zaten daar elke dag. Of toch elke woensdag. Ubercool! Vlammen tegen vlotjes 35km/u met een max van 47,3, en niet eens bergaf hé ;-)

Een 34tal kilometer amuseerden we ons rot, hoewel we allebei nog een beetje met de poepers zaten wanneer we deze twee mooie bochtjes na elkaar moesten nemen. Eerlijk is eerlijk; en Dillie's crash heeft daar geen deugd aan gedaan.

gevaarlijkbochtje.jpg

Ik ben natuurlijk niet heus gewoon rechtdoor gereden, zo nauwkeurig is de Garmin gewoon niet :-)

Het werd extra eng toen er opeens een fietser in den decor bleek te liggen en we hem nadien met o.a. een bebloed gezicht afgevoerd zagen worden. Hopelijk houdt de mijnheer er niets ernstigs aan over, want het zag er niet zo goed uit :-(

Desalniettemin hadden we een geweldige tijd op het circuit.

zolder.jpg

Dillie had ook nog 6km loslopen op haar schema staan. Omdat de anderen (Kaat, Edith, Herman en zoon Pirmin) nog aan het fietsen of al aan het inpakken waren, besloten we in de buurt te blijven.

Beste lezertjes, wij zullen jullie iets vertellen. Het circuit van Zolder is cool om te fietsen. De parking van het circuit van Zolder is iets minder cool om te lopen. Niet uitproberen, geloof ons maar. Enkel het Rocky-gewijs oplopen van de trappen naar de tribune was nog ietwat cool. Maar we hielden het toch 4,5km vol, then we called it quits, for sanity's sake!

In ieder geval wordt Woensdag Zolderdag een weerkerend item in de komende maanden en hopelijk zullen velen van jullie volgen. Want het is echt! héél!! COOL!!! of hadden we dat al gezegd?

21:08 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (6) | Tags: avondifetsen, circuit van zolder, koerske, echtheelcool |  Facebook |

15-05-11

Dilliefied: Bye bye evenwicht, hallo beton

15 mei: een zonnige, doch winderige dag die nog even zal nazinderen

Plan: koppeltraining: 40km fietsen + 10km extensief duurlooptraining. En dat vlak na elkaar.
Deelnemers: Jess & Dillie
Weersomstandigheden: very windy
Lichamelijke toestand bij vertrek: topvorm!

Zondag, de IDEALE dag voor een koppeltraining, nietwaar?
Wisselzone klaarmaken (=auto van Bert), schoentjes aan, helm op, garmin actief en goan met de banaan!

Ondanks de wind was het lekker cruisen, af en toe ging de wind liggen of hadden we hem in de rug en haalden we 34 km/u. Het ging vlotjes tot we een brugje over moesten…
Klein beetje afremmen om het bochtje te kunnen nemen… oeps… nog wat te dicht tegen de kant… nog even bijsturen… Zand? Grind? Daar had ik geen rekening mee gehouden in mijn berekening!!

FLATCH!!! Dillie ging onderuit! (Hierover helaas geen details, wat toen gebeurde is momenteel een zwart gat in mijn geheugen.)

227264_1980220778940_1045793174_32363264_5384486_n.jpg

Next thing I know: Ik lig op mijn rug, fiets iets verderop (ik ben dus uit mijn kliks geraakt :-DDD), eventjes was alles wazig, hoofdpijn en pijn… overal. Jesske die op verbazingwekkend snel tempo uit haar kliks geraakt is, heeft kunnen uitwijken en stoppen, kwam met een bezorgd gezichtje boven mij hangen om te zien of ik ok was.

Het mag gezegd worden: Jess, knap staaltje stress management!
Ik hoorde Jess meteen vragen: Waar doet het pijn? Blijf liggen! Voel je iets aan je rug? Knieën? Polsen? Ellebogen? Dillie, blijf nog heel effe liggen (want ik probeerde overeind te krabbelen), anders ga je mottig worden! Jawadde, die helm is volledig kapot!

Picture 105.jpg

Het grappige is dat ik zelfs na zo’n valpartij blijkbaar mijn gevoel voor humor niet verlies. Vanop de grond en nog ietwat aan het creperen van de pijn, was ik al snel weer aan het joken met Jess. Dat verzachtte de pijn een beetje :-) Hilarisch, achteraf bekeken!

