13-06-12

Sportzomer 2012

De eerste twee examens zitten er op en ze gingen geweldig goed. Voor de volgende twee heb ik heel wat minder stress en dat uit zich in: dromen van de sportieve uitdagingen voor de zomer en het najaar. Met een sportieve vakantie in het vooruitzicht en zowel de Ecotrail als de marathon van Eindhoven op mijn programma kan ik niet anders dan mijn agenda volplannen met leuke tussentijdse wedstrijdjes.

Bovendien heb ik veel zin om mijn fiets terug op te kruipen en wil ik mijn wetsuit ook niet héél het seizoen in de kast laten hangen... DUSSS plan ik toch 1 à 2 triatlonnetjes mee te pikken. Potten zal ik daar niet breken; maar ach; we're in it for the fun!!!

De planning ziet er voorlopig dus zo uit:

  • 5 augustus: Trail du Val d'Heure: 20km. Staat gepland ter voorbereiding van de ecotrail. Samen met Odile en Carmen. We gaan er een weekendje Ardennen met de tent van maken; kijk er nu al naar uit!
  • 11 augustus: 1/8ste triatlon Sterke peer. Fun fun!!! En kijken hoe sterk Peer Jess nog is
  • 15 augustus: Trail Äischdall: 21km. Ook ter voorbereiding van de ecotrail, samen met Odile en Carmen
  • 29 september: Ecotrail!!!
  • 14 oktober: Marathon Eindhoven

We zullen ons schema ook dus maar eens helemaal hier op instellen!

Helaas kan ik mijn 2de plaats in Kapelle-op-den-bos dit jaar niet gaan verdedigen; omdat we op dat moment op verlof zijn... anders ook niet slecht ;-) Mogelijk wordt er eind augustus/begin september nog een triatlonneke extra tussengeschoven... Maybe Balen?

20:20 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sportplanning, marathon, ecotrail, trailrunning, triatlon |  Facebook |

17-05-12

Jessified: ennnn 20!

Vandaag was het onze tweede poging om in het Zoniënwoud te gaan lopen. Deze keer stond er een combinatietraining op het programma: 20km lopen in combinatie met het studeren van het hoofstuk Mineralen van het vak Algemene Voedingsleer. Hoe doe je zoiets?

mineralensamenvatting.jpg

Simpel, je print je samenvatting uit op "loopformaat" en dan ga je met z'n tweeën lopen. Terwijl de ene de weg in het oog houdt, leest de ander voor wat er staat. Na elke eigenschap van elk mineraal probeer je de boel te herhalen: waar komt het voor in het lichaam, hoeveel per dag heb je er van nodig, waarvoor is het allemaal goed...? Af en toe moesten we even stilstaan om moeilijke woorden te lezen, glutathion-peroxydase leest niet vlot weg als je "beeld" zo hard schokt. Maar verder ging het prima!

toerke20120517.jpg

Door het stoppen-om-moeilijke-woorden-te-lezen en het feit dat de rondendatabase van de Garmin vol was waardoor we tegen het einde de weg niet goed meer wisten; hadden 2u30 nodig voor deze 20km.

Het was ook wel zeer pittig bergop-bergaf met momenten. Het Zoniënwoud is echt prachtig om te lopen!!! Een goed voorsmaakje voor de Ecotrail dus. Al gaan we daar wel niet te veel lezen onderweg :-)

17:31 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (4) | Tags: zoniënwoud, multitasking, 20km |  Facebook |

12-05-12

Jessified: bijna weer 20

Zoals gezegd drijven we de loopkilometers op; om goed getraind te zijn voor de Ecotrail en de Marathon. Tijdens de training voor de marathon van Rotterdam (die ik door ziekte uiteindelijk niet liep) volgde ik een schema waarin ik al zeer vroeg trainingen liep van rond de 20km. Ik ervaarde dat als heel geruststellend; het idee dat je tijdens de marathon zonder verpinken die eerst 20km loopt omdat je dat al maaaaanden lang regelmatig doet.

Omdat we enkele weken geleden de ten miles van Antwerpen liepen; zat de afstand van 16km al in de benen en is het dus makkelijker op te bouwen naar de 20km. Vandaag stond er voor Dillie en mezelf dus een training van 18km op het programma. Ik had gelezen over een uitgestippelde route van 20km in het Zoniënwoud; waar ook een zeer groot deel van de Ecotrail zich zou afspelen. Helaas strooide een zware file op onze route roet in het eten en kozen we improviserend maar voor het Park van Laken.

Een heel mooi park; maar héél heuvelachtig. Ons tempo lag dan ook erg laag; maar ach; dat maakt totaal niets uit :-)

Ik ken dit op park op mijn duimpje; doordat ik er vroeger met Nike trainde voor de 20km van Brussel en doordat ik enkele maanden bij Randstad op een project zat afgelopen najaar en regelmatig mijn middagpauze al lopend doorbracht. Voor Dillie was het redelijk onbekend terrein en dus nam ik haar mee op sleeptouw. Ik heb het niet voor rondjes maar dankzij ons non-stop getetter stoorde het me niet erg dat we meermaals dezelfde paden betraden.

 

toerke20120512.jpg

Voor Dillie was het de eerste keer dat ze meer dan 10 miles liep, maar ze heeft dat zeer goed gedaan. Ik probeerde vandaag voor het eerst de Herbalife Prolong uit; een drankje voor tijdens het lopen; waar Ruth al eerder vol lof over schreef. En ja, het smaakte best lekker, plakte niet en ik heb nooit een energie dipje gehad. Zeer goed!

18km in de sjakosj - met daarna nog wat uitwandelen en stretchen. En zo zitten we bijna weer aan de 20km. Het moge duidelijk zijn: we are back in business

16:04 Gepost door Jessica Berden in Ontspanning, Sport | Permalink | Commentaren (3) | Tags: lopen, park van laken, training, tetterloopje |  Facebook |

11-05-12

Jessified: stof

Beste lezertjes, het is tijd om deze blog van onder het stof uit te halen. *BLAAST DIKKE LAAG STOF WEG*

Er was een tijd waarin wij hier zeer regelmatig blogden. Er was ook een tijd dat we veel (heel veel) sportten. Omdat onze blogjes meestal over sporten gingen; zorgde het drastisch verminderen van de ene activiteit ook voor een serieuze vermindering van de andere. Studies en sport zijn nu eenmaal moeilijk te combineren; toch als je daarnaast ook nog eens full time werkt. Maar... Ik miste het. Zowel het sporten als het bloggen.

Dus nog eens een blogje; en wel eentje over sport!

Elke drie maanden bezorgt de redactie van het tijdschrift Zatopek mij dit magazine (waarvoor dank), en de laatste keer viel mijn oog op een toffe advertentie.

ecotrail brussel.jpg

Toen ik -lang geleden- veel tijd had om andere blogjes te lezen; las ik heel vaak de blog van Martine, en was ik altijd jaloers op haar trail-avonturen. Toen ik dus zag dat ze deze trail organiseerden, zag ik het meteen helemaal zitten. Zéker toen ik ontdekte dat je de 83km ook met DRIE kon afleggen; in een Run Bike Bike formatie. Drie lopers met twee mountainbikes; waarbij je zelf kiest wie wanneer loopt of kan uitrusten op de fiets.

Dillie was hier uiteraard meteen voor te vinden; en direct hadden we Carmen (een doorwinterde trail-ist) ook in ons team opgenomen.

29 september is het zo ver! Als team "Three Happy Chicks" zullen wij fueled by Herbalife 24, dit geweldige avontuur aangaan.

De trainingskilometers gaan dus serieus opgedreven en daarmee ook de blogfrequentie. Want - oh ja - we zijn 2 weken later ook ingeschreven voor de Marathon van Eindhoven. Ik weet het, ik weet het .... :-) :-)

13:54 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (2) | Tags: ecotrail brussel, lopen, marathon eindhoven |  Facebook |

05-02-12

Jessified: resuming life!

Yes! Na het leven enkele weken op pauze te moeten zetten, kunnen we het leven weer hervatten en daarmee ook het bloggen. Wie het een beetje volgde op facebook merkte het al: voor ons allebei verliepen de examens best goed. Het was regelmatig stressen; maar al bij al zijn we er normaal gezien wel voor alles door. De punten volgen op 14 februari (wat een dag) en gaan waarschijnlijk geen te grote verrassingen opleveren; maar toch is het even spannend om erop te moeten wachten.

