11-12-11

J&D-ified: Did we lose the dough?

De 13 dagen zitten erop. Het zag er heel zwaar uit op papier, en bij momenten had Dillie het ook best zwaar; hoewel het allemaal beter meeviel dan gedacht. Je went snel aan minder eten en we hebben ons vooral gerealiseerd dat wij de laatste tijd veel te veel aten. Deze zomer sportten we intensief, uuuuren per week. Logisch dat we toen veel moesten eten. Dat sporten is echter serieus teruggeschroefd; enerzijds omwille van het winterseizoen, maar anderzijds (en vooral) omwille van het studeren. Onze appetijt bleef echter hetzelfde: met de nodige kwabjes tot gevolg.

En dan nu.. Zijn we ze kwijt?

Het resultaat is echt niet slecht: onze buik is veel platter en ook onze broek zit terug een stuk losser aan de kont. Jess verloor 3,9kg en Dillie ongeveer 3kg.

Is de eerste dag nà het dieet een startschot om weer ongegeneerd te gaan sneukelen? Nee, natuurlijk niet :-) Dillie vierde gisterenavond al het einde van het dieet op restaurant en wilde toch eens genieten van een lekker avondmaal: een wijntje, vidé met kroketjes en een lekker dessert. Hoewel ze er echt naar uitgekeken had, kreeg ze de laatste halve kroket waar ze zo hard naar snakte niet binnen en ook het dessert ging grotendeels terug naar de keuken...

Het succes van dit dieet zit hem niet in de kilo's die we tijdens het dieet zelf verloren zijn. Toegegeven, voor een stuk gaat dat ook vocht zijn. Het grote voordeel van een dieet zoals dit, is dat je maag krimpt. Je leert toekomen met minder. Je bent rapper voldaan. Je beseft dat je heus niet flauwvalt als je niet NU.METEEN.DIRECT kan eten. Eens echt honger hebben wanneer je aan tafel schuift, maakt dat het eten nog veel meer smaakt, dan wanneer je tussendoor al vanalles hebt zitten knabbelen.

nouvelle cuisine.jpg

Less is more :-)

Bron: http://www.dpchallenge.com

Nu gaan we dus over naar "gewoon gezond eten": flink ontbijt, gezonde tussendoortjes, geen te vette of gesuikerde voedingsmiddelen. En sport!

tumblr_lvegy91Snv1r6g1dwo1_500.png

We willen er allebei nog een paar extra kilootjes af. Portion control is KEY here people! Genieten van een koekje of kroketje moet kunnen maar met mate! Here we go :-)

portion-control1.jpg

Als het in je hand past, mag je het opeten :-)

bron: http://nycityeats.com

13:17 Gepost door Jessica Berden in Dieet | Permalink | Commentaren (4) | Tags: portion control, losing the dough, dieet |  Facebook |

02-02-11

Dilliefied: Dough loser Dillie is now totally beanified

Net als Jess lanceerde ik me begin deze week in het “losing the dough” experiment.

Ook ik heb menige uurtjes bonen gekookt om een valse start te vermijden en werd ook al geconfronteerd met de neveneffecten van dit project: mijn bonenverzameling is zienderogen uitgegroeid tot een kleurrijke, uit de hand gelopen bonenfretter-collectie.

 

Ik nodig jullie uit om mijn bonengallerij te bezoeken: 

Picture 023.jpg

Red kidney bonen, mungo bonen (nat en droog), borlotti bonen, gele soja, rode linze, groene linzen, kikkererwten, groene flageolet bonen, zwarte bonen, gekiemde soja bonen.

 

Wat hebben we intussen geleerd over bonen:

  1. Bonen koken over: al was ik gewaarschuwd nadat ik met Jess haar vuur van kokend bonensap had gered, heb ik intussen ook mijn vuur moeten ‘ontbonen’.
  2. Rode linzen hoef je niet te weken voor je ze kookt, want dan krijg je puree J (wel handig trouwens, aangezien je geen aardappelen mag eten).

 

Dag 1:

Mijn eerste LTD (‘losing the dough’)-ontbijt zag er als volgt uit (let op, niet voor gevoelige lezers): omelet van 2 hele eieren, proteïnepoeder, broccoli en zwarte bonen.

Alleen de geur al ’s morgens op een nuchtere maag is weerzinwekkend. Maar goed, ik dacht: “Don’t be a pussy Dillie, eat the damn thing.” De rest verliep vlotter, zonder meer.