Even later lukte het weer om recht te staan. Nog even de fiets gecheckt, maar die scheen niet al te veel klappen te hebben gekregen. Met de kapotte helm terug op het hoofd, een pijnlijke heup en elleboog, kroop ik terug op de fiets om huiswaarts te keren. Die training hebben we dan toch maar stop gezet. :-)

Moraal van het verhaal… en dat wil ik alle triatleten of fietsers op het hart drukken: Hoe idioot die helm er ook uitziet, WEAR THE DAMN THING! Hij heeft mij zonet een niet zo aangenaam bezoekje aan het ziekenhuis uitgespaard!

Anyway, mooi excuus om een nieuwe helm en fietstrui te kopen. Die laatste is nu doorzeefd met schuurgaten. :-)

14-05-11

Dilliefied: my cra(m)py style

ac3dd4ddc9b5820f54cd375d3b857b1cRmVldC5qcGc=.jpgVoorbije dinsdag was het - zoals wekelijks - Iron Girls zwemtraining. Een zwemtrainingen is een raar beest. Soms heb je't beet, ben je in 'form' en zwem je als een pro (denk je) en andere keren gaat het je niet af, lijkt je techniek nergens naar en vind je je swim-groove niet.

Jammer genoeg is optie 2 iets frequenter voorkomend dan de eerste, maar dinsdag was ik in mijn element: ik scheurde door het water dat het water er aan de zijkanten uitsplashte, zo snel ging ik! (C'mon, lemme dream a little.)
Zelfs bilateraal ademen wordt stilaan piece of cake (en dat omdat ik het al enkele lessen zoveel mogelijk doe onder lichte dwang en het streng toeziend oog van Jess).

Maar dan... Een kwartiertje voor het einde van de les bij de 15de lengte pull buoy (benen bewegen weinig of niet): HUGE CRAMP!

pain-logo.jpg

Ik "waterhinkelde" naar de kant om onderweg op Jess te botsen en ook haar een poepkramp te bezorgen. Sauwwy!
Een goeie 10 minuten geraakte ik niet uit dat water omdat ik mijn voet, die ik onder water aan het rekken was, niet durfde loslaten. Voetkrampen zijn zo pijnlijk dat ik er tranen van in mijn ogen krijg! Daarna verzamelde ik al mijn moed, liet mijn pijn-pootje los en hees mezelf op de kant om daar nog een 5 tal minuten te proberen kalmeren en de kramp eruit te masseren. BLEH! Gedaan met de training!

images.jpg

Die roze rekker hier is de boosdoener *fronst wenkbrauwen*

 

2 dagen later waagden Jess, Bert en ik ons aan een openwater zwemmetje in de plas van Hofstade en ook daar, had ik na lichte onheilspellende kuitkrampjes ook prijs voor een -deze keer gelukkig minder hevig exemplaar van een- voetkramp.

RoepenOnbeslistWenkbrauw ophalenHuilenVerrast

 

Nu is de vraag: what to do?

  • Magnesium nemen -> CHECK! Ik vreet heel de dag ook zoveel mogelijk Mg-rijk voedsel.
  • Opwarmen -> meestal CHECK!
  • Voldoende drinken tijdens de dag -> I could do better.
  • Recupdrank drinken tijdens de training -> I fail at that too.
  • Meer en regelmatiger slapen -> Ok, daar heb ik de laatste week wat tegen gezondigd Schamen
  • Niet teveel eten voor een training, want dan gaat je energie daar naartoe -> CHECK!

Hebben jullie andere tips? BRING IT ON!

Een verkrampt zwemmerke zal u dankbaar zijn!

09:26 Gepost door Dillie in Sport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zwemmen, voetkramp, magnesium |  Facebook |

09-05-11

Dilliefied: Triatlon Geel - Open watervrees voorgoed Foetsie?

Op 8 mei was het zover… de eerste échte triatlon van’t jaar: 1/8ste in Geel, bestaande uit: 500m zwemmen – 26km fietsen – 6,6km lopen.

 

Mijn zak de avond voordien klaarmaken? Naaah, dat is toch niet nodig? Ik doe de dingen nooit half, dus ging ik ook die dag voor de volle 100% pure stress.

Heb ik alles bij? Oei nee, mijn fiets nog… redelijk essentieel… aaaargh!