Het wachten wordt wel draaglijker gemaakt door een 4daagse in Rome voor mij en mijn ventje. Na alle examenperikelen heeft die wel wat aandacht verdiend. Studeren met mijn katten op schoot ging prima, maar Bert moest het met wat minder aandacht stellen. Dat gaan we volgende week dus volop goedmaken!

bye bye examenstress

 

Wat minder aandacht kreeg ook de loopsport. Over triatlon spreken we op dit moment even helemaal niet; maar lopen probeer ik toch nog altijd af en toe te doen. Al bij al liep ik toch elke week 1 à 2 keer, soms zelfs 3 keer, maar ik hield het bij gewoon loslopen. Vanaf nu wordt het terug een beetje opgeschroefd; ik wil eind maart namelijk de Ten Miles van Lier meelopen en mijn ego wil daar toch niet als laatste lopen :-)

Ik gaf er dit weekend in ieder geval al een goeie lap op en liep zowel zaterdag als zondag in goed gezelschap toertjes rond de put van Hombeek. Zo'n mooi, knisperend sneeuwlaagje: daar moesten we van profiteren hé! En genieten dat we deden!

sneeuwlopen.jpg

Met Kerst had ik niet echt een kerstgevoel. De examens en een lelijk auto-ongeval in de familie brachten een domper op de feestvreugde; dus hulde ik me gisteren en vandaag dan maar in mijn Kerstoutfit.

13:08 Gepost door Jessica Berden in School is cool, Sport | Permalink | Commentaren (3) | Tags: bye bye examenstress |  Facebook |

12-12-11

Jessified: Triatlon Herderen 2012

Naast enkele levensvragen die me de laatste tijd soms bezighouden (het lijkt besmettelijk te zijn, ik ben niet de enige ;-)); is er een andere vraag die zich in mijn hoofd een weg baant tussen alle anatomische begrippen en bio-organische reacties die ik probeer te onthouden.

Doe ik 4 maart mee aan de Triatlon van Herderen of niet?

 
Redenen om mee te doen:

  • Vorig jaar was het ongelooflijk leuk; er was een super gemoedelijke sfeer
  • Leuk en uitdagend parcours (volgens de mail van de organisatie “loodzwaar”)
  • Mijne schat doet mee; net als enkele vrienden (Wim? Steven? Greet? …?) dus als ik enkel zou gaan supporteren zou ik toch weer spijt krijgen dat ik niet mee doe

 
Redenen om niet mee te doen:

  • Niet goedkoop, toch weeral een wedstrijdje van €30
  • Ik ga no way goed genoeg getraind geraken om er echt een lap op te geven. 

 

Hoe graag ik ook meer tijd zou willen kunnen steken in het sporten, veel meer dan een paar uur lopen per week en een uurtje spinning krijg ik er niet echt bijgepropt; zeker nu de examenperiode er zit aan te komen (eerste examen op 14 januari). Vorig jaar had ik nog niet veel gefietst vóór deze wedstrijd; maar ik zat wel volop in de training voor de marathon van Rotterdam én zwom 2 à 3 keer per week...

Mijn schouder blijft echter problematisch, de osteopaat heeft er veel werk aan; dus zwemmen is ook niet evident...

Langs de andere kant; gewoon mee doen voor de fun heeft ook zijn charmes; laatst zijn in een wedstrijd is eens iets anders… ;-)

Ik moet misschien ook eens proberen te studeren wanneer ik op de rollen zit: de strijkplank naast mij en daarop mijn cursus...?

twijfel twijfel…

02-11-11

Jessified: Motiveer eens een Jess

Ik heb jullie hulp nodig.

Er zijn redenen genoeg om het wel te doen. Het weer is er ook echt zalig voor! Ik heb zelfs een doel.

En toch loop ik niet.

Het gebeurde al eerder. Wel vaker. Mijn mojo krijgt af en toe kuren en zegt dan heel hard foert. Foert, met al dat zweten en dan wéér moeten douchen. Stomme looproutes die altijd hetzelfde zijn. Stomme muziek die altijd hetzelfde is.

Het doet nochtans deugd. Ik wéét dat. Eens ik buiten ben geniet ik heus wel. Toch na de eerste 3km; die sucken nog altijd; no matter what. En toch. En toch...

Dus lieve lezertjes, help mij mijn mojo te vinden. Inspireer mij. Want mijn mojo kan dan wel liever gewoon binnen blijven "want ik heb geen zii-hiiin"; echt vrolijk word ik daar eigenlijk ook weer niet van. En mijn kont ook niet, for that matter. ;-)

Goeie redenen om wél te lopen:

reason1.png

reason2.png

reason3.png

19:50 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-10-11

Jessified: Dwars door Hasselt

"De 10km in Hasselt is niet de échte Dwars door Hasselt" zei Bert me gisteren, "dat is maar een wandeling". Toen ik dan ook op facebook postte dat ik vandaag ging wandelen in Hasselt reageerde Kelly "Ik zou voor de 15km gaan, dat is idd de echte Dwars Door Hasselt. Die 10km bestaat nog maar 2 jaar en is er gekomen voor al die mensen die geen 15 aankunnen."

Okay, dat moet je dus niet tegen mij zeggen. Of misschien net wel. Een paar woordjes extra van Ruth en Wim en ik was overtuigd. Hoewel ik de laatste weken voor mijn doen nauwelijks getraind had, zou ik de 15km lopen.

Ik had hierbij twee doelen. Eerste doel: uitlopen. Dat dit ging lukken stond "redelijk" vast, maar meer dan 10km had ik al weken niet gelopen, meer dan 15km dateerde van mijn marathontraining in april! 100% zeker kon ik dus niet zijn.

Mijn tweede doel was lopen tegen 11km/u gemiddeld, 5:30min/km dus. Ik voelde ergens wel dat dit erin kon zitten, maar of ik het ging blijven volhouden was ook weer een groot vraagteken.

Wim besloot bij mij te blijven en omdat Bert vandaag eigenlijk ook nog wilde trainen schreef hij zich ook nog rap in. Ik had dus 2 persoonlijke hazen bij: eentje die mijn flesje vasthield en mijn trui rond zich bond toen ik het weer te warm kreeg en eentje wiens oranje poep ik weer kon volgen, zoals tijdens de nightrun in Deurne ;-)

Dankzij hun deskundig haaswerk en de nodige peptalk (die ik eerlijkheidshalve enkel op het einde van doen had) ben ik erin geslaagd de 15km verdacht vlot uit te lopen in 1:18:48 (volgens mijn Garmin). Dit is een gemiddelde van 11,3km/u, 5:19min/km!

ddh2011.jpg

Zoals gezegd had ik het enkel op het einde nogal zwaar, maar als ik dan zie aan welke snelheid ik die laatste 3km, en vooral de allerlaatste liep... Jeetje, niet moeilijk dat ik het zwaar had LOL :-) Crazy :-)

Ik had onderweg best nog wat reserve, maar wist niet zeker wat ik zou kunnen. Ik denk wel dat ik er verstandig aan heb gedaan te doseren. Het was ook wel echt mijn weertje: fris en regenachtig. :-)

Thanks voor het haaswerk, boys!!!

Kaat schreef deze week al over de kracht van inspiratie. Mijn facebook zit vol mensen die me inspireren en motiveren. En zo komt het dat ik ...

 

...ben ingeschreven voor de Halve Marathon van Kasterlee op 13 november :-)

20:42 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (6) | Tags: dwars door hasselt, wedstrijd, lopen, inspiratie, hazen |  Facebook |

02-10-11

Jessified: En het sporten dan?

Blijft er nog tijd over om te sporten naast het full-time werken en part-time studeren? Het is een moeilijke kwestie. Ik zeg altijd: tijd om te sporten heb je niet, dat moet je maken. Nu moet ik dat op mijzelf gaan toepassen. Tot nu toe was het nooit echt een probleem om die tijd te vinden, maar nu wordt het moeilijk. news.jpg

Als ik thuis kom van het werk begin ik liefst meteen te studeren, zodat ik zo vroeg mogelijk klaar ben en nog wat me-time heb. Bij voorkeur stop ik rond 21u ten laatste, anders slaap ik toch niet en droom ik heel de nacht van bio-organische chemie: alkanen, alkynen en andere functionele groepen (true story :-))

Ik probeer dus vooral tijdens mijn middagpauze te lopen en in het weekend. Zwemmen en fietsen doe ik momenteel niet; om mijn conditie te houden helpt lopen toch het beste. Omdat ik van plan ben nooit 2de zit te hebben, wil ik volgende zomer 1/8ste triatlons blijven doen. De herfst en winter staan echter volledig in het teken van lopen. 

Om mezelf gemotiveerd te houden heb ik mij voorgenomen 31 december mee te doen met de Eindejaarscorrida in Leuven. Ik wil daar de 12km meelopen. Als ik kijk naar mijn huidige conditie (belabberd) zou ik al heel blij zijn met 1u10, maar hopelijk zit 1u05 er toch in.

