27-03-11

J&D-ified: Aquathlon Wachtebeke - wet in and out

Onze eigenste triatlon club, de Iron Girls, organiseerde een Aquathlon, in een plaatsje hier ver, ver vandaan ;-) namelijk in Wachtebeke. Voor wie niet zo thuis is in de wereld van triatlons, aquathlons en andere -lons: hierbij wordt er eerst gezwommen en daarna als een gek de loopspullen aangeschoten om vervolgens compleet buiten adem de ziel uit uw lijf te lopen.

We hadden het nochtans niet zo erg verwacht; wat is nu ook 500m zwemmen en 5km lopen voor habitués als wij? HAHA hoe dom van ons :-)

Hier volgt het relaas van een wedstrijd zoals nooit tevoren.

 

Jess - The one with the panic attack

walvis.jpgIk hing als een walvis op de rand van het zwembad en vroeg me af wat ik daar in hemelsnaam hing te doen. Rondom mij leek iedereen gewiekst uit het water te springen richting de wisselzone maar in mij was geen beweging te krijgen.

Met 3 lagen we in baan 2 en we hadden allemaal ongeveer dezelfde tijd in gedachten: ongeveer 10 minuten. In Herderen was het mij gelukt in 9:46 en ik hoopte minstens even goed te doen.

Dit was buiten de paniek gerekend die mij overviel nadat we de helft van het Olympische zwembad hadden afgelegd. Ik zwom in het midden van de drie en had het idee dat we allemaal te snel gestart waren. In no time was ik compleet buiten adem en begon ik te hyperventileren.

Elke keer ik kwam ademen leek het alsof er geen lucht meer bij geraakte, waarschijnlijk was dat ook zo; omdat ik niet rustig genoeg uitademde. Het leek alsof ik maar een week geleden mijn eerste zwemles had gekregen: ik kon er niets meer van! Na een tijd besliste ik dus even schoolslag te zwemmen om op adem te komen en om de andere meisjes een voorsprong te geven zodat ik ruimte had om mijn eigen ritme te zwemmen.

walvis, wedstrijd, sport, zwemloop, wachtebeke, aquathlon

 

Daarna ging het beter, en kon ik heel de tijd redelijk vlug crawl zwemmen. Maar mijn adem vond ik eigenlijk nooit meer terug. Telkens ik aan de kant kwam; nam ik een paar keer diep adem om het volgende baantje te overleven. Overleven, dat is het enige wat ik die 500m lang heb proberen te doen. En elk baantje opnieuw was ik mezelf aan het overtuigen van niet op te geven; hoewel de zin daarvoor erg groot was.

Toch hing ik een dikke 10minuten later dus op de rand van het zwembad te hijgen en te proberen mij uit walvis, wedstrijd, sport, zwemloop, wachtebeke, aquathlonhet water te hijsen. De rest van de wedstrijd zou een makkie worden: 5km lopen, piece of cake?

Niet als je net 10 minuten lang nauwelijks geademd hebt en je amper rechtop kan lopen van de steken in je zij. Er volgde zoals gewoonlijk wat geklungel in de wisselzone en toen begon ik toch aan het loopgedeelte.

De kilometers gingen als volgt:

  • kilometer 1 op 5min25 => okay dit gaat redelijk, als ik dit kan volhouden ben ik blij
  • kilometer 2 op 6min02 => auw auw steek steek! ik stop! ik zweer het! ik stop! ik wandel gewoon uit en foert met die stomme rotwedstrijd!
  • kilometer 3 op 5min21 => oef de steek is weg, let's pick it up Jess! Hier liep ik opnieuw langs de wisselzone en de supporters en kreeg ik wat moed
  • kilometer 4 op 5min02 => ha het gaat steeds beter, waarom ging het niet van in het begin zo vlot? hier haalde ik constant meisjes in, wat mij echt vleugels gaf
  • kilometer 5 op 4min35 => de laatste kilometer, vanaf nu moet het lukken. het is nog maar 5min. op 5minuten kan ik ALLES Hier spoorde ik elk meisje dat ik voorbij stak aan om mij te volgen en ik zei tegen hen "ademen doen we straks wel"
  • kilometer what the F*CK? ik ben er nog niet? miljaar dat parcours is hier weer niet juist?!? okay alles eruit persen wat erin zit.... net geen 2 minuten had ik nodig voor de laatste 425 meter

Al bij al ben ik nog redelijk tevreden, ondanks het mindere zwemgedeelte. Ik kwam immers als 46ste uit het water, maar liep wel een 26ste looptijd, wat me in totaal op een 29ste plaats bracht van de 87 dames.