 

Rond 8u30 vertrok ik – na een 30 tal keer de checklist te hebben overlopen en hopeloos te vroeg – richting Geel.

Na het inchecken probeerde ik de tijd een beetje te doden door de ‘tsjoepen’ van mijn koersstuur dicht te plakken met een tubeke secondenlijm. Of course I managed to glue my fingers together! Soooo Dillie :-) Enfin, de tsjoepen hingen vast en ik zou daarvoor dus al niet meer gediskwalificeerd kunnen worden… hoewel ik het op dat moment niet zo erg zou gevonden hebben :-)

 

Niet veel later kwamen ook de andere stresskonijntjes druppelsgewijs toegestroomd: Naast de ‘habituétjes’ (Jess, ODS’er Steven, Wim, Edith,…) hadden we ook tria-virgins Bert en Leen zonder facebook mee. Spannend!!

Na het geknoei in de 2 wisselzones, wurmden we ons in onze wetsuits en waren we klaar voor de sprong in het duister…

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

In wetsuit wurmen :-)

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Euh... visje nadoen? :-)

 

Van dan af ging het allemaal heel snel. We kregen een signaal van de organisatie: “Het water in dames!” De zenuwtjes gierden door onze buiken. Ik liet me wat onhandig van de kant in het water glijden, schatte de diepte ietwat verkeerd in en kwam een beetje ongelukkig op mijn enkel neer. AUWTCH… maar veel tijd om te zeuren was er niet. We zochten ons een plekje uit en plots klonk het: “Succes dames, KNAL”. En weg waren we! Van bij het begin probeerde in het hoofd koel te houden (figuurlijk dan) en herhaalde een paar keer tegen mezelf:

 

“Kalm Dillie, niet overhaasten, want dan trekt het op niets meer. Let op uw techniek, adem rustig in en uit, dan lukt het wel.”

 

And so it happened! Ik sloeg erin crawl blijven zwemmen, mijn ademhaling onder controle te houden en uit het water te komen zonder buiten adem te zijn! Op de massa’s klop en wat stampen die ik gekregen heb van voornamelijk schoolslagzwemmers, was dat dus een vlekkeloze zwemetappe. Is mijn open watervrees dan voorgoed foetsie? Ik hoop het!

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Wetsuit al lopend uitkrijgen

 

triatlon,triathlon,18 geel,open watervrees foetsie

Serieus... hoe mottig kunt ge eruit zien tijdens een triatlon?

 

Bijna euforisch startte ik aan het fietsparcours. Ook dat ging redelijk vlot. Ik probeerde tussen de 28 en 32 km/u te blijven rijden. Door de felle windstoten op de open vlakten, zakte ik soms naar 25km/u. Ik sloeg er toch in gemiddeld 28km/u te rijden.

 

Een klein uurtje later kwam het einde in zicht. Nog 6,6km lopen en ik had het geflikt! Met mijn laatste beetje energie, uitgerokken-elastiek-achtige benen en grote grijns op mijn gezicht, vertrok ik. Het plan was niet trager te lopen dan 10km/u, maar ook niet overmoedig te worden en te moeten wandelen. Ook nu had ik mijn tempo redelijk snel beet en kwam ik uiteindelijk op gemiddeld 10,8 km/u uit. En dat in die hitte... Niet slecht :-)

 

Op 01:47:32 finishte ik met een -indien mogelijk- nog grotere grijns op mijn smoeltje.

Een lichtjes gekneusde enkel en een gigantische blauwe plek rijker, maar ik was tevreden en ik weet…. dat ik NOG beter kan!

Hell yeah!

 

Met dank voor de foto’s aan Frank Mertens :-)

18-04-11

Dilliefied: Antwerp 10 Miles – a milestone

Sport,lopen,Antwerp 10 miles,mission accomplishedZondag 17 april stond ‘Antwerp 10 Miles’ op het programma. Zoals jullie eerder al konden lezen (Indien niet: FOEI! Lees dan eerst dit blogpostje), vreesde ik een beetje voor die ellenlange afstand van 16km. Ik had nog nooit meer dan 13 km achter elkaar gelopen en hoewel ik de laatste trainingsweken vlotjes was doorgekomen, bleven de knietjes toch mijn ‘zorgenkindjes’