Ik ben dus op zoek naar een realistisch en haalbaar schema, gebaseerd op 3 trainingen per week. Meer trainen is een illusie :-) Ach, erg vind ik dat niet: such is life :-) En 't is voor een goei doel hé :-)

Volgende week sta ik aan de start van de 10km van Hasselt. Zonder verwachtingen, zonder plannen. Just go with the flow :-)

20:28 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (1) | Tags: sporten, lopen, eindejaarscorrida leuven, tijd om te sporten |  Facebook |

09-09-11

Dilliefied: Olympic distance Knokke - een zware strijd tegen mezelf

Afb004.jpgOp 7 september zou ik mijn laatste triatlon van het seizoen afronden, namelijk de Zwintriatlon in Knokke, algemeen gekend als één van de meest sfeervolle en ludieke triatlons in België. De plaatsen om deel te nemen zijn zeer gegeerd en in een mum van tijd uitverkocht. Wij – als Over De Streep’ers – mochten vooraf inschrijven, zodat we zeker zouden kunnen deelnemen. ODS’er Griet moest jammer genoeg forfait verklaren, dus zouden Steven, Nancy en ik met 3 de uitdaging aangaan.

Ik had heel het seizoen uitgekeken naar deze finale, maar aangezien ik niet aan de 2 voorheen geplande ¼ triatlons had kunnen deelnemen door blessures en de daardoor opgelopen vertraging, was Zwin mijn eerste en enige ‘Olympic distance’ trialton (klinkt sjiek he?) dit jaar en keek ik er al minder naar uit. Ook de laatste trainingsweken had ik het een beetje laten hangen. Ik was het constante ‘in de prak liggen’ meer dan beu en wilde rust. Maar niets aan te doen: Zwin stond op het programma en ik zou de andere ODS’ers niet in de steek hebben gelaten.

Maar… UITERAARD zou ik Dillie niet zijn als ik niet vlàk voor de wedstrijd met een probleem te kampen krijg. En jawel, ook deze keer bleef ik niet gespaard. De avond voor de wedstrijd kwam ik uit mijn auto en voelde pijn in mijn heup. Een soort van geknelde zenuw pijn… De pijn werd hoe langer hoe erger en tegen ’s nachts was het onmogelijk om erop te liggen of mijn linker been te bewegen zonder ineen te krimpen van de pijn. Stretchen mocht niet baten… Ik durfde geen spierontspanners of pijnstillers slikken omdat ik vreesde daarvan te loom te worden voor de wedstrijd en hoopte dat het op miraculeuze wijze gewoon zou verdwijnen. Dit alles werd vergezeld van een bijhorend rothumeur en El Sjoesjoe die probeerde me wat op te vrolijken. Maar de volgende ochtend, na een helse, slapeloze nacht was de pijn niet weg, verre van… Niet wetend hoe dat zou evolueren, vertrok ik toch maar richting Moerbeke, waar ik met Steven zou carpoolen tot in Knokke. Daar ging ik half mank en gewapend met pijnstillers de gebruikelijke rompslomp te lijf: inschrijven, armen laten bestempelen, chip aandoen, gerief in de wisselzones leggen,… Deze keer lagen de wisselzones ver uit elkaar en moesten we in groep van de zone in Knokke, naar de 2de zone in Sluis rijden. Opwarming dus… en dan kon het écht beginnen.

 

Zwemmen – 1000m is… lang!

Intussen ben ik een pro in het aantrekken van een wetsuit en met de Wetsuit Glide Spray die ik van Nancy leende, schuif je ook zó in je wetsuit. Hupla en dan in pinguïn-walk naar de start. In Knokke waren ze slim geweest. In plaats van iedereen op een paar seconden in’t water te zwieren op een hoop waardoor je ongelofelijk veel klop krijgt, waren er 3 rijen achter elkaar voorzien met een meter of 2 tussen. Zo verliep de start heel rustig. Het water was IJSKOUD, maar dat was snel vergeten na de startknal. De eerste 500m verliep redelijk vlot, op lastige schoolslagzwemmers na. Maar 1000m is lang… en na de boei in de helft van het parcours werd het mentaal een stuk zwaarder. Automatisch denk je: “Nu nog eens wat ik nu achter de rug heb…”. De laatste 500m zwierde ik alle techniek overboord en zwom ik als een ongeschoold, verzopen konijn verder tot ik eindelijk het trapje bereikte. En weg was ik naar de wisselzone…

 

Fietsen – BELACHELIJK is het woord:

De wissel ging vlot… dacht ik. Tot ik even later merkte dat mijn band met nummer aan mijn stuur hing te wapperen. “Doeme he!” Ik probeerde al rijdend het ding los te klikken en rond mijn nek te gooien en naar beneden te schuiven, maar ik hoorde de referee op de moto fluiten: “Afstappen juffrouw, je mag niet rijden zonder nummer.” Aaaargh, dus kwam ik tot stilstand, deed de band rond en vertrok opnieuw. Dat was het begin van wat hel op aarde zou kunnen zijn. Stayeren was verboden, dus was het ieder voor zich, beuken tegen de belachelijk harde wind die we zeker 80% van de tijd op kop hadden. Bij momenten ging je nauwelijks vooruit en voelde het alsof de wind zodanig in je wiel pakte dat je onderuit zou gaan. Na 5km begon mijn heup me parten te spelen. De pijnstiller was stilaan aan het uitwerken. Van de pijn en het onophoudelijk vechten tegen de wind werd ik WOEST. Ik hoorde mezelf roepen: “BELACHELIJK!! Die wind is BELACHELIJK!”. Nancy, die een beetje later uit het water was gekomen, stak me full force voorbij. Die had er moed in, zoveel te beter. Toen de referee op de moto voorbij kwam en riep dat we afstand moesten houden "10 meter is geen 5 meter" werd ik helemààl wild. En dat terwijl je al blij was als je niet omviel door stilstaand tegen de wind in te trappen als een gek. Wat dachten die @à!&# wel!! Dat je profijt had van de fietser op 5m van jou met die b e l a c h e l i j k e wind??? NOT! Ik bedacht dat triatlon en zeker vanaf ¼ voor volslagen lunies was en vroeg me de hele weg af waarom ik me hiervoor had ingeschreven. Ik heb 100 keer willen opgeven, maar koppig als ik ben, zette ik door. De glimlach die normaalgezien op mijn gezicht staat tijdens wedstrijden, had plaats gemaakt voor een moordlustige grimas die de toeschouwers schrik aanjoeg.

Bij de laatste kilometers kwam ik Steven tegen. Die vroeg even bezorgd hoe het met de heup gesteld was, waarop in alleen verbeten en nee knikkend kon antwoorden: “Ni goe… pijn… Ga maar door gij, ge bent goed bezig!”. En weg was hij… 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Lopen – duidelijk mijn ding

Eindelijk in de wisselzone aangekomen, was het even wennen om terug met de voeten op de begane grond te staan. Ik moest een heel eind lopen met de fiets in de hand om tot bij mijn spullen te geraken. Die vond ik meteen, maar het wisselen van de schoenen leek een beetje in slow motion te gaan. Mijn benen waren hopeloos verzuurd en mijn tenen gevoelloos.

Ik begon te lopen en verrassend genoeg voelde in de pijn stilaan uit mijn heup wegtrekken. Ik had door de beweging het geheel weer los gekregen en de 10 laatste loopkilometers gingen me dan ook beter af. Even was ik teleurgesteld toen ik tot de constatatie kwam dat ik die ronde 2 keer zou moeten lopen, dat leek me veel langer dan 10km,… maar niet getreurd. Ik keek recht voor me uit en werd helemaal zen. Ik leek op dat moment eindeloos te kunnen blijven doorlopen aan dat tempo. Na een klein uurtje kwam de finish in zicht! Ik kon wel in mijn broek doen van blijdschap. Er kon zelfs 1 glimlach af voor de foto.

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Resultaat:

Zwemmen (1000m): 00:26:19

Wissel 1: 00:02:55

Fietsen (45km): 1:49:42 (Ondanks die belachelijke wind dus toch bijna 25km/u)

Wissel 2: 00:06:48 (laaaange wisselzone)

Lopen (10km): 00:59:27 (Aan meer dan 10 km/u na die marteling? Nice…)

Finish time: 3:25:14

Zwin was een mentale strijd tegen mezelf. Ik ben mezelf een paar keer tegengekomen en heb het moeilijk gehad, maar ik ben tot het einde gegaan en ben achteraf gezien blij dat ik het gedaan heb.

 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Na ‘de hel van Knokke’, werden we nog opgewacht door de organisatie en kregen we nog even de micro onder de neus geduwd om enkele vragen te beantwoorden. De bevindingen van het driekoppige ODS team samengevat: "Het was hard, het mooiste moment was de finish en we zijn blij dat het gedaan is en nu mogen luilakken."

Daarna bezegelden we ons ODS avontuur met een warme choco en een debrief van Stijn. We kregen tips mee voor de toekomst en praatten wat na over de hoogtepunten van ons avontuur.

Het seizoen is voorbij…

 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

Bedankt aan El Sjoesjoe om mijn rothumeur te verdragen, aan Steven voor de kalmerende coaching en sturing ter plaatse (ik was bezig als een kieken zonder kop), aan de supporters ter plaatse, via sms en facebook voor de bemoedigende woordjes die veel deugd deden. Bedankt aan Stijn en de VTDL voor dit onvergetelijke avontuur en de vrienden die ik eraan het overgehouden.

Volgend jaar wordt iets rustiger, but you ain’t seen the last of me yet!