 

Dag 2:

*burps* alleen al bij de gedachte dat ik terug een omelet zou moeten binnenscheppen, doet me huiveren, dus probeer ik op advies van Green-monster-shaker-specialist-Jess een ietwat lichterverteerbare optie uit: witte bonen, amandelmelk, chiazaad, proteïnepoeder “carribean chocolate”, proteïnepoeder “vanille” en pindakaas en dat alles in de mixer. Eerste hap… verrassend lekker… Hap.. begint te vervelen… Hap… Hoeveel kan er in zo’n klein potteke zitten???

 

Dag 3:

Het ontbijt blijft moeilijk. Ook amandelmelk met proteïne poeder, wat resulteert in een redelijk kleurloos naar klei smakend papje, is niet bepaald om naar uit te kijken en bovendien heb je een uurtje later weer honger. Ik moet nog eens bij Jesske in de leer, want het schijnt haar net dat tikkeltje makkelijker af te gaan. Zij plant iets beter haar maaltijden en neemt meer tijd om het zo eetbaar mogelijk te maken. Ik ga vanaf morgen NOG meer mijn best proberen doen.

Tot gisteren kon ik beamen dat, ook ik, geen geurspoor achterliet, maar op dag 3 is er zowat een oorlog uitgebroken. Alsof mijn dunne darm ruzie heeft met mijn dikke darm en mijn pancreas tussen beiden komt om de gemoederen wat te bedaren. Let’s blame de beans!

Benieuwd of mijn bureau morgen een gaskamer wordt. Als ik meeting cancellations krijg, weet ik waarom J

 

Moraal van deze driedaagse: liefste vrienden en geïntrigeerde collega’s: DO NOT TRY THIS AT HOME JUST YET. J Let the fools try it first!

 

To be continued…

 

Dillie

23:25 Gepost door Dillie | Permalink | Commentaren (4) | Tags: losing the dough, bonen |  Facebook |

31-01-11

Jessified: Jaak en de bonenstaak

In het slow carb diet moet je fruit en granen links laten liggen en je koolhydraten uit peulvruchten halen. Je moet met andere woorden massa’s linzen, erwten en bonen eten. Nu ben ik een grote fan van chili (sin carne ;-)) met rode kidney beans, dahl (een oosters gerecht met oranje linzen) en gooi wel eens kikkererwten in mijn keukenrobot om hoummus en falafel te maken. De regelmaat waarmee je in het slow carb diet bonen moet eten, is echter een sport op zich.

Om te beginnen kocht ik in de Bio Planet een lading gedroogde bonen waar iemand in de jaren ’40 de oorlog mee zou overleefd hebben. Kwestie van genoeg variatie te hebben en me niet louter staande te moeten houden met het beperkte assortiment bonen in blik. Daarna moesten deze bonen allen geweekt en gekookt worden, zodat ik ze in kleine porties kon invriezen. Je wil natuurlijk niet per maaltijd waarin je zwarte bonen zal nodig hebben een kopje bonen 10u laten weken en een paar uur laten koken. Ik zette dus verschillende timers voor de verschillende kooktijden van een familie van 6 verschillende peulvruchten en bracht mijn weekend voor een stuk al bonenkokend door. Het is zo eens wat anders :-)

Vanmorgen volgde dan de eerste beproeving van het dieet: omelet met spinazie (ok, geen probleem) en zwarte bonen. Wie mij een beetje kent, weet dat ik echt niet vies ben van onverwachte combinaties en dat ik er graag op los experimenteer met eten; zolang het maar niet dierlijk is. :-) Ik deed in een ver verleden op een forum menig sceptisch ingesteld persoon zwichten voor mijn overheerlijke appel-wortel-taart en witte-bonen-chocolade-cake. En toch had ik deze ochtend moeite met die bonen. Het is een klik die ik moet maken en ik weet dat het binnen een paar dagen minder moeilijk gaat zijn; maar vanmorgen deed de aanblik van die zwarte boontjes op mijn bord me even gruwelen. De zoektocht naar een manier om op een sneaky manier bonen in mijn ontbijt te verwerken is dus begonnen!

Wie zich zorgen maakt dat het niet veilig meer is zich in een omtrek van 2 meter rondom mij te begeven omwille van de beruchte bijwerkingen van bonen mag op beide oren slapen. Met mijn maag en darmen van staal heb ik daar – gelukkig – allemaal geen last van :-)

tiger_fart.jpg

(Bron: http://healthforlifestyle.blogspot.com/2010/03/fart-or-kentut.html)

 

19:41 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (4) | Tags: losing the dough, slow carb, dieet |  Facebook |