Dus, worstelden we ons zo ver mogelijk door de meute naar voor tot bij het bord 1u30 – 1u45. Daar stonden we nog wat zenuwachtig te trappelen tot er een dikke 10 minuutjes later eindelijk beweging in kwam en we van start konden gaan. SJAKAAAA! En bij de eerste pasjes waren de zenuwen meteen verdwenen en kon de fun beginnen. Geflankeerd door Steven en Tanju verliepen de eerste kilometers lekker smooth op 1 detail na: de grote mensenmassa die de 10 Miles transformeerde in een reuze hink-stap-sprong spel. Elk gaatje werd benut (ok dat klikt even fout, I explain): Gaatje? GAAN!... en vertragen. Gaatje? GAAN!... en weer vertragen… Snappie? :-)

Het doel was het parcours uit te lopen op ongeveer een uurtje en een half, dus aan een dikke 10km/u. Haalbaar? Ik had er intussen vertrouwen in :-)

sport,lopen,antwerp 10 miles,mission accomplishedNa enkele kilometers was Tanju de pist in. Dus cruisede ik verder met mijn private pacer Steven. Hij wist me te vertellen wanneer best wat in te houden en wanneer het moment er was om te pappen! Af en toe kreeg ik een busje uit de drankbelt toegestopt en werd ik wat verfrist (lees: de beker die ik al lopend bij de drankpost probeerde leeg te drinken, kreeg ik in mijn gezicht gekletst begeleid door een brede, voldane glimlach van Steven).

Halverwege de wedstrijd zat de moed er nog altijd goed in. We sloegen erin een behoorlijk tempo aan te houden. Zelfs de tunnels met bijhorende knocked out lopers, die de afstand (of temperatuur? Intensiteit?)  wat onderschat hadden en op een ongelukkige manier kennis hebben mogen maken met het Antwerpse beton, konden me niet intimideren.

Nog enkele kilometers verder kwam de finish in zicht en dat wil zeggen: tijd voor een berekende spurt! Alles geven! En zo eindigde ik als 8555ste met een mooie tijd van 1u 35min aan gemiddeld 10,2 km/u. Achteraf bekeken had ik nog iets meer gas kunnen geven, want ik kwam fris als een hoentje aan en kon eigenlijk makkelijk nog een paar kilometer doorgaan. Dat weten we dan ook weer :-)

De Antwerp 10 Miles waren gewoonweg super! Top sfeer, leuk parcours en een mooi resultaat.

Mission accomplished!

En wat nog meer is… het begint stilaan te kriebelen om me te wagen aan een halve marathon! :-D

Een sfeerbeeldje:

id259810-10-miles-110417-06733-jpg-960x700-n.jpg

Bron beeld van de medaille: gepikt van de blog van Kaat :-)

01-04-11

Dilliefied: Over De Streep: Intro@Atriac

triatlon,triathlon,zwemmen,techniek,atriac,over de streepVandaag stond de eerste zwemtraining en tevens kennismaking met Atriac op het programma. Ook deze keer vertrok ik met een goeie portie onwetendheid op zak naar Wilrijk.

Ik las op de site hoe de baanverdeling zou zijn:

  • Baan 1  - techniek en beginnende zwemmers
  • Baan 2  - Jeugd
  • Baan 3  - 400 meter boven 7:16
  • Baan 4  - 400 meter tussen 6:46 en 7:15
  • Baan 5  - 400 meter tussen 6:16 en 6:45
  • Baan 6  - 400 meter sneller dan 6:15

Say whaaaaat? In de traagste baan zwemmen ze tot bijna 2 minuten sneller dan ik? Oei…

Daar aangekomen werden Over De Streper Griet en ik ontvangen door een team sympathieke Atriacers.

triatlon,triathlon,zwemmen,techniek,atriac,over de streep“Kunnen jullie zwemmen?” werd ons gevraagd.

“Euh…. Tja… Wat is ‘kunnen zwemmen’ he? Een beetje wel.” was ons voorzichtig antwoord.

Na 400m - nauwlettend in het oog gehouden – loszwemmen in de eerste baan (de baan voor de newbies / groentjes / drenkelingen :-)), klonk het: “Dat is niet de eerste keer dat jij zwemt… ga maar naar baan 2.”