 

over de streep,zwintriatlon knokke,triathlon,hel op aarde

 

16-08-11

J&D-ified: Strongman Run!

Zaterdag was het dan eindelijk zo ver. De STRONGMAN RUN! Er was om te beginnen regen! Véél regen! Dillie wilde modder, Dillie zou modder krijgen! Wat er ook veel was: strongmen, weinig strongwomen (in het algemeen, in ons team was dat wel anders ;-)).

We vonden al gauw Richard en Layal van Pilates Nation en maakten kennis met de andere teamleden: stuk voor stuk sympathieke sportievelingen. We like that kind of people :-)

295613_10150274135879298_111502229297_7392016_4027553_n.jpg

Wat waren we toen nog proper

185548_10150274136039298_111502229297_7392019_3978403_n.jpg

Hoe strong waren we? Zo strong!

291926_10150274136149298_111502229297_7392020_7819925_n.jpg

REALLY STRONG!!!

De organisatie had nog een boel kinderziektes. De inschrijvingen liepen ontzettend chaotisch: door de regen probeerde iedereen in de kleine inkomhal van de zeevaartschool binnen te staan. Normaal hadden de inschrijvingen om 14u moeten voorbij zijn; maar op dat moment stond er nog een rij van 100m buiten aan te schuiven. Er was bovendien maar 1 dames toilet, dus ook daar stond er een hele rij. Een aantal Dixie-toiletjes hadden al veel kunnen verhelpen. Het was ook helemaal niet duidelijk waar de start was. Om 15u zou het startschot moeten klinken maar op dat moment liep iedereen nog kris kras door elkaar.

Toen het schot dan toch eindelijk ging (een half uur later?) waren we er méér dan klaar voor! Al brullend en stoer-wezend liep de meute naar het eerste obstakel. In het begin moesten we bij elk obstakel aanschuiven, omdat dit de boel natuurlijk ontzettend vertraagde. Starten in waves had een beter idee geweest. Ach, we waren hier niet om te winnen maar om een leuke tijd te hebben :-)

En een leuke tijd, die hadden we zeker en vast!

De foto’s spreken voor zich en geven een goed beeld van de obstakels die we zoal tegen kwamen. 

292673_10150274137674298_111502229297_7392052_1311312_n.jpg

Dillie krijgt een duwke tegen de kont

295041_10150274137719298_111502229297_7392053_103360_n.jpg

Hier komen die muscles van pas!

206007_10150274137904298_111502229297_7392057_5730555_n.jpg

Oei, moeten wij hier naar beneden springen?

strongman2.jpg

Wat dit waren, geen idee, maar ze waren GLAD

strongman16.jpg

Oppassen bij het naar beneden springen!

strongman13.jpg

Careful now!

294568_10150274138429298_111502229297_7392068_2099052_n.jpg

Een lekker verfrissend neveltje

strongman12.jpg

Onze favoriet: whiiiiiiii

strongman4.jpg

SPLASH in de modder

strongman15.jpg

Melkbidons?

strongman10.jpg

Jesske ontsnapt aan de verpletteringsdood

228813_10150274139449298_111502229297_7392086_5018743_n.jpg

Naar beneden

292507_10150274139549298_111502229297_7392087_479900_n.jpg

En terug naar boven

294549_10150274139614298_111502229297_7392088_870236_n.jpg

Jess oep heur bakkes (al lachend, ah ja :-))

strongman9.jpg

Jump!

strongman11.jpg

strongman14.jpg

 

 

Thanks Pilates Nation, we had a BLAST!

185429_10150274140554298_111502229297_7392103_3137637_n.jpg

11-08-11

J&D-ified: Uitgetest: Interval XT

pilates-nation.png

Een tijdje geleden deed Pilates Nation in Antwerpen een oproep om mee te doen aan de Strongman Run: We are putting together a Pilates Nation team and we are looking for 4 brave souls to join us in the run.

strongman.jpg

http://strongmanrun.be


Dappere zielen als wij zijn (*AHUM AHUM*) voelden wij ons natuurlijk meteen geroepen (*kuch kuch*) en we schreven ons in. Om ons klaar te stomen voor deze heldhaftige uitdaging mochten we 2 keer deelnemen aan een Interval XT groepsles.

IMG_3135.JPG

Dillie doet nog wat onnozel (= J&D trademark). Het lachen zal haar weldra vergaan!

Wij dachten: “wij doen triatlon, hoe zwaar kan lopen op de loopband nu eenmaal zijn?” Guess again!

Seriously, triatlon is for sissies, try Interval XT!!! Layal (= een sympathieke griet die helemaal in topshape is en er zodanig fit/healthy uitziet dat je spontaan zin krijgt om massa’s shotjes wheat grass achterover te slaan) evalueerde eerst ons niveau en kende ons vervolgens een base speed toe.

Deze werd op een post-it geschreven en op de loopband geplakt, zodat we goed wisten wat onze basis was. Die base speed was voor Jess 8.5 dus Jess dacht “ok, lopen tegen 8.5km/u, piece of cake!”. Dillie - die dacht voorzichtig te zijn gebleven over haar capaciteiten - kreeg base speed 7.5 toegekend. *Gniffel* "Voor mij wordt het pas ECHT easy peasy! Ik ga niet eens zweten aan dat tempo” opperde Dillie fier.

Picture 279.jpg

De tweede les speelden we een ietsiepietsie vals en verlaagden we onze base speed een beetje, je zal zo merken waarom...


Wat een voorbarige gedachte! Je warmt eerst op door stevig te wandelen; en daarna beginnen de intervallen: er wordt gespeeld met het stijgingspercentage van de loopband en dan opeens keelt Layal: "BASE PLUS FOUR!" Hopla, tegen 12.5km/u moesten we een “berg” oplopen van 6%! Een minuut later mag je dan even wandelen, maar niet voor lang, het volgende interval dient zich alweer aan! BASE PLUS TEN!!! COME ON PEOPLE, CUT THAT THREADMILL IN HAAAAAALF!!! Spurten tegen 18,5km/u; het is zo eens iets anders!

 

Photobucket


Alsof de intervallen al niet uitputtend genoeg zijn wissel je telkens sessies op de loopband af met sessies krachttraining gebruik makend van resistance bands en het TRX systeem: benen, armen, buikspieren…

Picture 277.jpg

Op de loopband, af de loopband, squats, push ups, crunches, op de loopband, af de loopband, zelfs achteruit lopen op de loopband! We wisselden telkens van inspanning en tegen het einde voelden we elk spiertje in ons lijf.

Picture 276.jpg



Het woord ‘zweten’ kreeg een nieuwe dimensie, zeker toen we de eerste keer allebei een handdoek vergaten mee te brengen…

sweaty_anna.jpg

Zo zagen we er ongeveer uit, maar dan zonder tennisbal enzo :-)

(bron: http://www.soren.be)

This is serious business, people! Gelukkig weet Layal je ontzettend goed te motiveren: "Don't let anything come between you and your goal! Focus on the finish line, you KNOW you're going to reach it!" en zo vliegt het uurtje voorbij. Een aanrader!

IMG_3136.JPG

08-08-11

Jessified: Triatlon Rijkevorsel

“De Bres” triatlon van Rijkevorsel. Georganiseerd door een judoclub (that’s right ;-)). Geen chip. Slechts een 1/10de afstand (400m/20km/4km). No pressure, no stress.

Zo zou het moeten zijn, maar toch waren er weer de nodige kriebeltjes. Het gerief klaarleggen in de wisselzones was zo mogelijk nog chaotischer dan anders gezien het geen genummerde plaatsen waren. Iedereen smeet zijn gerief maar neer in de respectievelijke wisselzones. Wisselzone 1 was onbewaakt, dus het was hopen op de eerlijkheid van de mensheid om nadien je wetsuit nog braaf op zijn plaatsje terug te vinden. Bovendien zat er een gevaarlijk uitziende voetgangersbrug over het water in het parcours, waar ik me in gedachten al af zag stuiken met mijn fietsje. Needless to say, Jesske had weer stress.

HB613447-M.jpg

De gevaarlijke brug

Edith en Kaat waren er ook, alsook mijn ventje en allemaal samen stonden we dus een beetje nerveus te wezen aan de start. De vrouwen gingen 10min vroeger te water dan de mannen. Slechts weinigen hadden een wetsuit aan, ik was gelukkig daar één van. Omwille van de warmte, maar nog meer omwille van het drijfvermogen dat dit kleinood biedt. Meestal gaat het startschot redelijk snel nadat je in het water mag, nu moesten we wat blijven dobberen want de politie had het parcours nog niet vrijgegeven.