Wat ik vooral geleerd heb: ik moet dringend wat vaker zwemmen in een overvol zwembad om te leren ook dan kalmte te bewaren en mijn eigen ritme te vertrouwen. Op naar het volgende doel! Rotterdam marathon ;-)

 

Dillie - The one who decided to drink half the swimming pool

Fase 1: 500m zwemmen:

walvis,wedstrijd,sport,zwemloop,wachtebeke,aquathlonHet zwemgedeelte gebeurde in verschillende waves. Naar de vorige waves kijken, had niet echt een relaxerend effect, zeker niet toen ik zag dat Jess al snel in de problemen geraakte. Twintig lange minuten later was het mijn beurt om te sterven. Waarom zat ik toch zo vol zenuwen? Het was mààr 500 m zwemmen en 5 km lopen. Makkie!! … Of niet?

Weer spookte door mijn hoofd: “Waarom schrijf ik me telkens in voor wedstrijden? Ik ben het even kwijt.” Na enkele - wederom lange - seconden wachten in het koude water met de hand verplicht op de rand van het zwembad, ging het startschot. Zoals te verwachten was, hadden de zenuwen me de das om gedaan en was ik als een kip zonder kop vertrokken. Niet slim, want na de eerste 50 meter werd mijn ademhaling al zwaar en wist ik, dat het heel moeilijk zou worden. Al bij de 3de baan leek het alsof ik een poging deed om het zwembad leeg te drinken. Na 400m vroeg ik hijgend aan de ‘baanbewaarster’ of ik wel degelijk nog eens moest vertrekken. “Ja ja” klonk het vrolijk… Nog 100 meter later mocht ik me dan eindelijk uit het water hijsen, wat blijkbaar ietsje vlotter leek te lukken dan bij sommige andere, gestrande dames.
Deze proef tikte ik af op 11:39, wat in vergelijking met de zwemtest 1 week geleden 17 seconden sneller had moeten zijn. Dat is dus wat stress me gekost heeft :-)

 

Fase 2: 5km lopen… + 0,5 om het af te leren

walvis,wedstrijd,sport,zwemloop,wachtebeke,aquathlonNa het uitputtende gevecht met het water, wandelde ik naar de wisselzone i.p.v. te lopen om op adem te komen. Met mijn nieuwe lock laces schoot ik snel mijn schoenen aan, maar de broek met ietwat te nauwe pijpen om er gewoon in te springen, was niet de beste keuze. Ah well… een minuutje meer of minder… 
Intussen kwam verstrooide Kaat me voorbij gezoefd, niet beseffend dat haar spullen vlak naast de mijne stonden. Hihi
Meteen nadat ik begon te lopen, kreeg ik te maken met een klotsende maag en giga-steken in mijn zij, waardoor ik zo krom als een banaan liep. Zelfs lopen met gestrekte armen en gebalde vuisten bracht geen soelaas. Edith, die een tasje extra was blijven drinken in het zwembad, kwam voorbij geschoten en lachte me even wat moed toe :-D 
Na de eerste ronde van 2,75 km trok de stekende pijn stilaan weg en kon ik ‘volle gas’ geven! De laatste km kreeg ik er zelfs nog een sprintje uit geperst en finishte op 46:56 met de originele aankondiging: “Odile Desbeck komt aan, van het ‘Over de finish geval’ van de VTDL”…

Over/onder/voorbij/naast de Streep/finish/witte lijn/inzakkende-finish-boog: whatever :-D

Conclusie: Niet wat ik gehoopt had, maar zeker niet slecht. Volgende keer doe ik het beter!

Note to myself: CALM DOWN! Dan verloopt alles vlotter. En verder zal ik nog hard mogen oefenen op het zwemmen, wat voor mij duidelijk het pijnpunt is.

Volgende doel: Antwerp 10 miles. Yiha!

Ook een dikke proficiat aan Edith, Kaat, Gwen, Bert en de andere moedige deelnemers!