Leuk, ik word toch al niet meer als beginneling geklasseerd. *Dillie Proud*. Hup naar baan 3 zou ik zeggen Stoer

De training die volgde was anders dan ik gewoon was. We lagen met 7 in 1 baan… tel daar nog 4 kleine koters bij en het resultaat is: net een open water training = mensen zwemmen in je weg (en jij in die van hen :-)), je krijgt stampen, krijgt gigantische golven over je heen als je komt ademen en dus drink je af en toe een tasje chloorwater.

Na nog enkele technische tips in het kinderbad was het uurtje training al snel voorbij.

Kortom: leuk, leerzaam en voor herhaling vatbaar :-)

 

triatlon,triathlon,zwemmen,techniek,atriac,over de streep

Foto: http://ironman360.wordpress.com/

31-03-11

Dilliefied: eerste bescheiden verschijning in de pers

Onze eerste - weliswaar bescheiden - verschijning

Op de VTDL homepage: klik hier

& In het Stop & Go magazine editie maart/april/mei 2011:

*Proud*

Stop&Go artikel 1a.JPG

Stop&Go artikel 1b.JPG

Download: Stop&Go artikel 1.pdf

30-03-11

Dilliefied: To run or not to run the Antwerp 10 miles, that’s the question!

Op 17 april staan de Antwerp 10 miles op het programma. What was I thinking? Dat is 16 kilometer AAN 1 STUK lopen

Deze week kreeg in mijn trainingsschemaatje toe.

Op de wishlist van de coach staan naast fietsen en zwemmen, volgende looptrainingen:

  • Maandag: 10km
  • Donderdag: 8km
  • Zaterdag: 9km
  • Zondag: 12km
  • Totaal: 39km!! Roepen

Na mijn knieblessure van vorig jaar sta ik een beetje sceptisch tegenover mijn schema, maar zoals altijd: I like a little challenge :-D

 antwerp 10 miles,over de streep,knieblessure,challenge

Voor niet geïnformeerden: vorige winter liep ik een knieblessure op. De oorzaak is niet duidelijk, maar ik was 2 dagen na elkaar gaan lopen, eerst 8km en dan 13km. Dat deed ik terwijl er sneeuw en ijs lag en ik geef toe dat ik een beetje de clown heb uitgehangen ook (je bent na een tijdje bíjna uitgepraat over eten en dat is het resultaat). Na 10 km van die laatste training voelde ik een serieuze steek in mijn knie, maar we hadden nog 3km voor de boeg tot aan de auto, dus beet ik op mijn tanden. Thuis aangekomen was ik die knie al lang vergeten, maar toen ik een paar uur later door mijn knieën ging om iets op te rapen, dacht ik “JAWADDE”, rolde mijn broekspijp omhoog en daar was ze: de gigantisch opgezwollen knie. Na een bezoekje bij de sportdokter die vaststelde dat mijn knieschijf teveel kon bewegen om normaal te zijn en dacht dat ik mijn meniscus had om zeep geholpen, volgde een MRI scan en het resultaat was: wat gekneusd kraakbeen. Had ik DAARVOOR 3 weken op krukken gelopen???

 

antwerp 10 miles,over de streep,knieblessure,challenge

 

Deze week ga ik dus door, tot mijn knie me het signaal geeft het niet meer aan te kunnen. ALS mijn knie deze week niet overleeft, komen de Antwerp 10 miles in de gevarenzone…

 

To run or not to run the Antwerp 10 miles,

that’s the question!

Beelden: http://www.millan.net/ en http://www.wielertoerist.be/

27-03-11

J&D-ified: Aquathlon Wachtebeke - wet in and out

Onze eigenste triatlon club, de Iron Girls, organiseerde een Aquathlon, in een plaatsje hier ver, ver vandaan ;-) namelijk in Wachtebeke. Voor wie niet zo thuis is in de wereld van triatlons, aquathlons en andere -lons: hierbij wordt er eerst gezwommen en daarna als een gek de loopspullen aangeschoten om vervolgens compleet buiten adem de ziel uit uw lijf te lopen.

We hadden het nochtans niet zo erg verwacht; wat is nu ook 500m zwemmen en 5km lopen voor habitués als wij? HAHA hoe dom van ons :-)

Hier volgt het relaas van een wedstrijd zoals nooit tevoren.