HB613492-M.jpg

Dobber dobber

Misschien is dat mijn redding wel geweest. Ik had namelijk tijd om gewend te geraken aan het koude donkere water, deed een paar slagen crawl en stak mijn gezicht af en toe onder water. Toen het startschot dan eindelijk ging, wist ik: “deze keer lukt het!” En inderdaad: ik focuste me op mijn techniek, zorgde ervoor dat ik niet buiten adem geraakte en bereikte na 400m crawlzwemmen het trapje!!! Geen paniekaanval, geen hyperventilatie, maar beheerst en gecontroleerd zwom ik de hele afstand, en vond zelfs de tijd om onderweg even naar Frank te zwaaien die aan de kant stond te supporteren.

Voor mij kon de triatlon dus al niet meer stuk toen ik me in de wisselzone uit mijn wetsuit wurmde; maar natuurlijk moest er nog gefietst en gelopen worden. Het fietsen was zwaar. Er mocht gestayerd worden, maar er waren maar weinig dames waar ik bij kon aanpikken. Helemaal in het begin werd ik voorbijgestoken door Elfride (die 1ste was geworden in de duatlon van Kapelle op den Bos), maar dat ging zo vliegensvlug dat ik de kans niet had om haar te volgen. Jammer! Ik hing heel even in het wiel van een andere dame toen zij me voorbijstak, een minuut of 2 kon ik even ademhalen. Daarna nam ik de kop een tijdje over, maar na een bocht stak zij me voorbij en weg was ze. Note to self: dringend beter worden in bochten nemen!

HB613685.jpg

De rest van de 20km moest ik het dus alleen klaren en het ging niet zo vlot als de vorige keren. Ik deed er ongeveer 40min over (30km/u). Ik was al lang blij dat ik niet van die voetgangersbrug was gedoken dus zo erg vond ik het niet :-)

Het lopen was nog veel zwaarder; het was immers redelijk warm en ik had het benauwd. Ik begon te lopen tegen 12km/u maar mijn tempo zakte elke kilometer, zeker toen we na een tijdje in een bos terecht kwamen. Op zo’n smal zandpadje loopt het echt niet vlot en voor mij was het toen gewoon verstand op nul en zo snel blijven gaan als mijn benen nog wilden.

HB613899.jpg

Afzien

Doordat de mannen 10min later waren vertrokken wist ik dat ik ongeveer samen met Bert zou finishen; hij had zich namelijk voorgenomen de klus op 1u te klaren, ik had ongeveer 1u10 voor ogen. En ja, 500m voor de finish stak hij me voorbij en gaf hij mij nog even een bemoedigend schouderklopje. Ik finishte dus niet lang na hem, op 1:12:49 en werd daarmee 14de van de 33 dames.

HB614106.jpg

Mijn eind"spurt", ik zie er wel uit alsof ik over de Meir aan het kuieren ben, maar ik was echt wel alles aan het geven :-)

Over het lopen en fietsen ben ik niet zo heel tevreden als anders; het drukkende weer zal mij vooral parten gespeeld hebben; en misschien waren mijn benen ook niet zo fris als ze hadden moeten zijn. Maar al bij al was deze triatlon weer een hele ervaring; zeker doordat ik eindelijk op mijn gemak heb kunnen zwemmen. Hopelijk gaat de volgende keer even vlot: op 28 augustus wordt het namelijk 1000m zwemmen in de kwarttriatlon van Viersel!
 

Bron foto's: http://barthuysmans.smugmug.com/Sports/Triatlon

17-07-11

J&D-ified: Duatlon Kapelle-Op-Den-Bos

Vandaag startten zowel Jess, Dillie als Herman net zoals vorig jaar in de duatlon van Kapelle Op Den Bos. Het voorspelde slechte weer bleef uit (behalve de wind) en zo werd het een zalige wedstrijd!

3km lopen:

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Jessified: Ik maakte gelukkig niet de fout van te snel te starten, wat velen anderen rondom me wel deden. Het lopen was dus vooral mensen inhalen. Ik had gedacht rond de 5:10min/km te lopen, maar Herman nam me op sleeptouw en soms zag ik 4:30 op mijn Garmin staan. Ik probeerde zo goed mogelijk bij Herman te blijven en zo gingen de 3km respectievelijk tegen 4:46, 4:48 en 4:49min/km. INSANE!

 

Dilliefied: Jess, Herman en ik startten samen aan onze eerste loopronde (‘uiteraard’ zal je zeggen). De eerste kilometer kon ik de twee nog redelijk bijhouden, maar de volgende 2km zag ik de afstand steeds een beetje groter worden. No worries, ik was nog altijd mooi 12 km/u aan’t lopen, wat mijn vooropgesteld doel was.

Wisselzone 1:

 

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Jessified: De eerste wisselzone ging heel vlot, ik vloog samen met Herman meteen buiten. Met opstappen verlies ik altijd wat tijd, omdat ik schrik heb daarmee neer te gaan. Jess, stop being such a sissy!!!

duatlon,kapelle op den bos,dillie eens niet oep heur bakkes en jess op 't podium?

Ela madammeke, gij moogt niet vertrekken zonder helm, kom nekeer terug!

duatlon,kapelle op den bos,dillie eens niet oep heur bakkes en jess op 't podium?

Hier, houde gij effe mijne fiets vast terwijl ik mijne helm opzet :-)

duatlon,kapelle op den bos,dillie eens niet oep heur bakkes en jess op 't podium?

Dillie vertrekt, versie 2.0

Dilliefied: Na de loopetappe in de wisselzone zag ik Jess vertrekken en dacht ik: “Ik kan mee, ik hoef niet van schoenen te wisselen.” Dus nam ik mijn fiets en weg was ik… tot ik terug gefloten werd. Omdat mijn bak omgekeerd lag tegen de regen en mijn helm daaronder lag, had ik hem niet zien liggen en was ik zonder vertrokken. Aaaargh… de helm, ik heb er zowat een haat-liefde verhouding mee. Ik kwakte even mijn fiets neer, liep terug voor mijn helm en vertrok… Eindelijk… ;)

16km fietsen:

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Jessified: Ik had geen idee op welke positie ik begon te fietsen maar als ik een dame in het vizier zou krijgen, ging ik wel proberen die in te halen. Herman hielp me hier heel goed bij: in deze duatlon mochten vrouwen namelijk ook bij mannen stayeren (en andersom) en daar maakte ik uiteraard gretig gebruik van. Hoewel ik niet altijd dichtbij genoeg durfde te rijden (Jess, you are such a sissy), haalde ik toch voordeel uit het feit dat Herman mij uit de wind zette. Want er was ontzettend, degoutant veel wind!

We haalden een andere dame in en nadien ik hing een hele poos in het wiel van de eerste dame, maar op dat moment wist ik totaal niet dat zij de eerste was. Uiteindelijk werd het gat tussen ons toch te groot, ik verloor te veel tijd bij het nemen van de bochten, ik blijf daar toch wat bang van om ze te plat te nemen. Jess, you REALLY are a sissy! :-)

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Ondanks de wind maar dankzij de hulp van Herman ben ik erin geslaagd die 16km te rijden tegen ongeveer 35,6km/u gemiddeld (zal zelfs iets sneller zijn want ik had mijn Garmin nog niet opnieuw gereset toen ik aan het lopen begon. GESCHIFT!!!


duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Dilliefied: Voor het fietsgedeelte had ik bedacht dat de ideale tactiek was: niet ‘oep maan bakkes’ gaan (hoewel ik dat minder in de hand zou hebben), niet van schoenen wisselen om tijd te winnen en stayeren bij een man nu het voor een keertje toegelaten was. Al gauw had ik mijn slachtoffer in de gaten. Ik zette een tandje bij om tot bij hem te geraken en vervolgens in zijn wiel te gaan hangen.

 

Af en toe ging het wat te traag naar mijn goesting, dus probeerde ik halverwege de eerste ronde even in te halen en het kopwerk over te nemen, maar al gauw merkte in het voordeel van stayeren. Ik kreeg zoveel wind om tegen op te boksen dat ik na een minuutje het kopwerk maar weer doorgaf ;-) Thnx dude 136, you helped me out a lot!

In de bochtjes geraakte ik mijn stayer-dude elke keer even kwijt. Note to self: oefen op bochten, u suck at that! Vooral toen we de 2de ronde inzetten, heeft het een paar laaaange minuten geduurd voor ik 136 weer beet had. Ik hoorde mezelf zeggen: “Wacht op mij dude!”.

Wisselzone 2

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Jessified: ik dacht: nog maar 1,5km lopen, ik wil er écht vanaf zijn en dus smeet ik mijn fiets tegen de kant, helm neer, schoenen vliegensvlug gewisseld en ik was dus nog voor Herman de wisselzone uit.

Dilliefied: Aangekomen in de wisselzone, bedankte ik – beleefd als ik ben - dude 136 voor het voortrekken en vertrok ik meteen volle gas.