 

Jess - The one with the panic attack

walvis.jpgIk hing als een walvis op de rand van het zwembad en vroeg me af wat ik daar in hemelsnaam hing te doen. Rondom mij leek iedereen gewiekst uit het water te springen richting de wisselzone maar in mij was geen beweging te krijgen.

Met 3 lagen we in baan 2 en we hadden allemaal ongeveer dezelfde tijd in gedachten: ongeveer 10 minuten. In Herderen was het mij gelukt in 9:46 en ik hoopte minstens even goed te doen.

Dit was buiten de paniek gerekend die mij overviel nadat we de helft van het Olympische zwembad hadden afgelegd. Ik zwom in het midden van de drie en had het idee dat we allemaal te snel gestart waren. In no time was ik compleet buiten adem en begon ik te hyperventileren.

Elke keer ik kwam ademen leek het alsof er geen lucht meer bij geraakte, waarschijnlijk was dat ook zo; omdat ik niet rustig genoeg uitademde. Het leek alsof ik maar een week geleden mijn eerste zwemles had gekregen: ik kon er niets meer van! Na een tijd besliste ik dus even schoolslag te zwemmen om op adem te komen en om de andere meisjes een voorsprong te geven zodat ik ruimte had om mijn eigen ritme te zwemmen.

walvis, wedstrijd, sport, zwemloop, wachtebeke, aquathlon

 

Daarna ging het beter, en kon ik heel de tijd redelijk vlug crawl zwemmen. Maar mijn adem vond ik eigenlijk nooit meer terug. Telkens ik aan de kant kwam; nam ik een paar keer diep adem om het volgende baantje te overleven. Overleven, dat is het enige wat ik die 500m lang heb proberen te doen. En elk baantje opnieuw was ik mezelf aan het overtuigen van niet op te geven; hoewel de zin daarvoor erg groot was.

Toch hing ik een dikke 10minuten later dus op de rand van het zwembad te hijgen en te proberen mij uit walvis, wedstrijd, sport, zwemloop, wachtebeke, aquathlonhet water te hijsen. De rest van de wedstrijd zou een makkie worden: 5km lopen, piece of cake?

Niet als je net 10 minuten lang nauwelijks geademd hebt en je amper rechtop kan lopen van de steken in je zij. Er volgde zoals gewoonlijk wat geklungel in de wisselzone en toen begon ik toch aan het loopgedeelte.

De kilometers gingen als volgt:

  • kilometer 1 op 5min25 => okay dit gaat redelijk, als ik dit kan volhouden ben ik blij
  • kilometer 2 op 6min02 => auw auw steek steek! ik stop! ik zweer het! ik stop! ik wandel gewoon uit en foert met die stomme rotwedstrijd!
  • kilometer 3 op 5min21 => oef de steek is weg, let's pick it up Jess! Hier liep ik opnieuw langs de wisselzone en de supporters en kreeg ik wat moed
  • kilometer 4 op 5min02 => ha het gaat steeds beter, waarom ging het niet van in het begin zo vlot? hier haalde ik constant meisjes in, wat mij echt vleugels gaf
  • kilometer 5 op 4min35 => de laatste kilometer, vanaf nu moet het lukken. het is nog maar 5min. op 5minuten kan ik ALLES Hier spoorde ik elk meisje dat ik voorbij stak aan om mij te volgen en ik zei tegen hen "ademen doen we straks wel"
  • kilometer what the F*CK? ik ben er nog niet? miljaar dat parcours is hier weer niet juist?!? okay alles eruit persen wat erin zit.... net geen 2 minuten had ik nodig voor de laatste 425 meter

Al bij al ben ik nog redelijk tevreden, ondanks het mindere zwemgedeelte. Ik kwam immers als 46ste uit het water, maar liep wel een 26ste looptijd, wat me in totaal op een 29ste plaats bracht van de 87 dames.

Wat ik vooral geleerd heb: ik moet dringend wat vaker zwemmen in een overvol zwembad om te leren ook dan kalmte te bewaren en mijn eigen ritme te vertrouwen. Op naar het volgende doel! Rotterdam marathon ;-)

 

Dillie - The one who decided to drink half the swimming pool

Fase 1: 500m zwemmen:

walvis,wedstrijd,sport,zwemloop,wachtebeke,aquathlonHet zwemgedeelte gebeurde in verschillende waves. Naar de vorige waves kijken, had niet echt een relaxerend effect, zeker niet toen ik zag dat Jess al snel in de problemen geraakte. Twintig lange minuten later was het mijn beurt om te sterven. Waarom zat ik toch zo vol zenuwen? Het was mààr 500 m zwemmen en 5 km lopen. Makkie!! … Of niet?

Weer spookte door mijn hoofd: “Waarom schrijf ik me telkens in voor wedstrijden? Ik ben het even kwijt.” Na enkele - wederom lange - seconden wachten in het koude water met de hand verplicht op de rand van het zwembad, ging het startschot. Zoals te verwachten was, hadden de zenuwen me de das om gedaan en was ik als een kip zonder kop vertrokken. Niet slim, want na de eerste 50 meter werd mijn ademhaling al zwaar en wist ik, dat het heel moeilijk zou worden. Al bij de 3de baan leek het alsof ik een poging deed om het zwembad leeg te drinken. Na 400m vroeg ik hijgend aan de ‘baanbewaarster’ of ik wel degelijk nog eens moest vertrekken. “Ja ja” klonk het vrolijk… Nog 100 meter later mocht ik me dan eindelijk uit het water hijsen, wat blijkbaar ietsje vlotter leek te lukken dan bij sommige andere, gestrande dames.
Deze proef tikte ik af op 11:39, wat in vergelijking met de zwemtest 1 week geleden 17 seconden sneller had moeten zijn. Dat is dus wat stress me gekost heeft :-)

 

Fase 2: 5km lopen… + 0,5 om het af te leren

walvis,wedstrijd,sport,zwemloop,wachtebeke,aquathlonNa het uitputtende gevecht met het water, wandelde ik naar de wisselzone i.p.v. te lopen om op adem te komen. Met mijn nieuwe lock laces schoot ik snel mijn schoenen aan, maar de broek met ietwat te nauwe pijpen om er gewoon in te springen, was niet de beste keuze. Ah well… een minuutje meer of minder… 
Intussen kwam verstrooide Kaat me voorbij gezoefd, niet beseffend dat haar spullen vlak naast de mijne stonden. Hihi
Meteen nadat ik begon te lopen, kreeg ik te maken met een klotsende maag en giga-steken in mijn zij, waardoor ik zo krom als een banaan liep. Zelfs lopen met gestrekte armen en gebalde vuisten bracht geen soelaas. Edith, die een tasje extra was blijven drinken in het zwembad, kwam voorbij geschoten en lachte me even wat moed toe :-D 
Na de eerste ronde van 2,75 km trok de stekende pijn stilaan weg en kon ik ‘volle gas’ geven! De laatste km kreeg ik er zelfs nog een sprintje uit geperst en finishte op 46:56 met de originele aankondiging: “Odile Desbeck komt aan, van het ‘Over de finish geval’ van de VTDL”…

Over/onder/voorbij/naast de Streep/finish/witte lijn/inzakkende-finish-boog: whatever :-D

Conclusie: Niet wat ik gehoopt had, maar zeker niet slecht. Volgende keer doe ik het beter!

Note to myself: CALM DOWN! Dan verloopt alles vlotter. En verder zal ik nog hard mogen oefenen op het zwemmen, wat voor mij duidelijk het pijnpunt is.

Volgende doel: Antwerp 10 miles. Yiha!

Ook een dikke proficiat aan Edith, Kaat, Gwen, Bert en de andere moedige deelnemers!

20-03-11

Dilliefied: ‘Over De Streep’ – conditietesten en eerste interview

voer sleutelwoorden in19 maart: de dag waarop het lentezonnetje scheen en ik voor de 2de keer samen kwam met Stijn en de andere Over De Strepers.

 

Net als de eerste keer, stonden we om 10u klaar in’t Sportkot te Leuven, deze keer om conditietesten te ondergaan. De ene was al wat frisser dan de andere. Arme Griet, die was zo ziek geweest dat ze na 2 weken training een opgelegde pauze moest inlassen en tijdelijk geen teen in’t zwembad mag steken. Testen afleggen zat er voor haar niet in, maaaaaar dat betekent wel dat ze van haar off-pool-time gebruik heeft kunnen maken om onze smoelkes in volle actie op beeld vast te leggen. Ik ben benieuwd naar het resultaat!