1,5km lopen:

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

 

Jessified: 1,5km is echt niets, hoewel het wel heel zwaar aanvoelde. Ik gaf alles wat ik nog had, maar veel was dat niet meer. Ik zag de dame van tijdens het fietsen een paar 100m voor me en het gat werd wel wat kleiner, maar inhalen kon ik haar helaas niet. Halverwege het loopgedeelte wist Bert me te vertellen dat ik als 2de dame liep en toen zette ik nog alles op alles om haar in te halen, maar het lukte me niet meer. Ik liep die laatste 1,5km net iets sneller dan 5min/km, veel sneller lukte echt niet meer. Ik finishte een 10tal seconden na haar, op 53'55'', wat ik TOTAAL niet had verwacht. Volgens mijn berekeningen zou ik namelijk bijna 58min nodig hebben gehad (lopen tegen 5:15min/km en fietsen tegen 30km/u).  C-UH-RAZY!!! Who is the sissy now!?!

Dilliefied:

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

 

Het laatste stukje lopen ging blijkbaar nog steeds heel vlot. Mede door niet alles te moeten geven tijdens het fietsen (thnx again dude 136), waren de beentjes nog niet verzuurd en liep ik nog steeds ongeveer 12 km/u. Het was een eenzame 1,5km, want ik had bij de eerste 100 meter dude 136 al ver achter mij gelaten.


Aan de finish zag ik op het bord staan: 00:57:48. Say whaaaat??? Mijn optimistische pronostiek was 01:03:00. Dus ik was best tevreden :-D


duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Partners in crime :-)

 

Bedankt Herman om Jess mee te sleuren, bedankt Martine voor de foto's en bedankt The Business Analysts (mijn werkgever) voor het coole triatlonpakje :-)

duatlon, Kapelle op den bos, Dillie eens niet oep heur bakkes en Jess op 't podium?

Be Wise. Optimise?

I think I did ;-)

04-07-11

Dilliefied: Oep maan bakkes again @ Kortrijk triatlon

WAAROM??!!

’t Is toch écht élke keer opnieuw de vraag waar je de ochtend van een wedstrijd mee opstaat.

Uiteraard had ik de avond voordien mijn zakken al gepakt. Mijn checklist lag ook klaar om alles te overlopen voor vertrek. Dus vertrok ik om 7u richting Kortrijk met al mijn tria-tools… of dat dacht ik toch! Pas toen ik stond te grappen met de andere ODS’ers viel mijn frank: Ik was mijn helm vergeten! Whaaaaa!!! Bovenop de pre-race-stress, kreeg ik er dus may-not-be-able-to-start-after-2-hour-drive-due-to-stupid-helmet-stress.

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlonDoel 1 werd dus: vind een helm en snel! Bij de infostand konden ze me niet verder helpen en er was ook nergens een stand te vinden die helmen verkocht. STRESS! Ik zag de titel van mijn blogpostje al: “1u41 over 114km naar Kortrijk met een gemiddelde van 68km/u, gevolgd door DNS wegens Dillie juuuuust being very Dillie.” Maar toen kwam ik de lieve mensen van de VTDL shop tegen. Zij informeerden even bij een kennis die niet deelnam of ze eventueel bereid was langs te komen om deze arme ODS’er met puppy oogjes en pruillipje uit de nood te helpen. En jawel, dat kon! Stress part 2 kon beginnen…

Ik legde met een beetje vertraging mijn gerief in de 2de wisselzone en dan vertrokken we in groep naar de eerste wisselzone en tevens de start. Onderweg kregen we al een voorsmaakje van het heuvelachtige parcours: het zou geen makkie worden.

 

Zwemmen/worstelen:

Even later stonden we met z’n allen weer zenuwachtig te trappelen aan de zwemstart die op zich liet wachten. Deze keer moesten we allemaal inzwemmen tot aan de eerste boei, wat minder hectisch is. Aan de andere kant startten we deze keer samen met de mannen. Daar was ik minder scheutig op… Mannen stampen toch nog iets harder dan vrouwen :-s En ik kreeg gelijk. Net voorbij de helft van de zwemetappe werd ik getrakteerd op een stevige trap op mijn borstkast van een schoolslagzwemmende man. AUWTCH! Ik kreeg even geen lucht meer binnen en bleef ter plaatse trappelen om adem te happen. $@%¨!!??&#  to you man!!

 

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlon

 

Fietsen – hoogtes en laagtes:

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlonNa de eindeloze worstelpartij, moesten we zelf uit het water kruipen. Geen uit-het-water-hijsers in Kortrijk. Grappig hoe snel je luxe gewend bent ;-) En hupla, ik was vertrokken met de fiets. De ene klim na de andere volgde elkaar op. Net wanneer je dacht het ergste achter de rug te hebben, volgde terug een gigantische bergop. Het voordeel is natuurlijk dat er ook mooie afdalingen waren, waar je dan even cruisend op adem kon komen. Heerlijk :-) Deze keer had ik ervoor gekozen om geen tijd te verliezen in de wisselzone en geen gps aan te doen. Ik wist dus de hele weg lang niet hoe ver ik stond, dat was wel lastig. Toen ik het einde van het fietsparcours naderde, klikte in beide voeten uit de pedalen, maar een paar meter van de lijn naar de wisselzone (waar je verplicht moet afstappen), hoorde ik mijn linker voet terug inklikken. NOOOOO! Ik geraakte geen tweede keer uitgeklikt en knalde tegen de grond. Grappig genoeg was mijn eerste gedachte: “nah, uitgeklikt”. Er werd me gevraagd of ik ergens pijn had. DUH, wat denk je nu zelf? But no time to waste, op naar de wisselzone. Daar aangekomen dacht ik: Is this my lucky day or what?? Nummer 20 stond op mijn plaats geparkeerd! $@%¨!!??&#  to you too biatch!! Dus kwakte ik mijn fiets gewoon op de grond en weg was ik.

 

Lopen – dieseltje op full speed

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlonIk startte met ietwat pikkende elleboog en been aan het loopgedeelte. Ik zou na de finish wel kijken hoeveel vel er tegen het beton was blijven plakken. De ademhaling tijdens de eerste paar honderd meters ging moeizaam, alsof ik maar 1 long overhad, maar dat beterde snel. Voorbij de helft kwam ik voor het eerst een ODS’er tegen: Griet, die heel sterk gezwommen en gefietst had. Het was even op de tanden bijten om haar bij te benen, maar het lopen ligt me blijkbaar wel, want daar win ik altijd enkele plaatsen, waar ik in andere disciplines eerder een aantal plaatsen verlies. Ik ben een dieseltje zeker? :-)

  

Aangekomen had ik eindelijk tijd om mijn arm en been te bestuderen. Diagnose: Wat flinke schaafwonden en blauwe plekken op elleboog, scheen en bil. Daar ben ik binnen een weekje vanaf, op voorwaarde dat ik nu stop met de grond te kussen. :-D

triatlon kortrijk,over de streep,triatlon,triathlon

Hoe een bil eruit ziet nadat Dillie het gebruikt voor een wedstrijd

 

Resultaat:

Zwemmen (500m): 11:26

Wissel 1: 02:26

Fietsen (17km): 39:45 (inclusief patat op de grond)

Wissel 2: 01:13

Lopen (3,5km): 16:50

Finish time: 1:11:40

 

Rekening houdend met mijn tottertje, de kletsen, de lastige 2de wissel en het hel-parcours, heb ik mijn tijden toch nog verbeterd! *Proud*

PS: achteraf ontmoette ik heel kort nummer 20. Ze had eveneens een tottertje gemaakt en was best een sympathieke meid ;-)

01-07-11

Dilliefied: Over De Streep in Stop & Go - part 2

Ons 2de en toch wel mega cool artikelke in de Stop & Go

(Triatlon magazine van de Vlaamse Duatlon & Triatlon Liga).

*Giggles*

Download here ;-)

 

Stop&Go artikel 2a.JPG

Stop&Go artikel 2b.JPG

Stop&Go artikel 2c.JPG

Stop&Go artikel 2d.JPG

Stop&Go artikel 2e.JPG

Stop&Go artikel 2f.JPG

 

09:27 Gepost door Dillie in Sport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: over de streep, stop&go, magazine, interview |  Facebook |

17-06-11

Jessified: Triatlon Retie: voorbeschouwing

De kwarttriatlon van Retie op 19 juni… Toen we ons ervoor registreerden leek het nog ver weg. Heerlijke weekends en drukke tijden op het werk maakten dat de afgelopen weken zo snel voorbij vlogen dat Retie opeens héél dichtbij is gekomen. Nog twee keer slapen en we liggen in de koude vaart te watertrappelen.

415927-f62836d27124a428f1c2bbf50a285177.jpg

Bron: http://www.bloggen.be/himpemathieu

Vorige week ging ik open water zwemmen met Lionel van de Isostar Challenge. Hij had zondag zijn eerste triatlon (meteen een kwart) en wou zijn wetsuit toch eens één keer getest hebben alvorens dat avontuur aan te vatten (hij heeft dat overigens SUPERGOED gedaan!).

lionel.JPG

PROFICIAT LIONEL!


In zijn schema stond: 4 keer 5min zwemmen en 1 keer 20min. We zwommen van boei naar boei, begeleid door een vriend van hem in een bootje. Ik oefende heel de tijd op oriënteren op bomen, palen, huizen en de boeien. Ik moet zeggen dat ik deze keer bijzonder weinig overbodige meters zwom.