 

 

Eerste opdracht: de zwemtest

istockphoto_11945855-chronometer.jpgNa wat opwarmen en technisch bijsturen was het tijd om zo ver mogelijk te zwemmen op 20 minuten tijd. Ik had niet echt een idee van hoe ver ik zou geraken, dus besloot ik gewoon zo gecontroleerd en regelmatig mogelijk te ‘gaan met de banaan’ zonder zelf te tellen. Het typische “vrouwen kunnen 2 of meer dingen tegelijk” is jammer genoeg niet aan mij besteed. Ik doe liever 1 ding goed dan dat ik weet hoeveel lengtes ik zwom en daardoor half het zwembad uitgedronken heb :-)

Mijn enige referentiepunt was de meeting die Iron Girls-coach Joost gedaan had op 400m en dan kwam ik op iets rond 9min 35sec (weet niet meer exact). Na 20 (lange) minuten viel het verdict: 880 meter! Dat is toch al een tijdswinst van een halve minuut op 400m en een volle minuut op 800m (en zelfs iets meer, want je moet de vertraging door vermoeidheid eigenlijk ook tellen)!

 

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietesten

 

Bij wijze van korte pauze, hebben we na het zwemmen even de agenda’s samen gelegd om de ODS wedstrijdkalender op te stellen.

 

 

Mijn wedstrijdprogramma zal er grosso modo zo uitzien:

 

  • 26 maart: zwemloop Wachtebeke
  • 17 april: 10 miles Antwerpen
  • 8 mei: 1/8 Geel
  • 29 mei: Sprint Zwegem of Brasschaat
  • 19 juni: 1/4 Retie
  • 3 juli eventueel nog 1/8 of 1/4 Kortrijk
  •  21 juli: 1/4 Kapelle-op-den-bos

 

Verder wachten we nog even de vorderingen af, mogelijke opties na de 21ste zijn:

 

  • 14 aug: Lommel of 21 aug Wommelgem of Steratlon
  • 28 aug: 1/4 Viersel (hoewel te dicht tegen Zwin)
  • 7 sept: 1/4 Zwin Knokke

 

Leuk, zo een overzichtje van wat je te wachten staat :-)

 

 

Tijd voor de looptest!

 

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietestenDe bedoeling was na elke ronde van 400m op een atletiekpiste 2 seconde te versnellen gedurende 8km. Na elke ronde een rustpauze van 1 minuut om aankomsthartslag en vertrekhartslag op te meten. Om af te sluiten daarna nog eens 1000m alles geven. Tegen dan waren mijn benen hopeloos verzuurd, waardoor ik niet vooruit leek te geraken en mijn hartslag niet meer zo hoog kreeg als de laatste ronde ervoor.

Toegegeven: ik was als een gek vertrokken, ookal had Stijn ons aangeraden dat niet te doen :-) Daarna dook de hartslag verrassend snel terug naar beneden.

Benieuwd welke invloed deze testen zullen hebben op de volgende schemaatjes ;-)

 

 

 

Gedaan met afzien, nu interview!

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietestenBij de laatste loopmetertjes was ondertussen VTDL lady Sofie ons komen vergezellen. Zij heeft eerst onze door de zon en inspanning rode koppies kunnen aanschouwen (ok ok vooral mijn koppie was rood en is dat nog steeds), om daarna elke Over De Streper apart te interviewen voor het magazine ‘Stop & Go’. De editie met ODS’ers van vorig jaar kan je hier bekijken.

Haar eerste indruk van de ODS lichting dit jaar: Leuke, spontane groep, waarin iedereen het heel goed met elkaar schijnt te kunnen vinden. Er wordt serieus wat afgelachen. --> CORRECT! Stoer

 

Tussen de soep en de patatten leerden we ook nog even beide wielen van het racemachine uithalen en correct weer insteken en een band vervangen. Poepsimpel, zo blijk!

 

Tot slot: we weten nog steeds niet hoe onze ODS pakjes er gaan uitzien. We kunnen alleen hopen dat ze niet volledig wit zijn. Je zou anders maar genante toestanden kunnen voorhebben:

 

 

Met dank aan Steven voor de illustratie Lachen

 

Bezoek ook gerust eens de officiële VTDL blog en de persoonlijke blogs van mijn ODS collega’s:

 

Steven 

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietesten

 

 

Nancy

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietesten

 

Griet

over de streep,triatlon,sport,vtdl,conditietesten