Bovendien was het stukje waarin we 20min aan één stuk zwommen een zeer goede oefening voor het zelfvertrouwen, want in open water had ik dat nog nooit gedaan en het ging prima. Ik leerde ook dat ik kon blijven zwemmen ondanks kuitkrampen, ook toen geraakte ik nooit uit mijn ritme.

Retie wordt dus weer een goede test! Steven had het idee dat ik misschien even moet beginnen met schoolslag zodat ik niet van in het begin buiten adem ben, even zien dat ik plaats heb en dan pas beginnen crawl zwemmen. Ik ga deze tactiek zondag dus toepassen, in de hoop dat ik dan eindelijk eens deftig vooruit zal geraken. Ideaal zou het zijn als ik ongeveer een half uur over doe over de 1500 meter. Momenteel heb ik wat last aan mijn linkerschouder maar ik hoop dat dit me zondag niet echt zal hinderen.

kramp.jpg

Bron: http://cards.boomerang.nl/kaarten/schaap/kramp


Wat het fietsen betreft: het wordt niet te warm (een graad of 19) maar er zou veel wind staan. Ik wil proberen toch ongeveer 30km/u te rijden, eens zien of ik dat 40km lang volhoud. Jammer genoeg mag er deze keer niet gestayerd worden, then again, we zijn toch maar met een 15tal vrouwen voor de kwart en bij mannen mag je toch nooit stayeren.

Voor het lopen hoop ik vooral dat ik geen last zal hebben van mijn linkerknie, welke tegen het einde van de Roparun wat lastig begon te voelen. Ik liet hem toen intapen door de kiné, om de belasting te verminderen en tijdens de wedstrijd zal ik voor de zekerheid mijn kniebandje aandoen. Het staat vast dat ik meteen stop als het pijn begint te doen, ik wil de rest van mijn seizoen niet hypothekeren door nu perse te willen blijven lopen. Mogelijk zal er dus een DNF naast mijn naam staan; maar wakker zal ik daar niet van liggen.

Ik ga ervan genieten: lekker dobberen in het water, cruisen op de fiets en naar alle waarschijnlijkheid ook gewoon blijven pappen als ik eenmaal begin te lopen. Het is behoorlijk zeker dat ik als laatste finish, als ik de tijden van vorig jaar zo zie... maar iemand moet laatste zijn hé, dan heb ik dat ook eens meegemaakt :-)

BRING IT ON!

 

(maar nu nog een beetje slapen, de Roparun laat zijn sporen na)

slapen.JPG


21:02 Gepost door Jessica Berden in Sport | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kwarttriatlon, retie, kramp, blessures |  Facebook |

15-06-11

Jessified: Roparun 2011!

Waar moet ik beginnen? De euforie? De emoties? De diepgaande gesprekken? De grapjes over de "flitsfoef" en het "sluikslikken"?

Misschien moet ik gewoon beginnen bij het begin: zaterdagmorgen om 7u. Na alles in te laden reden we met 2 busjes en 2 mobilhomes richting Parijs. Op het vliegveld Paris Le Bourget stroomden alle teams toe en om 15u38 was het aan Lotgenoten Vlaanderen om de tocht van 520km aan te vatten. We werden opgedeeld in 2 teams en zouden elk afwisselend een blok van een 5tal uren voor onze rekening nemen. Ik zat in het tweede team en zag de Lotjes dus in het startvak staan, klaar voor de eerste etappe.

P1030087.JPG

De eerste tranen prikten al achter mijn zonnebril toen ik Winy in een innige omhelzing zag met Almera, deze Roparun ging voor hem extra speciaal zijn en ik wist toen al dat het ook voor mij een prachtig weekend ging worden (zie ook: http://hosting.dutchview.nl/roparun2011/index.php?ID=36)

P1030083.JPG

Terwijl het eerste team liep, reden wij naar de eerste wisselplaats en besloot ik nog even te gaan rusten. Ik had een zware week achter de rug met weinig slaap en wist dat ik alle rust kon gebruiken die ik kon krijgen: onze eerste shift ging meteen tot een uur of 3 's nachts duren.

IMG_2906.JPG

We liepen door mooie dorpjes en de sfeer was meteen super zalig. Regelmatig stonden er supporters langs de kant, maar ook de andere teams moedigden elkaar voortdurend aan, waardoor je echt het gevoel kreeg: wij gaan er allemaal samen voor. Er was helemaal geen sprake van die competitie die je in loopwedstrijden tegenkomt.

IMG_2903.JPG

Het gaf een heel bijzonder gevoel om te beseffen dat er 275 teams op de been waren, teams die dit enkel deden om geld in te zamelen om mensen met kanker te steunen. Het drong ook telkens opnieuw tot me door wat voor een gelukzak ik ben: ik ben gezond, ik KAN lopen, ik KAN dit allemaal doen!

IMG_2912.JPG

De eerste shift was voor mij ook de zwaarste, hoewel ik het nooit echt héél moeilijk heb gehad. Het was koud 's nachts en tegen het einde werd ik moe, maar voor het echt zwaar werd, zat het er al op. We kwamen aan op de volgende wisselplaats waar team 1 vertrok voor de nachtshift.

P1030107.JPG

Na onze eerste shift lukte het me een paar uurtjes te slapen, de meeste anderen hadden hier meer moeite mee. Ik was dus redelijk uitgeslapen toen we zondagmorgen al vroeg opstonden om aan onze tweede shift te beginnen. Natuurlijk kon ik niet vertrekken zonder eerst lekker te ontbijten, en dat werd altijd piekfijn verzorgd door het "catering team".

P1030109.JPG

Ook een massage was nooit een probleem dankzij de kiné-dames. We werden dus serieus in de watten gelegd: wij moesten eigenlijk enkel maar lopen.

P1030106.JPG

De 2de shift vloog echt voorbij, het was prachtig weer, niet te warm, niet te koud en we genoten allemaal van de mooie dorpjes waar we doorheen liepen.

IMG_2908.JPG

Na de 2de shift had ik toch echt wel nood aan een douche, dat was er eerder nog niet van gekomen. We stonden geparkeerd aan een sporthal en dan verwacht je toch een paar lekker warme douches. Om de één of andere reden was er echter maar één douche, welke ijs- en ijskoud was. Enkele dappere Roparunners van de andere teams stoorden zich daar niet aan, dus besloot ik me er ook maar gewoon onder te smijten en ... het deed zelfs super veel deugd! Een les in nederigheid: door en door tevreden kunnen zijn met een ijskoude douche. Of met slapen in het gras, zoals sommigen deden.

P1030112.JPG

Ik legde me nadien weer even neer op een bedje in de mobilhome, om vervolgens in België wakker te worden: klaar voor shift 3! Op het einde van deze shift zouden we in Zele aankomen, waar de boel op stelten ging staan, maar eerst moesten we de ki-lo-me-ters lange Steenweg op Asse tacklen.

IMG_2916.JPG

Deze baan ging heel de tijd bergop, bergaf maar eindelijk kwamen we terecht in Opwijk, waar alles met hartjes versierd was en we genoten van alle complimenten van de supporters. Niet veel later ging het ook door Dendermonde, waar het toevallig net mijn beurt was toen de Roparunner voorbij Villa Vantilt liepen. Het was ontzettend kicken om voorbij de rijen supporters te lopen, die helemaal geen aandacht schonken aan de Villa maar allemaal om ter hardst de lopers aanmoedigden :-)

203607.jpg

Uiteindelijk kwamen we in Zele terecht en ik wist dat hier mijn schatje, Dillie, Jacob en Sofie ons stonden op te wachten. Na de joelende menigte zag ik hen staan en ik vloog Bert dan ook om zijn nek. Hoewel ik hem de vorige ochtend nog gezien had, leek het super lang geleden, omdat er intussen al zo veel gebeurd was en ik al zoveel emoties had doorgemaakt.

Bedankt om er te zijn, het was een kort maar intens weerzien!!!

Na Zele reed de mobilhome naar Stabroek, maar tijdens deze rust sliep ik nauwelijks. Om 3u30 werden we alweer wakker, om ons klaar te maken voor de volgende shift. Het was hallucinant om niet veel later in Nederland terecht te komen waar er een gigantisch feest aan de gang was in Ossendrecht. Ook hier was het weer genieten van alle ambiance, Nederlanders kunnen toch nogal feesten hoor!

IMG_2926.JPG

Een paar uur later was het dan tijd voor de laatste 30 kilometer welke we allemaal samen aflegden: 1 loper liep, de rest zat op de fiets. Dit was echt uitbollen: letterlijk en figuurlijk: alle stijfheid verdween uit mijn benen door rustig los te trappen. Maar het einde kwam ook in zicht en terwijl we zo door de laatste Nederlandse dorpen gingen, begon het door te dringen wat we de vorige 48 uur allemaal hadden meegemaakt.

P1030123.JPG

Het valt nauwelijks te beschrijven in zo'n verslag en je moest er echt bij zijn om te beseffen wat het is om zoiets mee te maken. De gedrevenheid van alle teams, de steun die de teamleden elkaar bieden, het rekening houden met elkaar, het lachen en het huilen... er zijn voor elkaar!

199744.JPG

Ik werd me ook eens zo bewust van de impact van kanker op een mensenleven dankzij alle openhartige gesprekken die ik voerde met de Lotjes. Mijn eigen problemen en de moeilijke tijden die ik de afgelopen jaren doormaakte, leken plots allemaal zo relatief... Zien hoe (ex)kankerpatiënten overwinnen, elke dag opnieuw, en vooral tijdens zo'n evenement... je kan niet anders dan ontzettend veel bewondering opbrengen voor deze mensen.

203333.jpg

De finish op de Coolsingel was voor ons team dan ook ontzettend emotioneel, we waren allemaal zo trots, zo blij, zo geraakt. Vreugdetranen gemengd met tranen omwille van het verlies van dierbaren... Het was gewoon prachtig en dit filmpje vat het allemaal heel goed samen: http://www.rtl.nl/xl/u/b87a8c82-7987-4084-abb2-91818bd7c1...

P1030139.JPG

Het moge duidelijk zijn dat dit avontuur nog lang in mijn geheugen zal blijven nazinderen. Als de Lotjes volgend jaar opnieuw een loper nodig hebben, zal ik hier zeker bij zijn! Maar ook indien niet, zal ik toch helpen geld in te zamelen, dat is wel het minste dat ik kan doen...

BEDANKT LOTGENOTEN!!!!

P1030143.JPG

12-06-11

Dilliefied: Triatlon Retie - No 1/4, possibly 1/8, fearing DNS :-(

sport,triatlon,triathlon,blessures,verdrietig,sadness,over de streepNa mijn so called “moedige”, maar ook “domme” stoot in Zwevegem (= met mankepootje toch deelnemen aan de No Limit Triatlon Zwevegem, hoewel coach Stijn er niet helemaal happy mee was en me liever een startverbod had gegeven en me dat achteraf gezien ook effectief hàd gegeven), hield ik me wat rustiger. Ietsje minder lopen en een beetje meer fietsen en zwemmen om te blijven bewegen. Mijn voet voelde stilaan beter en beter aan. Hij bleef wel “aanwezig” voelen, maar deed geen pijn. Ook na een loopje van 2km en enkele dagen later 4km, was er geen vuiltje aan de lucht. Tot ik vandaag vertrok voor een - nog steeds bescheiden - 6km. Zoals de dagen ervoor was het goed begonnen, maar na een km begon het voetje meer en meer “aanwezig” te voelen. Ik minderde dus nog een beetje vaart (hoewel ik slecht aan 8km/u liep, wat toch wel “traag” te noemen is), maar op 3,7km voelde in een steek en dan een duidelijke overgang van “aanwezig” naar “pijn”. “Niets forceren” had coach Stijn gezegd, dus ben ik ook meteen gestopt en heb ik de rest naar huis gewandeld. Op blote voeten of op platte schoenen stappen, kan momenteel niet pijnloos. Op mijn tippen of op hakken lukt het ironisch genoeg wel ongeveer probleemloos. Aaaargh! Wat nu??

Op de koop toen ondervond ik de voorbije dagen tijdens het zwemmen en fietsen een lastig gevoel in mijn rechter elleboog. Die gebruik je om water te stuwen bij het crawl zwemmen en om bij te sturen en op te steunen tijdens het fietsen.

Kortom: ik ben momenteel een klein wrakje en zit in een sport-dipje. Mijn inschrijving voor Retie degradeerde al van 1/4 naar 1/8 op aanraden van coach Stijn (die zich geen tweede keer ging laten overhalen door mijn enthousiasme). Maar nu vrees ik een beetje voor een DNS of DNF, tenzij iemand kan zorgen voor een klein mirakel…

Emo toestand op dit moment: pure sadness...

sad.jpg

05-06-11

Jessified: vakantie/stage

De afgelopen dagen knepen Bert en ik er even tussenuit. De weerman had mooi weer beloofd en wij vonden het tijd om onze tent nog eens uit te gooien (je kan dat letterlijk nemen, dankzij die 2 seconds tenten van tegenwoordig ;-))

pop-up-tent-quechua-tent.jpg

(bron: http://www.busyboo.com/2007/10/11/pop-up-tent-quechua-tent/)

We kozen voor de zee, meerbepaald De Haan als uitvalsbasis. Vakantie staat bij velen synoniem voor "met uw kont in 't zand liggen" en dat werd er ook gedaan, maar niet zonder de nodige sportieve intermezzo's. We hebben natuurlijk een hoop uitdagingen voor de boeg deze zomer en echt lang kunnen wij allebei toch nooit stilzitten.

De eerste dag stond er een fietstochtje op het programma van een 50tal kilometer dat Bert had uitgestippeld via het fietsknooppunten netwerk. Er stond gigantisch veel wind en ik maakte de fout van te denken: 50km = minder dan 2u =  geen eten nodig voor onderweg...

Gelukkig plakte er nog een gelleke op mijn fiets dat ik tijdens de triatlon van Brasschaat vorige week wel voorzien, maar niet gebruikt had. Maar dan nog had ik tegen het einde zo veel honger dat mijn benen ervan trilden. Het was bovendien 61km, vermits het eerste knooppunt ook niet vlakbij de camping lag, en door de wind was het ontzettend vermoeiend trappen. Lesje geleerd, voortaan ALTIJD eten mee! :-)

stage,vakantie,de haan,sporten,buikgevoel,amuseren!!!

De tweede dag lagen we eerst een hele dag met onze kont in het zand, maar 's avonds kriebelde het toch om het bos te gaan verkennen dat ik had zien liggen tijdens onze fietstocht. Ik liep 10 kilometer, waarvan een 5tal in "De Duinbossen" en 2 kilometer op het harde stuk strand dat de zee tijdens eb had vrijgegeven.  Ook hier speelde de wind mij parten, maar het voelde eigenlijk heel bevrijdend om zo tegen de wind in te beuken en me heel even enkel daarop te moeten concentreren.

stage,vakantie,de haan,sporten,buikgevoel,amuseren!!!

De derde dag was het tijd om op te kramen maar voor we naar huis reden, gingen we nog wat relaxen op het strand om daarna nog een training af te werken in het zwembad van De Haan. Een half jaar geleden zwom ik soms 1500 of 2000m aan een stuk, om te zien of ik het kon. Ik leerde nadien van enkele mensen met kennis ter zake dat je daar weinig baat bij hebt.  Normaal zwem ik nu dus altijd gevarieerde trainingen, met veel drills, techniekwerk, snelheidswerk, geïnspireerd door de trainingen van Coach Joost van de Irongirls, de Swimsmooth DVD, Dillie's trainingen van ODS, ... en natuurlijk ook de nodige openwatertrainingen, kwestie van daar ook enigzins gewend aan te geraken.

Vandaag wilde ik echter de afstand van 1500m nog eens aan één stuk zwemmen, om te kunnen inschatten hoe lang dat nu eigenlijk duurt, en ook wel om het gevoel te hebben dat ik het nog altijd kon. Puur psychologisch dus.

Enerzijds gaf het mij vertrouwen: fysiek kan ik dat prima aan, ik had niet het gevoel dat ik steeds trager werd, en ik bleef tot de laatste meter op mijn techniek letten en schaafde gaandeweg bij als ik merkte dat ik iets fout deed.

Anderzijds besefte ik dat 1500m toch wel een roteind is, dat me ongeveer 30min gaat kosten in Retie en dat ik echt. echt. echt. rustig zal moeten blijven.

Ik kreeg inmiddels al vanuit verschillende hoeken allerlei tips; waarvoor ontzettend bedankt.

De belangrijkste tips:

  • In training af en toe eens ademen om de 3, 5 of zelfs 7 slagen: bijv. 75m 1/3 - 25m 1/2 - 50m 1/5 - 50m 1/2 - 25m 1/7 en 75m 1/2.
    Waarom: ademhaling onder controle krijgen, niet in paniek slaan als je eens een keertje niet kan ademen, grotere longinhoud verkrijgen (merci Sven)
  • Iets eerder al in het water gaan, je hoofd al eens een paar keer onder water houden, eventueel al een stukje zwemmen en vooral goed uitademen onder water (merci Gwen)
  • Vooral rustig blijven :-) (makkelijker gezegd dan gedaan ;-)) (merci iedereen ;-))

 

Binnen 2 weken is het zo ver. De eerste kwart triatlon. Dit wordt op zijn minst "interessant" zoals Bert het verwoordde :-) Maar eerst nog "even" de Roparun.

Daarover later meer :)

14:04 Gepost door Jessica Berden in Ontspanning, Sport | Permalink | Commentaren (3) | Tags: stage, vakantie, de haan, sporten, buikgevoel, amuseren!!! |  Facebook |